Me një grusht lexuesish dhe dashamirës, gati-gati arritëm në 5-vjetorin e lindjes e të rritës të revistës tonë mujore, dymujore, tremujore-(nganjëherë 6-mujore e vjetore!), "Shqipëria Etnike",- duke pasur përballë-(dhe pas shpine-tinëzarë!), kundërshtarë dhe indiferentë, gjithësesi elementë destruktivë të tekave dhe interesave private dhe egoiste, e personale meskine.

E ata që nuk u përgjigjën-(madje edhe kur ishim në interesin e tyre, kur punonim për ta!), tanimë janë bërë shumë: dhjetra e qindra individë, politikanë e gazetarë, redaksi e redaktorë, institucione apo kasaphane!?

Dhe të mos mendojë kush se këto prapësira i bëjnë nga mosdija-JO. Por ngaqë janë të mbushur helm e të dhënë kryekëput pas jetës së tyre të shthurur: duhanit, rakisë e mezes, drogës dhe prostitucionit e korrupsionit...Dhe që të gjithë ata e shohin rrezikun nga ne që po i luftojmë pamëshirë.

Në fshatin tonë të humbur prapa shtatëdhjetë e shtatë bjeshkëve, Makreshi i Poshtëm- Artana, ne çobanët e fshatit ia shanim shqisat shoqishoqit kur dikush në meset tona dëgjonte e nuk përgjigjej, shihte dhe paraqitej se nuk po sheh-(natyrisht tash bisedën e atëhershme të stilizuar për rastin konkret): Or ti, akëcili dhe akëkushi, katili e makushi!! Pse ore nuk po përgjigjeni?- ku i keni çadrat e premisat, ua pshurrshim shqisat!! Hej bre, kthenani mesazhet, ua pshurrshim bagazhet!!

Me këtë rast i falënderojmë të gjithë pajtimtarët, në veçanti këta që e ndihmuan revistën edhe financiarisht:

E NDIHMUAN REVISTËN “SHQIPËRIA ETNIKE” KËTA PATRIOTË SHQIPTARË

E ATYRE QË NUK PËRGJIGJEN, iu shahen të pesë shqisat, pus...vijimisht e në kontinuitet përderisa të pendohen botërisht, duke na bindur me fakte se s’kanë pasur ndonjë prapavi, as-bisht!?!

Pastaj doli edhe një farësoj organizimi, MJAFT, tek i cili sërish duket se u mashtruam: themi kështu, sepse ata dolën me moton Nano ik, dhe përfunduan me turp ata harama: mirëse vjen Edi Rama!!

Formimi i Shoqatës për Identitet dhe Bashkim Kombëtar (SH.A. "IBK"), përfaqësuar nga Kryetari zotni Fehmi LUCA, shpresuam se është një nismë e mbarë për forcimin e identitetit kombëtar dhe për kontributin në procesin e bashkimit të kombit shqiptar: dhe në një tubim broshurat e tyre: "Programi dhe Statuti i Shoqatës Atdhetare për Identitet dhe Bashkim Kombëtar", i gjuajti dikush në një tavolinë dhe ne i rrëmbyem: ama fill u zhgënjyem, sepse aty s’kishte adresë!?! Megjithatë, e lexuam me vëmendje: Populli shqiptar është i shtrirë në pesë shtete, në shtetin amë, në Mal të Zi, në Sanxhak, në Kosovës, në Maqedoni dhe në Greqi.-f. 7.

-Të jetë i papajtueshëm me gjeste, apo vese që ulin figurën morale të shqiptarit...

-Të ndihmojnë çdo shqiptar që ka nevojë për të.-f. 26. Nuk na pëlqeu Neni 17:

-Mbledhjet e shoqatës zhvillohen, si rregull, njëherë në çdo dy muaj.-f. 28: përse ky komoditet, kur po na shqet dheu nën këmbë!?! Dhe edhe njëherë- përse pa adresë!?!

Prandaj për mendimin tonë, më seriozja, më dinjitozja dhe më përmbajtësorja deri në këtë moment, është, zbulimi epokal teorik-(familja jonë kaherë e ka zbatuar në praktikë, pas mësimeve të Vaso Pashë Shkodranit), ama s’kemi ditur ta formulonim në teori, sikurqë na e dha të kristalizuar, zotni Bleron Baraliu:

"...se ekziston nevoja për krijimin e religjionit të ri Shqiptar, unik, të krahasueshëm me besimet ilire ndaj natyrës si e shenjtë në vend të fenomeneve si ikona, religjion që i sjell ata më afër vlerave të vërteta të popullit tonë si tërësi kulturore dhe historike, sidomos të dualizmit familje-komb, dualizëm ky që është njëri ndër faktorët veçantues nga popujt e tjerë të Evropës. Që Shqiptarët të futen në një thes me evropianët tjerë, si: grekët vrasës; serbët masakrues; anglezët pushtues, prej pushtimeve të së cilëve lindën konflikte botërore të pambarim; gjermanëve likuidues, që vranë mbi 6 milionë hebrenj, është pameritë dhe fyese. Që Shqiptarët t`i takojnë krishterimit, që ishte bazë e luftës kundër shkencës dhe progresit, apo islamit, që ende mbetet simbol i pabarazisë së shenjtë të burrit me gruan, është pameritë dhe fyese. Shqiptarët në histori, prej se njihet historia, ishin njerëz të dashurisë, jo urrejtjes, të progresit dhe jo shkatërrimit, njerëz që besonin thellë në barazinë themelore të gjinive e racave dhe jo në segregim dhe skllavëri.

Prandaj, mos ma fyej kombin Shqiptar: të ma quash të krishterë, mos ma fyej të ma quash islamist, mos i fyej figurat tona të mëdha, të m`i quash në shërbim të fesë. Mbi të gjitha, mos ma fyej kombin tim të ma quash evropian. Shqipëria natyrisht dhe logjikisht do të ekzistojë brenda suazave gjeografike dhe politike në Evropë, por përzierja me grekë, me sllavë, dhe popuj të tjerë që historinë ia kushtuan shtrembërimit të historisë dhe shkatërruan gjithçka njerëzore në rrugë për këtë qëllim, kjo përzierje nuk është e nevojshme. E di që botëkuptimet e mia mund të jenë ndesh me një shumicë të madhe të shqiptarëve, në të dyja anët e përkatësisë fetare, por kjo ndodh vetëm kur përqendroheni në nivel individual. Unë po e përsëris, e drejtë e secilit është t`i përkushtohet religjionit përkatës, por nuk është e drejta juaj t`i thërrisni vlerat e kombit në baza religjioze. Integrimi i popullit të lashtë ilir, ka për t’u bërë përtej përqendrimeve të sotshme, nënvizoj- të përkohshme, religjioze e fetare, sepse religjioni është dhe mbetet karta e paqes në vend të urrejtjes, në ballafaqim me bishat pushtuese, dhe si e tillë, është kartë që luhet pa seriozitet nga shqiptarët- është xhoker, si të thuash. Identiteti ynë i vërtetë qëndron në përkatësinë bekuese kombëtare; jo bekuese nga islamizmi apo krishterimi, por nga natyra vet, nga krijimi i historisë njerëzore në baza të lumturisë për njerëzit më të dashur. O trima!- që kërkoni me mund e djersë të ngritni vetëdijen e seriozitetit e religjioneve të sotme, ridrejtojeni këtë energji në ngritjen e seriozitetit të çështjes kombëtare, kur vendi juaj është copëtuar në njëqind pjesë, e ju e pranoni këtë copëtim si e drejtë e evropianëve dhe të ashtuquajturit sistem demokratik, të cilin ata vetë e krijuan dhe vetë e mohojnë, sa herë që duhet të shkatërrojnë Shqipërinë.

(Bleron Baraliu, New York: "Përgjigje ndaj shkrimit RE: Gjergj Kastrioti, kryeprijës i Arbërit dhe "Atlet" i Krishtit", Botoi Agjencia e Lajmeve Albemigrant, më 27 June, 2005)

Tash, që të gjithë idhujt e rremë, zotni Bleron Baraliu i ka- shembë!-myslimanë e të krishterë, le të rrijnë shesh e le të hanë përshesh!! Mjaft më me përçarje dhe pa asnjë rrugëdalje!!

Urojmë që nga ky citat, Bleron Baraliu të na e bëjnë një Program Kombëtar?

ÇËSHTJA ÇAME NË GJYKIM TË LIDHJES SË KOMBEVE

Qeveria shqiptare padit qeverinë greke për shkelje të të drejtave kombëtare dhe ndërkombëtare të shqiptarëve brenda shtetit grek

Shkruan: Ibrahim D. Hoxha

Marrëdhëniet shqiptaro-greke tej tëhu kanë qenë të ndera, madje armiqësore; edhe kur në to nga ana e jashtme dukej njëfarë përmirësimi, në thelb ishin "thikë e brisk" për shkak të sjelljeve keqbërëse e grindjeshkaktuese të palës greke. Qëndrimin kryekëput të paarsyeshëm të së kaluarës së trashëguar dhe e zbatuan në tërë shëmtimet e veta qeveritë e njëpasnjëshme greke; kjo u duk më së miri me t’u shpallur shteti i pavarur shqiptare, sidomos që më 4.12.1912, kur luftanijet greke pa kurrfarë shkaku zbrazën topat e tyre mbi Vlorë, e kur ministri i jashtëm grek, Korromilla, pa pikë turpi vuri në dyshim përkatësinë kombëtare të kryetarit të qeverisë së përkohshme shqiptare, Ismail Qemalit. Ndaj veprimeve të shpeshta dëmshkaktuese të qeverisë greke, me të drejtë qeveria shqiptare as u përkulën e as lëshuan pe, në dëm të çështjes kombëtare. Për këtë marrëdhëniet ndërmjet tyre u ashpërsuan nga dita në ditë e nga ora në orë, aq sa më në fund, u bë i domosdoshëm gjykimi ndërkombëtar në Lidhjen e Kombeve. Qeveria shqiptare e paditë Qeverinë greke, se kjo, me të vënë këmbë në Çamëri, i vuri zjarrin vendit dhe plumbin e thikën popullatës. Gjakësia masive e pranverës së 1913-ës, pranë Paramithisë, lemeritë e llahtarshme të 1921-shit, sidomos në Çamërinë Lindore dhe lloj-lloj keqbërësish të tjera, të përshkruara hollësisht nga shtypi shqiptar dhe i huaj, e detyruan Këshillin e Lidhjes së Kombeve që të dëgjonte më 18.5.1921 ankesën e paraqitur nga përfaqësia e qeverisë shqiptare, në emër të qeverisë së vet dhe në emër të çamëve të përtej kufirit shtetëror. Mirëpo përfaqësia e qeverisë greke s’deshi t’i thërriste mendjes dhe vazhdoi pa ngurrim udhën e vet të mbrapshtë. Në vijim, me qëllim që të shkulte përfundimisht çamërit nga vatrat e vendit të vet, e kështu të tjetërsonte edhe trojet e tyre, qeveria greke i quajti ata "turq" dhe i përzuri në masë nga Çamëria, Janina, Follorina, Kopsturi, Konica etj. Për t’u shfajësua ndaj kësaj përbindshmërie, vuri në përdorim marrëveshjen e 30.1.1923, mbi "Ndërrimin e popullatave turke e greke". Në zbatim të parashikimit të vet, në kundërshtim të plotë me tërë marrëveshjet e mëparshme shtetërore osmano-greke greko-shqiptare (sidomos atë "Mbi pakicat" të nënshkruar në 1921), tërë çamërit e besimit islam, i vuri në gjendje ndalimqarkullimi. Që ata të mos dilnin dot jashtë farefisit apo qytetit të vet, përveç njësiteve të horofillakëve, ngriti edhe çeta gjakatarësh, të drejtuara nga vrasës të tmerrshëm, si: Cil Mastora, Nikollë e Kostë Qamo, Rexhenjtë etj. Për t’u ndaluar dorën gjakatarëve, "Vëllezërve Çamëria" në SHBA, "Vëllazëria çame" me qendër në Konispol, përfaqësi të tjera çame brenda e jashtë vendit, si edhe Komiteti i përbashkët "Kosovë-Çamëri, i themeluar në Boston më 1921, iu drejtuan ankesa pas ankesash LK dhe qeverive të FM. Ndërkaq, në shumë qytete të shtetit shqiptar, shpërthyen manifestime të fuqishme popullore, në mbrojtje të të drejtave të bashkatdhetarëve të tyre të viseve shqiptare brenda shtetit grek. Në mitingun madhështor në Tiranë, të drejtuar nga atdhedashësit Mitat Adem Deliu prej Margëllëçit të Çamërisë, Sejfulla Malëshovës, A. Pandeles e Xh. Nushit, u zgjodh një përfaqësi e përbërë prej S. Malëshovës, Q. Nekiut, Z. Bejlerit, av. Suat Masar Asllanit dhe A. Shundit; ajo hartoi përkujtesën drejtuar kryeministrit Fan Noli. Në të kërkohej ndërhyrja e ngutshme për ndalimin e dëbimit me dhunë të pakicës shqiptare brenda shtetit grek dhe mbrojtja e të drejtave të saj kombëtare; kërkohej, gjithashtu, edhe caktimi i një përfaqësuesi të posaçëm shqiptar pranë Komisionit të përzier Ndërkombëtar, i cili merrej me ndërrimin e popullatave greke-turke.

Mehdi Frashëri në gusht të vitit 1923, me porosi të qeverisë shqiptare, i drejtoi LK ankesën e qeverisë së vet. Qeveria greke, për të mbyllur zërin e çamëve dhe për të fshehur të vërtetën, përndoqi egërsisht prijësit më me peshë: Haki Musa Sejkon, Omer Caparin, Adem Brahon, Musa Hamit Demin, Usni Abazin, Xhevdet Marushin etj. Lidhja e Kombeve, e gjetur para ngjarjesh aq të hidhura e aq të shëmtuara, vendosi ta mbante çështjen çame në rend të ditës dhe dërgoi në Çamëri një komision me në krye gjeneralin spanjoll, De Lara; komisioni vërteto përkatësinë shqiptare të çamëve dhe ndaloi përzënien e mëtejshme të tyre. Mbi të dhënat e komisionit në fjalë, në mars 1926 LK njohu botërisht të drejtat kombëtare të çamëve, të drejta që qeveria greke i mohoi tërësisht edhe andej e pas pa kurrfarë përgjegjësie ndërkombëtare. Veç kësaj deri atëherë nga Çamëria, Janina, Konica, Follorina, Kosturi etj. Ishin zbuar e dërguar përdhunisht në Anadoll mbi 70.000 shqiptarë myslimanë. Veç kësaj të keqeje, shqiptarët e besimit ortodoks pse qenë të një besimi fetarë me grekërit, nuk u cilësuan shqiptarë. Tërë këto i dhanë dorë qeverisë greke, atëherë e më pas, të ndërtonte dhe të vinte në veprim keqbërësi e gjakësi të tjera, edhe më të lemeritshme se të deriatëhershmet; një prej prapësinave të paudha të saj ishte edhe përdorimi i ushtarëve çamër të shërbimit të detyruar për punë të rënda krahu, pa iu besuar kurrë pajisjen me armë. Kurse më 1930, me qëllim që t`i rripte ekonomikisht, botoi një ligj, sipas të cilit çdo çam mysliman mund të mos merrej ushtar, po që se paguante një shumë të caktuar të hollash. Çami mysliman ishte i zhveshur edhe nga e drejta ligjore; ndaj një të krishteri, para gjyqit ishte i humbur. Megjithë ngulmimin e qeverisë shqiptare, ajo solenoid kurrë çeljen e shkollave shqipe, edhe pse një nga ministrat e arsimit të saj, Mirash Ivani, si kundërpërgjigje dha urdhër për mbylljen e shkollave të pakicës greke brenda shtetit shqiptar. Pas aq e aq shkeljesh të drejtash kombëtare e njerëzore, LK, mbi bazën e ankesave të pareshtura të çamërve dhe të qeverisë shqiptare, i tërhoqi sërish veshin qeverisë greke. Për ta vënë LK në gjumë, ministrat e JP të qeverisë greke, Mihalakopullo e Kaklamano, iu zotuan përfaqësuesve të qeverisë shqiptare, Mehdi Frashërit e Iljaz Vrionit se do të heqin masat shtypëse ndaj çamërve e do t’u kthehen atyre menjëherë "shtëpitë, arat, vreshtat ullishtet" e gjithçka tjetër që u ishte marrë. Gjithnjë me qëllim mashtrimi, qeveria greke rrallë e tek dërgonte në Çamëri e Janinë zyrtarë të lartë- siç ishte rasti i komandantit të Horofillaqisë, gjeneral Koçonës- për të bindur LK se ajo Çamërinë e kujdesonte. Në të vërtetë ata vënin atje per të zbuluar nga afër atdhetarët shqiptarë dhe për t`i kërcënuar. E që "zbulimi" i tyre të jepte përfundime të dëshpëruara, udhëtimet e tyre shoqëroheshin me fushata të ashpra shtypi, i cili i padiste çamërit myslimanë se po "merrnin armë e municione nga jashtë", e se ishin gati të "hidheshin në kryengritje".

Moskthimi i pronave, veçanërisht i tokës së bukës, shkaktoi uri e varfëri aq përvajtuese, edhe politikani janinas, Jorgj Spiro Caka, në një shkrim të botuar në fletoren "Gravji" dt. 8.6.1936, ndër të tjera, vërente: "Uria e zia ka pllakosur popullin e Çamërisë... Këta të gjorë presin vdekjen dita-ditës...Kanë plot të drejtë për të thirrur, për t’u ankuar, për të ngritur zërin, për të kërcënuar... Qeveria ka mbushur barkun e tyre me premtime të kota". Ndaj fajeve të tilla, në qershor 1928, qeveria shqiptare e paditi qeverinë greke në LK. Me tërë shkapërderdhjet e stërholluara të MPJ të qeverisë greke, Nikolla Politit, Lk i drejtoi ankesën dhe ngarkoi përfaqësuesin e Polonisë, Zaleskin, të ndiqte çështjen; ai u përkrah edhe nga përfaqësuesi anglez dhe ai gjerman. Po LK e zvarriti punën si bisht lugati, gjë që i dha mundësi qeverisë greke për të shtrënguar çamër të tjerë t’ia ktheni krahët vatrave dhe krahinës së tyre. Gjendjen e mjeruar të çamërve të përtej kufirit dhe padrejtësitë e qeverisë greke, Jorgji Meksi, e paraqet në fletoren "Demokratia" të dt. 23 XI.1029, me këto fjalë:

"Diferendi jonë me Greqinë, nuk është vetëm ekonomik e financiar, por është më tepër politik. Është etnik, racional; është çështje e pakicave, e të drejtave të këtyre pakicave. Kur ne shqiptarët përhapemi pothuaj deri në fund të Peloponezit, grekërit mezi arrijnë deri jashtë Gjirokastrës. Kësaj pune ç’i bën?".

Në kushte të tilla plot e përplot familje çame myslimane, mundën të dilnin fshehurazi jashtë këtij kufirit. Qeveria shqiptare - edhe pse e varfër dhe pa kurrfarë përkrahje nga jashtë - i vendosi nëpër pronat shtetërore, duke iu dhënë edhe ndihma në të holla për ndërtim shtëpiash, pajisje të domosdoshme dhe bereqet. Duke parë se Çamëria po zbrazej nga banorët e vet, shtypi shqiptar lëshoi kushtrimin. Fletorja "Demokratia" dt. 24.X.1931, shkruante:" Duket se Greqia ka vendosur të mos heqë dorë nga veprimet e saj çnjerëzore në Çamëri, gjersa të shkretojë fare ate vend". Dhe më tej:" S’ka aspak dyshim se po të vazhdojnë metodat që përdorin sot autoritetet greke, një ditë do të mos mbetet këmbë shqiptari në Çamëri". Kurse gazetari zviceran, William Martin, në "Journal de Geneva" dt. 27.1.1932, pas qortonte LK për mosmbrojtjen si duhej të pakicës shqiptare brenda shtetit grek, përmendte thënien e Briandit:" Mbrojtja e të drejtave të pakicës është një detyrë e shenjtë e Lidhjes së Kombeve". Dhe kjo sepse pakicat as shkëputën vetë e as vihen me dëshirën e tyre brenda shteteve fqinje; ato lihen atje përdhunisht nga qeveritë fuqiplotë, po gjithnjë nën mbrojtjen e tyre sipas marrëveshjeve të posaçme.

Qeveria greke, për të mënjanuar sado pak përgjegjësinë para botës dhe për të zbutur disi përshtypjen e keqe, nxiti veglat e veta të hidheshin në sulm. Kryeprifti athino-fanarit në Gjirokastër, Vasili, iu drejtua LK kundër Kongresit Ortodoks të Beratit, kundër gjuhës shqipe dhe kundër qeverisë shqiptare. Si nuk i mori dot lopata ujë, së toku me njëfarë Duli, më 1921, i kërkuan LK ringjalljen e ish-qeverisë epirote të viteve 1914-16, anëtarë të së cilës ishin edhe të dy ata onxho-bonxhora. Siç dihet, ajo e ashtuquajtur "qeveri", përbëhej nga ish--ministra e oficerë madhorë grekë, pra ishte degë e qeverisë greke. Meqë LK s’ua vuri veshin hiçkëlave të gatuara në vorgullën athino-fanarite, e qepën sa kohë, në fillim të 1924-ës LK i dërgoi dy ankesa të njëpasnjëshme e ashtuquajtura shoqëri gjithë çipirote; në njërën prej tyre qahej për martesën e një djali mysliman me një të krishtere, që të dy gjirokastritë. Njëherit LK i drejtuan dy anëkesa edhe të vetëquajturit përfaqësues të Himarës; ata kërkonin që krahina e tyre të mos u nënshtrohej detyrimeve shtetërore mbi të ardhurat. Meqë LK sërish nuk ua vuri veshin, më 1929 kryqtarët athino-fanaritë iu drejtuan LK nëpërmjet Koço Tasit, Foto Ducit e kryepriftit Jerothe; ky i fundit, nën emrin "Kryepeshkop i Korçësës", nga Follorina ku qe strukur- pasi i kishin vënë drurin korçarët- i drejtoi LK pesë ankesa të njëpasnjëshme; në to ngrihej kundër formimit të Sinodhit Ortodoks Shqiptar, kundër meshimit shqip nëpër kisha, quante fajtor dhespotin e Gjirokastrës pse lejonte shqipen nëpër kisha, kërkonte kthimin e vetë në Korçë e përralla të tjera. Për shqyrtimin e tyre Lk ngriti një komision të përbërë nga përfaqësuesi i Anglisë, Augh Dalton, i Italisë, Pilloti dhe i Finlandës, J. Prokope. Në vendimin e tij të 16.1.1930, qeveria shqiptare u quajt e pafajshme.

Si rrjedhim i përplasjeve të pandërprera, edhe marrëveshjet e lidhura ndërmjet qeverive greke e shqiptare gjatë 1926.ës, u zbehën dhe u venitën, duke u dergjur nëpër sirtarët. Mbi këtë të metë, fletorja "Demokratia" e 16.7.1932-tës, në kryeshkrimin e vet, theksonte:"Ne jemi të detyruar të mbrojmë të drejtat tona që shkelen, sidomos në çështjen e pakicës dhe të pasurive të patundshme".

Duke u marrë me çështjen e të drejtave kombëtare të pakicave, veçanërish në lëmin e arsimit, sgtypi shqiptar bënte këtë krahasim: Si mundet qeveria greke të ketë gojë të flasë kundër qeverisë shqiptare, kur dihet botërisht që gati në çdo fshat të pakicës greke këtej kufirit, ne kemi çelur shkolla në gjuhën greke, kur pakicës sonë përtej kufirit qeveria greke s`i ka çelur as edhe një shkollë të vetme? Dhe kjo për më tepër që pakica shqiptare përtej kufirit shtetëror është disi e bërë më shumë se pakica greke në Shqipëri?! Veç kësaj, edhe në ato fshatra, në të cilat për shkak të vogëlsisë apo të pamundësisë fnanciare nuk ishin çelur shkollat në gjuhën greke, qeveria shqiptare ka lejuar qeverisë greke dhe kryepleqësinë e fshatit përkatës të çelin shkolla me po ato të dreja (vlerë) që kanë edhe shkollat qeveritare.Duhet thënë edhe se tërë mësuesit e atyre shkollave- që siç shkruante drejtori i arsimit per qarkun e Gjirokastrës, Jan Minga, qenë shndërruar në "kazerma të ushtrisë së ardhshme greke", ishin diplomuar në shkollat e posaçme të shtetit grek.

Pakicat kombëtare ngjajnë me vocërrakët; është në nderin e çdo qeverie që të kujdeset përzemërsisht për ta dhe t`ua mësojë jetesën; të ndjejnë në gjirin e kombit ku i kanë mbështetur po atë ngrohtësi dashamirëse, po atë mbrojtje e përkrahje që ndjen dhe gjen edhe fëmija nën sqetullën a gjirin e nënës së vet. Një qeveri që vepron ndryshe, një qeveri që përbuz, keqpërdor, mjeron e mundon pakicat, e mbulon veten me turp dhe vetvetiu ia heq vetes të drejtën për t`u quajtur qeveri dhe për më tepër të flasë edhe për të drejta pakicash kombëtare.

Është me të vërtetë për t`u habitur se qeveria greke si gjatë kohës së "Pushtetit popullor" ashtu edhe gjatë kohës së "Qeverisë demokratike", i ka zgjatur buzët deri tek veshi në dobi të pakicës greke këtej kufirit shtetëror. I lumtë. Po pakicën shqiptare që i besuan Fuqitë e Mëdha kur ndanë kufirin shtetëror, ku e ka? Dëshmi më bindëse për mirënjohjen e pakicës greke këtej kufirit shtetëror janë vendet e larta që pjesëtarëve të saj u janë dhënë e jetësu, shkollat e ulta, të mesme e të larta në gjuhën greke, vendbanimet e saj që xixëlluese para vendbanimeve fqinje të shqiptarëve; për më tepër sot që asaj i janë lejuar edhe dy organizma politike: "Omonia" dhe "Partia për të Drejta e Njeriut" Po qeveria greke ç`shembuj krahasues mund të sjellë si përgjigje për pakicat shqiptare të përtej kufirit? Dhe ç`është edhe më e habitshme, se disa herë ajo ka shpallur se brenda kufirit të shtetit grek, as nuk mund të bëhet fjalë për pakicë shqiptare, si veproi ajo, padyshim që as për pakicën greke këtej kufirit, s`do të mund të bëhej fjalë. E megjithatë, është pikërisht ajo që shurdhoi botën me "drejtësinë e vet ndaj pakicave". Kësaj i thonë: "Eqi pu mas hrostusane, mas pirane qe to vojdhi" (Atje ku na kishin borxh, na morën edhe kaun!). Nejse!- ç`u bë u bë, s`kthehet më. Po të paktën, këtej e tutje i dhëntë Zoti mendjen e hairit.

Anëtar Nderi i Këshillit të Përgjithshëm të Shoqatës së P. A. "Çamëria" e kryetar i Komisionit të Historisë së SHPA "Çamëria" dhe Anëtar Nderi i Stafit Drejtues te revista "Shqipëria Etnike".

Nacionalizmi përzgjedhës konfliktual shqiptar - varri i aspiratës kombëtare të shqiptarëve

Tipari themelor i çdo ideje, mentaliteti apo programi nacionalist, në të gjitha kombet e botës, është, jashtë çdo dyshimi, përpjekja për kohezion, për harmoni kombëtare, për bashkim e solidaritet të të gjithë individëve që përbëjnë kombin e dhënë, në funksion të arritjes së një pikësynimi të caktuar kombëtar afatshkurtër, afatmesëm apo afatgjatë. Të gjithë prijësat historikë që arritën të venë në jetë programet ambicioze të emancipimit, zhvillimit dhe përparimit të thellë të kombeve të tyre, u mbështetën fuqimisht në parimin e unitetit të një numri sa më të madh bashkëkombasish, edhe në ato raste kur shumë nga ata bashkëkombas qëndronin të tërhequr e indiferentë kundrejt orvatjeve të tilla. Atyre iu desh të shpenzojnë shumë forca dhe energji për t’i bindur popujt e tyre se pa unitet, çdo ndërmarrje e përmasave të mëdha, e sidomos ajo më e madhja, më e vështira, më e ndërlikuara nga të gjitha përpjekjet historike të popujve – zgjidhja e problemit kombëtar – do të ishte thjesht një utopi.

Këtë të vërtetë e kuptuan shumë shpejt edhe mendjet më të ndritura të Rilindjes sonë Kombëtare. Mesazhet që ata lëshuan qëndrojnë edhe sot si monumente të pastra të atdhedashurisë e të shqiptarizmes. Kujtohet me nderim të veçantë kumti i pavdekshëm i Pashko Vasës :

në një kohë kur shumë shqiptarë kishin filluar të josheshin nga konvertimi në kombësi të popujve përreth, për shkak të humbjes së shpresës se një ditë do të kishte mbi sipërfaqen e planetit një Shqipëri të pavarur.

Kujtohen me ndjenjën e ngrohtë të admirimit e të dashurisë për simbolin e Kombit dy vargjet e para të Himnit tonë Kombëtar, të hartuar rreth 100 vjet më parë, nga poeti – atdhedashës, Asdreni :

(Seç ka diç të veçantë ai cilësori tepër i rrallë në gjuhën shqipe – “të përbashkuar” – diçka që të krijon ndjesinë e dinamizmit, të lëvizjes, të një bashkimi jo skematik e të menjëhershëm por që kërkon njëfarë kohe, që nënkupton njëfarë përpjekjeje për t’u realizuar, që bëhet jo pa vështirësi, një fjalë që zor se mund t’i gjendet korresponduesja në gjuhë të huaja.)

Ishin këto mesazhe që përgatitën terrenin shpirtëror të lëvizjeve historike antiosmane, Lidhjen Shqiptare të Prizrenit, kryengritjet e mëdha të Kosovës të viteve 1910 – 1911 – 1912, veprimtaritë e çetave patriotike në Shqipërinë e Jugut e më në fund kurorëzimin e atyre përpjekjeve të gjata e të përgjakshme që sollën shpalljen e pavarësisë më 28 nëntor 1912.

Pavarësia gjysmake e Shqipërisë Perëndimore, e ashtuquajtura “Shqipëri londineze”, shënoi vetëm hapin e parë drejt një pavarësie të plotë të të gjitha territoreve shqiptare të pushtuara nga fqinjët ballkanas. Deri në vitin 1999, (me një përjashtim të pjesshëm gjatë viteve 1941-1944 kur një pjesë e atyre territoreve kaloi nën të njëjtin administrim sikurse Shqipëria e Londrës), nuk ndryshoi asgjë në tablonë e trishtuar të copëtimit të Kombit tonë. Ndërhyrja e NATO-s në Kosovë përbën hapin e dytë e mjaft të rëndësishëm për realizimin e aspiratës sonë kombëtare – zgjidhjen e problemit kombëtar shqiptar. Kosova shpëtoi nga dominimi serb dhe ndodhet në prag të shpalljes së pavarësisë së saj. Në të tilla rrethana në Shqipëri u gjallëruan shumë diskutimet e debatet për një zgjidhje të afërt dhe fatlume të dramës shqiptare.

Veçse diskutimet shpesh nuk kanë qartësinë e nevojshme sepse ende nuk është arritur në një saktësim të unifikuar të termave vijuese që përdoren shpesh në media:

Shqipëria është bashkësia e territoreve të Ballkanit Perëndimor që më 28 nëntor 1912 populloheshin, në shumicë dërrmuese, nga shqiptarë. Sipërfaqja e këtyre territoreve aktualisht arrin në 65 mijë kilometra katrore dhe popullsia në rreth 7 milionë banorë. Shqipëria Etnike është bashkësia e territoreve që në pranverë të vitit 1878 populloheshin, në shumicë dërrmuese nga shqiptarë. Sipërfaqja e tyre arrin në 80 mijë kilometra katrore dhe popullsia e sotme në 8 milionë. Kufijtë e saj janë përcaktuar shkencërisht nga një sërë studiuesish shqiptarë e të huaj. Shqipëria e Madhe është një term spekulativ i krijuar në kancelaritë e Beogradit e të Athinës. Përdorimi i këtij termi, me ose pa dashje, i sjell dëm çështjes kombëtare të shqiptarëve. Megjithatë, për hir të simetrisë, nëse në Serbi apo Greqi janë të interesuar të dinë se ç’do të thotë Shqipëri e Madhe dhe për t’i bindur, gjer në njëfarë mase, edhe ata shqiptarë që këmbëngulin në përdorimin e atij termi, mund të shtojmë: Shqipëria e Madhe është bashkësia e të gjitha territoreve të pushtuara në kulmin e fuqisë së tyre, nga Gjergj Balsha I, Karamahmut Pashë Bushatliu dhe Ali Pashë Tepelena. Këto janë territore me gjerësi rreth 140 mijë kilometra katrore, që shtrihen nga thellësitë e Bosnjes e deri afër Athinës. Popullsia i kalon të 13 milionët.

Përcaktimet e mësipërme janë të domosdoshme për t’u orientuar drejt në situatën e turbullt të Ballkanit të sotëm. Aspirata e bashkimit kombëtar të shqiptarëve, (nëse do të përdornim një frazë të Enver Hoxhës që ai e kishte zgjedhur për revolucionin e përbotshëm proletar), është një çështje e shtruar për zgjidhje. Dhe sado që ne të përpiqemi t’i shmangemi këtij problemi nëpërmjet arsyetimit me “koniunkturat”, “detyrimet juridike” apo “përparësitë e integrimit në BE”, ne kurrë nuk do të arrijmë t’i shpëtojmë asaj barre super të rëndë që na ka lënë mbi kurriz historia. Nuk mund të ketë një Ballkan të bashkuar e paqedashës me një Shqipëri të ndarë. Dhe pa pikë dyshimi, për zgjidhjen e problemit, në ballë të kësaj përpjekjeje të detyruar, ka qenë dhe mbetet nacionalizmi shqiptar.

Gjatë viteve të Luftës së Dytë Botërore, në fillimet e Luftës Nacionalçlirimtare, deviza e bashkimit të të gjithë shqiptarëve në përpjekjet për shpëtim kombëtar e për çlirim nga pushtuesit e rinj e të vjetër ka qenë e mirënjohura ide e unitetit kombëtar PA DALLIM FEJE, KRAHINE E IDEJE. Një parullë tepër e saktë dhe detyrimisht e domosdoshme për çdo lëvizje çlirimtare e nacionaliste. Pak rëndësi ka fakti që komunistët abuzuan me këtë parullë dhe ashtu si në të gjitha drejtimet e tjera, edhe në këtë fushë u treguan hipokritë e mashtrues. E rëndësishme është të theksohet se nacionalizmi shqiptar nuk ka si quhet nacionalizëm i mirëfilltë nëse i shmanget, drejtpërdrejt ose tërthorazi, vënies në jetë të parullës së mësipërme.

Evolucioni i komunizmit shqiptar është mjaft interesant. Në vitin 1942, në fillimet e aksioneve kundër fashizmit, madje pjesërisht edhe në vitin 1945, përkrah partizanëve të Enver Hoxhës ishte pothuajse e gjithë bota, që nga Amerika e deri në Australi. Pas 36 vjetësh “politike të madhe” në shërbim të kauzës së “revolucionit dhe kundër imperializmit”, komunistët shqiptarë më 1978 u ndodhën krejt vetëm dhe kundër të gjithë botës. Dora dorës që largoheshin miqtë e “vëllezërit e shtrenjtë”, në Tiranë bëheshin përpjekje për t’u kapur diku sepse internacionalizmi proletar e kishte nxjerrë barkën e komunistëve në ishullin e Robinson Kruzosë. U gjet një liman i harruar e njëherësh i anatemuar prej tyre, porta e nacionalizmit, ku të vetëbraktisurit nga bota e qytetëruar hynë me vendosmërinë që kanë të gjithë aventurierët që i përvishen punëve gjysmake pasi u mungon sinqeriteti dhe përkushtimi i mirëfilltë ndaj kauzave realisht të mëdha.

Fillimet e tij i gjejmë që në vitin 1962, kur menjëherë pas prishjes me rusët, Shqipëria Socialiste u kujtua që përveç 29 nëntorit të lavdishëm të përbashkët me jugosllavët, shqiptarët kishin edhe një festë tjetër, 28 nëntorin, ditën e pavarësisë. U bënë festime të mëdha në Vlorë, me rastin e 50 vjetorit të kësaj ngjarjeje, megjithëse gjithmonë hierarkët komunistë nuk harronin ta quanin atë ditë si festa Nr. 2 e Republikës Popullore ( e më vonë edhe Socialiste ) të Shqipërisë. U bënë përpjekje për rehabilitimin e disa figurave të patriotëve të Rilindjes por gjithmonë nën një filtër të rreptë klasor. Të kamurit, ata që kishin toka të mëdha, ara e kullota, shtëpi e katandi, pasuri të tundshme e të patundshme, sikur vezën e kuqe të kishin bërë, ata mbeteshin tradhtarë e armiq të Shqipërisë. Kështu patriotët kërkoheshin me këmbëngulje të veçantë vetëm në shtresat e ulëta e të varfra të popullsisë së qytetit e të fshatit, madje më shumë në ato të fshatit se të qytetit.
Nacionalizmi i Enver Hoxhës ishte i një lloji të veçantë: ai ishte një nacionalizëm përjashtues, përzgjedhës dhe konfliktual pasi synonte bashkimin e atyre që quheshin “ne” në luftë të papajtueshme me pjesën tjetër të popullsisë që quheshin “ata”. Ky farë nacionalizmi ndofta duhet vënë në thonjëza pasi ishte shumë larg nacionalizmit të vërtetë të rilindasve tanë. Ai ishte utilitar pasi përdorej për një qëllim të ngushtë të caktuar: ruajtjen dhe përjetësimin e Diktaturës komuniste në Shqipëri. Nacionalizmi klasor i Enver Hoxhës përjashtonte nga platforma e bashkimit kombëtar më shumë se 2/3 e popullsisë së Shqipërisë Perëndimore, pra rreth 2.5 milionë shqiptarë pa marrë parasysh mbi 3 milionë të tjerë që popullonin pjesët e kolonizuara të vendit nga shtetet fqinjë, për të cilët ekzistonte edhe porosia e thënë disi nën zë: “rrini mirë aty ku jeni”; domethënë nga koncepti Shqipëri flakej tutje një sipërfaqe prej afër 40 mijë kilometra katrore. Ndërkohë, iu dha një rëndësi parësore binomit artificial Shqipëri – Socializëm. Aq e ndjeshme ishte propaganda e asaj kohe ndaj cilësorit “socialist” saqë pa të fjala “Atdhe” as mund të shkruhej madje as mund të mendohej. Vetë nacionalizmi klasor i Enver Hoxhës merrte kuptimin e plotë në pretendimin e epërsisë së komunizmit shqiptar ndaj atij të të gjithë botës. U bënë përpjekje, ndonëse pa sukses, për organizimin e një Internacionaleje të Katërt apo të Pestë të të gjithë marksistë-leninistëve të botës në Tiranë, plan i dështuar ndofta si pasojë e faktit që kriza ekonomike po trokiste fort në derë. Tirana nisi të pretendonte se ishte “qendra e botës”. Mirëpo ky lloj nacionalizmi, sado i mangët dhe absurd të dukej, megjithatë arriti të mashtrojë mjaft shqiptarë dhe jo-shqiptarë të cilët nisën ta klasifikojnë Diktatorin e Tiranës si nacionalist të mirëfilltë. Kjo ngjiste sidomos te njerëzit me formim modest që identifikonin regjimin me fasadën e tij nacionaliste. Ishte një fatkeqësi e jashtëzakonshme për idealet e vërteta të nacionalizmit shqiptar ky tjetërsim që shiste sapunin për djathë. Pati të rinj të arratisur që nëpër kanalet televizive të vendeve fqinjë kërkonin të ndërronin edhe gjakun e tyre që të mos u mbetej asnjë gjurmë nga ADN-ja e shqiptarit, një pohim sa i hidhur aq dhe revoltues. Me qenë se radiot dhe televizioni shqiptar jepnin aq pa kursim këngë e valle popullore nga krahinat e vendit sa dëgjuesve e teleshikuesve u kishte ardhur në majë të hundës, njerëzit arritën, nëpërmjet një reagimi spontan, të urrejnë folklorin e tyre madje dhe të “armiqësohen” me të. Në rrafshin e edukimit atdhetar kjo përbënte një katastrofë të vërtetë.

Në analizë të fundit, e gjithë aventura nacionaliste e Enver Hoxhës injektoi pikërisht të kundërtën e asaj që mund të prisnin njerëzit të cilët u besonin fasadave. Ajo pruri, në vitet që pasuan, ftohjen e opinionit publik shqiptar ndaj idealeve nacionaliste të cilat shumë njerëz, me njëfarë mendjelehtësie, i konsideronin si reflekse të propagandës së urrejtur të dikurshme. Në këtë kontekst, në vështrimin historik, nacionalizmi klasor i Enver Hoxhës shënon një hap prapa në udhën historike të zgjidhjes së problemit kombëtar shqiptar. Kjo për arsyen e thjeshtë sepse për të nuk kishte një problem shqiptar. Për të kishte një problem social në përmasa botërore të cilin kishin marrë përsipër ta zgjidhnin komunistët shqiptarë me Enver Hoxhën në krye. Pas fitores ata do të bëheshin violina e parë e Europës e ndofta, e botës mbarë.

Vështirë të gjesh në historinë botërore një donkishotizëm politik më të koncentruar se ëndrrat paranojake të komunistëve tanë.

Abdi Baleta, alias ABDI b..., alias b...ABDIA!!!

Verbëria E Bardhë Apo Murtaja E Zezë E Rimëkëmbjes, Ndërkëmbjes, Ndërkryerjes, Nëpërkëmbjes, Nëpërdhëmbjes, Nëpërgojës, dhe kushdo që nuk preket nga kjo sëmundje, duhet të shtiret se edhe ai është i prekur, ngase e sulmojnë përse nuk është si ata, përse është i veçantë nga ata!!

Banda dhe banditët e Rimëkëmbjes, Ndërkëmbjes, Ndërkryerjes, Nëpërkëmbjes, Nëpërdhëmbjes, Nëpërgojës tok me laviret dhe lavirët, alias me laviret femërore dhe me laviret mashkullore të politikës shqiptare, e kanë humbur çdo orientim dhe tash vetëm sillen vërdallë, sikur delet e trullosura ose sikur lopët e çartura!!

Dhe në prag të zgjedhjeve, kryebanditi e mafiozi më i korruptuar dhe spiuni i shumëfishtë: Abdi Baleta, alias ABDI b..., alias b... ABDIA, doli me artikullin intrigues:

Titullin tonë le të na e shpjegojë ai vetë: "PËRSËRI KRROKATJE TË PAPAGALLIT TË KOSHTUNICËS NË "SOT", KASTRIOT m... NUK DURUAKA DOT MË ERËN E VET NË "LLAIKO VIMA"- pra, le të na e shpjegojë se çka ka dashtë të thotë me shkurtesën: "KASTRIOT m..."!?!

Nikollë Lesit i thotë se: "kuit"!! Tjetrit i thotë se i paskësh ngrënë "përgat" e veta!! Dhe çohet dhe e kritikon komentatorin e mirënjohur ndërkombëtarisht dhe mikun e shqiptarëve, zotni Bugajskin!! Tok me kipcin e vet, Ferin-(që i vaftë shpirti në ferr!) dalin e shkarravisin në faqet e zeza të Rimëkëmbjes, Ndërkëmbjes, Ndërkryerjes, Nëpërkëmbjes, Nëpërdhëmbjes, Nëpërgojës, se kinse Kadi Mani na qenkësh:

II. Populli i Shqipërisë është i keq!-( nga zjarmia, III e kanë harruar fare!!!)

Këto e shpifje tjera rrugaçërie ua kanë servuar lexuesve të vet në katër faqe e gjysmë të lëpushka e tyre e Rimëkëmbjes, Ndërkëmbjes, Ndërkryerjes, Nëpërkëmbjes, Nëpërdhëmbjes, Nëpërgojës më 27 Maj 2003(ballina dhe f. 10-11) dhe më 3 Qershor 2003-(ballina dhe f. 2-3): këto vetëm sa i ceka kalimthi, për t`i njoftuar lexuesit se për 17 vjetët e mia burgjeve të Jugosllavisë, në këtë shkallë nuk më ka fyer kurrkush!!!

Kundërshtari dhe armiku i gjuhës shqipe, ky kundërshtar dhe armik i çdo përparimi dhe i çdo lirie, ky përgojues xhagajdur, edhe kësaj radhe gjeti që të tentojë ta devijoj momentin e kthesës shqiptare, sikur një binarëkthyes i ushtruar, që trenin shqiptar ta nxjerrë nga binarët elektoralë, për ta kthyer çështjen shqiptare edhe për 100 vjet prapa!!!

I ligu për mend, i vonuar për t’u bërë poet, bën dofarë rimash bajate: "NGA “KOP-sat” TEK “GROPË-sat"!?!-he zemra i koptë e gropa e mbuloftë!!

Nga Poezia Shqiptare

PASKAJORE

HORIZONTI

BOTIME EKSKLUZIVE

Shqiptarët e Kosovës - elitë e racës sonë

Mbi librin e Dr. Vasfi Samimit „Nëna Kosovë”

Për librin e Dr. Vasfi Samimit “Shqipëria e vërtetë-nëna Kosovë” kisha dëgjuar që në vogli, por nuk e gjeja dot, munda ta lexoja vetëm tani (gusht 1995), Botim i Shtëpisë Botuese “Afërdita” Tiranë, 1995”, me titull “Shqipëria e vërtetë-nëna Kosovës” (1838-1943)

Dr. Samimi qe një dietar, publicist, pedagog i niveleve më të larta, këtë e tregojnë veprat e shumta që na ka lënë, një ndër to është edhe ky libër, ku patrioti i madh, intelektuali i shquar, tejt i ndershëm, pati mirësinë të shkruante librin “Shqipëria e vërtetë-Nëna Kosovë”, ku ai me ndjenja aq të holla e të çiltërta, përsshkruan Kosovën, këtë “tempull kombëtar”, “altarin e atdheut” me njerëz të fortë, të pastër, fisnikë e impozantë, “të cilët iu rezistuan gjihë kohërave”, si një “litë e racës sonë”.

Pas Luftës së Dytë Botërore, libri ishte i ndaluar, në bibliotekë ruahej me shënimin “rezervat”, ndërsa autori, u akuzua si kriminel lufte”!- dhe u dënua si “shovenist me burgim”. Paradoks i kohës! Me dënimin e këtij libri, të autorit, dënohej një popull i tërë, dënohej Kosova, “ndëshkoheshin” kosovarët, shqiptarët që jetojnë jashtë kufirit shtetëror të Shqipërisë së cunguar.

Libri “Shqipëria e vërtetë- Nëna Kosovë”, fillon kështu…”Ky libër iu dedikohet martirëve të motshëm e të rinj, të kohërave të kaluara e të ditëve të sotme, që kanë ra dëshmorë për lirinë e kombit e të Atdheut. Në këtë libër nuk ka politikë, shovenizëm dhe pamje të njëanëshme, por ka vetëm një parashtrim të çiltërt, e një të vërtetë të shenjtë njerëzore!…”

Dhe më poshtë… “kam shkuar pesë herë në Kosovë. I jam bërë pesë herë dashnor”. Një sintezë e shpirtit patriotik të autorit, të frymëzuar çdoherë më shumë nga “gjysma” vitale e atdheut dhe Kombit, se “Në Kosovë, për të parën herë, njeriu e ndjen veten të hyjë në tempullin kombëtar”. “Aty për të parën herë besoni vetveten! Me një nderim të amshuar, ngjitemi në altarin e atdheut, me një nevojë të brenshme për t`u falur rreth kombit, racës, historisë dhe dëshmorëve… Bukuria e Kosovës, është bukuria e së vërtetës, e së drejtës. Zëri i Kosovës është zëri i historisë dhe shkëlqimi i saj, është drita e së vërtetës…” a mund të shprehesh më mirë se kaq?!”

“Ne shqiptarët nuk jemi shovenistë dhe e dimë fare mirë se kjo nuk na përshtatet aspak. Ky vetëmohim nuk rrjedh nga vogëlsia e tokës dhe e popullësisë sonë kombëtare e historike. “Kosova na paraqitet si një fole e shkatërruar e një bilbili jalkatar…në këtë gërmadhë kombëtare valonte dhimbja e padukshme dhe ziente një përmallim i virgjër. Qanë dhe këndon ai, sëbashku Kosovën që i dha Shqipërisë kaq trima luftëtarë, dijetarë, mendimtarë, politikanë, shkrimtarë, artistë të njohur përtej kufijve të Atdheut. Me një penë elegante të shkathët si publicist, mendimtar e letrar dr. Vasfiu përshkruan atë deri në hyjnizim, për luftën deri në martirizim, të sakrifikimit të tyre për liri, dhe besë që i ka ruajtur nga brezi në brez, deri në ditën e sotme.

Duke lexuar librin, e ndjen veten brenda në botën kosovare, në shpirtin kosovar, por edhe përtej ku frynte e trishtuar era e pamëshirshme e zgjedhës serbe dhe “Europa kish mbyllur sytë përpara kësaj padrejtësie”. Është e çuditshme që Dr. Vasfiu i ka shkruajtur të gjitha këto 50-vjet më parë dhe gjithçka rrotullohet nnjëlloj në skenarët e rinj, por me regjisorë të vjetër!?!

Që në atë kohë kishte pseudointelektualë që ankoheshin që Kosova nuk na pruri asnjë fuqi kulturore, asnjë përparim estetik dhe asnjë lartësi shpirtërore. Të mos harrojmeë se bëhet fjalë kur Kosova iu bashkua shtetit shqiptar (1943). A thua edhe sot ka njerëz (them njerëz?!) që dashtë Zoti të bashkohej përsëri, nëse do të shpreheshin pokështu për kosovarët!?! Ndërsa Dr. Vasfiu iu përgjigjej se kosovari, në të vërtetë, formon pjesën e elitës të racës sonë, po dritëson edhe vatrën e krijimtarisë artistike “pse të habitemi, ne kemi sot në mjedisin tonë internacionalistohumanitar, që mendojnë për strehimin e serbëve të përndjekur nga vatrat e tyre në Bosnjë, të cilët mund t`i sistemojnë nëpër Shqipëri, por që nuk kujtohet njëherë për Kosovën e robëruar, e pra avazhdohet me vëllezërit kinezë dhe mbi të nga Kosova?!

Gjysma e trupit të mëmëdheut, të ndarë me dhunë, po ta prekim e ndjejmë njëlloj si një trup të vetëm dhe të mos harrojmë, është kjo pjesë ku i takon ana e zemrës!

Dikush përpiqet të ngjall përçmimin për djemtë e trimat e Kosovës, të për hapin helm, fatkeqësisht partiak, të bazuar tek shovenizmi i komshinjëve (gjithnjë intelektualisti që do më shumë komshiun se shtëpinë e vet?!). Si do t`i përcaktonte Hasan Prishtina Eqrem Çabej këta? Përgjigjen e jep dr. Vasfiu: “kurrën e kurrës nuk mund të cenojmë dinjitetitn e personalitetin e Kosovës, dhe kosovarit mëmëdhetar, i cili për atme e flamur digjet në zjarr” edhe këto 50 vjet e këtej, Kosova e ka treguar me dinjitet se ç`mund të bëjë një popull patriot e liridashës për atdhe, mbi të gjitha, me një pjekuri e maturi per t`u admiruar.

Që 50 vjet të shkuara, dr. Vasfiu dëshironte të vinte “një gur në bashkimin e Atdheut, po shtonte “ç`do njeri duhet të dijë se ne nuk duam asnjë Shqipëri të vogël dhe asnjë Shqipëri të madhe, por duam vetëm një Shqipëri të vërtetë”. Ai dëshironte të shtyente më tej shumë më larg, deri në kufijtë e vërtetë të Shqiperisë, ata gurë të bardhë të radhosur në kufi”. Por për këtë ai na porosit, që të jemi realistë në çdi hap dhe jo euforikë, se gjithnjë ka ndodhur që dikush ka hyrë në mes, me urdhërin “Halt!…Prit edhe pak…s`ka ardhur koha”!

Dr. Vasfiu ishte një demokrat i kulluar, një patriot dhe jo partiak, pa përmendur terminologji “socialiste, fashiste, naziste”, ai, si qytetar i ndershëm shqiptar, ngulmon në vetëdije “për një revolucion shoqëror, ekonomik, për një lumturi e qytetërim perëndimor”. Libri është i konceptuar si prozë publicistike, por që ja kalojnë llojit dhe gjinisë. Në të ndërthuren elementet e qenësishëm, të mjeteve letrare artistike me ato publicistike. Të pesë reportazhet, në një vëllim, kanë një bosht ideor, një vargëzim i natyrshëm, që na japin botën kosovare dhe të k o s o v a r ë v e. Figura dhe figurshmëria e përfituar në mënyrë krijuese, me elemnt të letërsisë publicistike dhe artistike, janë mjetet kryesore të shprehjes së autorit, me një intuitë profesionale na i ka dhënë ato, me një ndjenjë të hollë krijuese dhe vetëdije kombëtare. Ai kuvendon shtruar si me lexuesin, ashtu edhe sikur kuvendon me malet, lumenjtë, tokën, diellin, Kosovën të cilën e personifikon tek një figurë me një shtat të lertë, me supe të gjerë me kokë shekullore, me ballë krenar e me sytë të kaltër e flokë të thinjur… me një të folme të butë e të çiltër.

Libri plotësohet me një analizë mjaft të mirë, nga dr. Hamit Boriçi. Veç kësaj ka mjaft shënime të ndryshme dhe mbyllet me një bibliografi të punimeve të tija.

Grishja e dr. Vasfi Samimit, kumbon e freskët, e qartë për breznitë shqiptare bashkëkohëse:”zëri i atdheut thotë: O njeri, çohu, shkundu…Hapi sytë dhe shpirtin kundrejt realiteteve të sotme, dritave të shekullit të fundit dhe qytetërimit evropian…”. Pra ky libër është tejet aktual!

Arsim Bajramin nuk e shqetësojnë grevat

Arsim Bajrami, të cilin institucionet ndërkombëtare të arsimit të lartë në Kosovë dhe ato vendëse nuk e njohin sot e gjithë ditën rektor legjitim, para pak kohe pati premtuar se që nga një korriku i sivjetmë mësimdhënësit universitarë do të kenë nga një mijë euro rrogë. Kjo pranverë shprese te këta mësimdhënës, që e solli z. Bajrami, zgjati vetëm aq sa këta të fundit zunë fillin e kuptimit dhe të përmbajtjes manipuluese të këtij zotimi me sherr të “rektorit”. Në fillim mësimdhënësit kishin përtuar të mendonin se prej nga Arsim Bajrami do t’ua siguronte nga një mijë euro rrogë, pa iu vajtur mendja fare se ky premtim dhe ky zotim blanko, prapa siguronte me qëllim një proces të pashmangshëm rrëmuje universitare.

“Rritjen” një mijë euro të rrogave, siç thanë disa ndërkombëtarë përgjegjës, Arsim Bajrami e paska bërë jo me kokë, por me prapanicë, që do të thotë për shkak të koteles rektoriale. Doli se edhe ky konstatim është i vërtetë, por edhe më i vërtet tash del edhe qëllimi tjetër i tij për krijim të pakënaqësive më fundamentale të mësimdhënësve universitarë. Edhe pse Ministria e Arsimit kishte planifikuar që me një korrik të këtij viti të ngjajë shtimi i rrogave në përqindje të caktuara për mësimdhënës, z. Bajrami qe ngutur që t’i fshijë këto përqindje të planifikuara dhe të caktojë shuma fikse rrogash, të cilat, natyrisht, sipas rregullave financiare e buxhetore, janë të pamundshme, jo vetëm për mësimdhënësit, por edhe për shërbime të tjera publike. Por, përse iu desh të ngutej kështu z. Bajrami?

Kjo ngutje e tij është fare e lehtë të shpjegohet. Premtimi i tij, edhe pse pa asnjë mbulesë reale të mundësive, kishte për qëllim që kur me një korrik të ngjanin rritjet e rrogave sipas përqindjeve të planifikuara zyrtare të Ministrisë së Arsimit (dhe të asaj të Financave), të krijoheshin pakënaqësi shtesë te mësimdhënësit universitarë, të cilët nuk do t’i pranonin këto përqindje rritjesh, të cilat do të jenë më të vogla se premtimet e e kota dhe të hilshme të z. Bajrami. Kjo është njëra anë e ndërsimit të mësimdhënësve kundër institucioneve përgjegjëse të Kosovës, të cilat po e penguakan realizimin e gatishmërisë dhe zotimin e z. Bajrami, si një “rektor” i mirë që u interesuaka për “dinjitetin e mësimdhënësve” jashtë çdo norme dhe rregulli financiar të mundësive reale të buxhetit të Kosovës.

Ishte z. Bajrami përgjegjës dhe i autorizuar të ofronte premtime të tilla shpresuaka dhe të papërgjegjshme për rritje rrogash kaq privatisht? Nuk ishte. Përse atëherë veproi kështu dhe, përse atëherë lejohet të veprojë kështu? Natyrisht, Ministria e Arsimit dhe ajo e Financave, por dhe Qeveria e Kosovës do të duhej të tregonin përgjegjësinë e tyre të rregullt e ligjore ndaj veprimeve të tilla të z. Bajrami, i cili manipulon kështu me situatën e vështirë sociale të mësimdhënësve jo vetëm universitarë. Prej nga do t’i merrte financat z. Bajrami që të siguronte nga një mijë euro rrogë për mësimdhënësit? Nëpërmjet këtyre premtimeve dhe të reagimeve të mëvonshme e të planifikuara nga ai të mësimdhënësve, z. Bajrami kërkoi dhe kërkon krijimin e rrëmujës, në mënyrë që të gjitha pagesat e obligueshme dhe jo të pakta të studentëve të rregullt dhe me korrespodencë të shkëputeshin nga kontot e kontrolluara të Ministrisë së Arsimit e të asaj të Financave, në mënyrë që ai vetë të ketë mundësi të “menaxhojë” krejtësisht privatisht dhe në mënyrë të pavarur nga çdo mundësi ndërhyrjesh ligjore e kontrolluese, norma këto që as i ka krijuar ai, e as nuk mund t’i zhbëjë me cilëndo formë a metodë të qëllimshme që përdorë ai.

Tash në disa fakultete të UP-së kanë filluar grevat e mësimdhënësve, të cilët kërkojnë rritje pagash. “Rektori” Bajrami i mbështet fuqishëm këto kërkesa dhe mësimdhënësve grevistë ua tregon adresën e kërkesave të tyre. Nuk u thotë më të presin deri më një korrik, datë kjo që ua kishte premtuar nga një mijë euro rrogë, por u thotë të trokasin sa më shumë që të munden në dyert e Ministrisë së Arsimit. Sa më shumë po zgjerohet greva e mësimdhënësve universitarë, aq më fuqishëm po i përkrah z. Bajrami, pavarësisht se brenda proceseve universitare po krijohet rrëmujë dhe po dëmtohen interesat e studentëve. Kjo situatë e krijuar nuk i bën përshtypje të keqe “rektorit”. Përkundrazi, ai kështu i arrin qëllimet që kishte edhe atëherë kur kishte premtuar se mësimdhënësve do t’ua bënte rrogat nga një mijë euro. Shpreson se këto greva, të cilat kështu siç kanë nisur, do të zgjerohen gjithnjë e më shumë, do të arrijnë që të ardhurat universitare të shkëputen nga kontrolli ligjor i Ministrisë së Arsimit dhe të asaj të Financave, në mënyrë që z. Bajrami të qeverisë me to pa asnjë pengesë kontrolluese. Atij nuk i interesojnë proceset universitare. Po t’i interesonin, do të kishte treguar ndonjë shqetësim sa do të vogël nga ndërprerja me grevë e procesit mësimor dhe të zhvillimeve të tjera bllokuese të studimeve, si interes i studentëve, të cilët s’e kanë asnjë faj në këtë lojë të “rektorit”. Edhe mësimdhënësit universitarë në grevë, herët a vonë, do ta kuptojnë se ishin të manipuluar nga z. Bajrami dhe stafi i tij “rektorial” për interesa personale, grupore e partiake kundër institucioneve përgjegjëse të Kosovës

Zotni Kryetar Alfred Moisiu, po të flitja unë jerm ashtu si jeni paraqitur Ju duke qenë zgjuar, do ta varja veten!?!

Pra:"Që në fillim dëshiroj të shpreh rëndësinë e madhe dhe vëmendjen time të plotë ndaj migracionit dhe aspekteve që lidhen me të."- çfarë "vëmendje"!?! Lëre pastaj-"të plotë"!?!

Tutje:"Kjo temë ka qenë e mbetet pjesë e pandarë e të gjitha fjalimeve të mia të rëndësishme drejtuar kombit, e mbledhjeve të Këshillit të Sigurimit Kombëtar, e takimeve vjetore me ambasadorët shqiptarë në botë dhe e vizitave zyrtare që kam pasur në në vendet e tjera.

A janë ato fjalime të rëndësishme apo të parëndësishme, kërkohet t’i vlerësojë të tjerët, jo Ju vetë, apojo!?! Kjo do t`ishte e barabartë, sikur letrari t`i vlerësonte lartë veprat e veta, pa përfillur kritkën letrare, apojo!?!

"Përballë këtij realiteti dalin në pah nevojat urgjente për hartimin dhe zbatimin e politikave që mundësojnë shndërrimin e emigracionit nga një potencial financiar e numerik, në një partner aktiv në vendimmarrjen, zhvillimin dhe integrimin e vendit. Strategjia Kombëtare për Migracionin dhe Plani i Veprimit, të hartuara nga qeveria shqiptare, Komisioni Europian dhe IOM, shënojnë një fazë të re dhe të domosdoshme në trajtimin e çështjeve të migracionit. Në tërësi ato analizojnë gjendjen dhe prespektivën si dhe ofrojnë ide dhe afate konkrete të trajtimit institucional. Shpreh bindjen se dy ditët e këtij debati do të ndihmojnë për njohjen më të thellë të gjendjes aktuale, pasurimin e planit të veprimit dhe përcaktimin e sfidave konkrete për të ardhmen. Me këtë rast dëshiroj t’ju siguroj mbështetjen time të plotë duke premtuar se do të jem pjesë aktive e nxitjes së punës për përmbushjen e shumë prej angazhimeve të shprehura në këto dokumente."- që të gjitha këto janë fjalë në erë, pa njohuri as angazhim konkret:"Strategjia Kombëtare për Migracionin dhe Plani i Veprimit, të hartuara nga qeveria shqiptare, Komisioni Europian dhe IOM, shënojnë një fazë të re dhe të domosdoshme në trajtimin e çështjeve të migracionit."- Përse mendoni se ato:" Plani i Veprimit, të hartuara nga qeveria shqiptare, Komisioni Europian dhe IOM,"- duhet të ngelin sekrete, të cilat në fakt nuk ekzistojnë, dhe nuk ekzistojnë përderisa ne nuk i dimë dhe nuk i zbatojmë bashkërisht, apojo!?!

"Deri vonë emigrantët shqiptarë në botë janë parë nga shteti dhe shoqëria vetëm si burime financimi, për shkak të të ardhurave të larta që siguroheshin përmes ndihmës në familje dhe investimeve të tyre në vendlindje. Kohët e fundit shoh me optimizëm se shoqëria, ekzekutivi, media, por edhe politika kanë korrigjuar dhe vazhdojnë të korrigjojnë qëndrim. Tani emigrantët konsiderohen gjithnjë e më shumë, ashtu siç janë realisht, burime të çmuara e të pandara njerëzore të shoqërisë. Studentët e parë të diplomuar jashtë vendit kanë filluar të kthehen. Të tjerë janë në përfundim të studimeve dhe presin të shohin shenja të qarta të mundësive për kthim, integrim dhe zbatim të njohurive të tyre në vendlindje. Emigrantët e viteve të para tashmë kthehen me projekte konkrete investimesh; forcat politike po i drejtojnë gjithnjë e më shumë shpresat e tyre në elitën intelelektuale të emigruar dhe kualifikuar në perëndim. "-Pra:"Deri vonë emigrantët shqiptarë në botë janë parë nga shteti dhe shoqëria vetëm si burime financimi,"- çka don të thotë ajo: "Deri vonë"!?! Dhe përse Ju nuk doni që Mërgatën Shqiptare ta shihni:"si burime financimi,"!?!

"Këto zhvillime pozitive, megjithëse ende të brishta, meritojnë të lexohen dhe të vlerësohen me rëndësinë e duhur për t’i shndërruar ato në tendencë të përgjithshme shoqërore. Përpjekjet e bëra deri tani lënë shumë për të dëshiruar, prandaj del e domosdoshme që politikat e migrimit të pësojnë një ndryshim rrënjësor. Ka ikur koha kur shteti dhe institucionet e tij nuk bënin asgjë më shumë sesa numëronin anijet me emigrantë që largoheshin nga ky vend. Stadi i sotëm i emigracionit kërkon që shteti të marrë më shumë përgjegjësi, në mënyrë që çdo shqiptar emigrant në botë të jetë i pranishëm në vëmendjen e tij. Ky është një detyrim kushtetues dhe një nevojë kombëtare. Shoh me kënaqësi që organizatorët i janë bashkuar propozimit tim për krijimin e një ministrie për shqiptarët në botë, detyra e të cilës do të ishte koordinimi në nivelin më të lartë i të gjitha strukturave të shtetit përgjegjëse për problemet e emigracionit si dhe menaxhimi i politikave të migracionit. "-asnjë as tjetra:"Këto zhvillime pozitive, megjithëse ende të brishta,"- as pozitive e as të forta e as të brishta!?! Dhe jo që po e themi ne, pr këtë atypëraty e ke thënë vetë dhe e përgënjështruar vetveten, kur keni shkruar në vijim:"Përpjekjet e bëra deri tani lënë shumë për të dëshiruar, !?!

"Një tjetër detyrim kushtetues është garantimi i të drejtës së votës për të gjithë qytetarët shqiptarë. Si Kryetar i Shtetit, bashkohem me nismat e deritanishme e i kërkoj pushtetit legjislativ dhe ekzekutiv të ndërmarrin të gjithë hapat e nevojshëm ligjorë dhe administrativë që të krijojnë kushtet dhe të garantojnë të drejtën e votimit të çdo qytetari shqiptar, kudo që ai ndodhet. Edhe nëse nuk arrihet për këto zgjedhje, në zgjedhjet e tjera duhet të realizohet patjetër. Shqipëria nuk mund të vazhdojë më me përjashtimin nga vota të një të tretës së votuesve, e cila realisht është kontribuesja kryesore në të ardhurat financiare të vendit."- tash Kryetarin e përfshinë zjarrmia e-votës!! Dhe edhe nëse nuk arrijnë kësaj radhe, në zgjedhjet tjera, atëherë kur unë as Kryetari mbase nuk do të jemi gjallë, apo nuk do t`i kemi këto mundësi që i kemi sot!?!

"Duke iu rikthyer politikave të migracionit mendoj se duhet të punohet akoma më shumë me shtetet pritëse, sidomos fqinjët tanë Greqinë e Italinë, për shndërrimin e komuniteteve tona migratore në faktor aktiv bashkëpunimi, zhvillimi dhe integrimi për vendet tona. Standartet demokratike të këtyre vendeve kanë dhënë rezultate pozitive në trajtimin dhe integrimin gjithnjë e më dinjitoz të emigrantëve. Megjithatë ka ende probleme për zgjidhje që duhet të merren në konsideratë dhe ku nevojitet kontributi jo vetëm i shtetit shqiptar, por edhe i shteteve pritëse si dhe organizmave ndërkombëtarë. Nuk duhet lejuar që emigrantët të bien pre e shfaqjeve raciste, e dhunës dhe diferencimit. Fëmijët shqiptarë duhet të kenë kushte dhe mundësi reale, përmes shkollave dhe kurseve të organizuara, për mësimin e gjuhës amtare, për njohjen e historisë, gjeografisë, letërsisë dhe kulturës shqiptare. Punëtorëve shqiptarë duhet tu garantohen njohja e viteve të punës, sigurimi shëndetësor dhe i pensioneve. Ata duhet të gëzojnë mundësitë për të patur në cdo kohë konsulencë ligjore të garantuar nga konventat ndërkombëtare si dhe të trajtohen në mënyrë më dinjitoze në kufi dhe të mos ndjehen të kërcënuar nga ulje – ngritjet politike midis vendeve tona. Çdo shoqëri ka njerëz që respektojnë ligjin, por ka edhe nga ata që e thyejnë atë. Edhe kategoria e të dënuarve për vepra të ndryshme duhet të jetë pjesë e kujdesit që të mos përsëriten më raste të gjyqeve fallso dhe me standarte të dyfishtë. "- O zotni Kryetar!- pa propozimin Tuaj e as të Rugovës, unë e kam hapur Shkollën Shqipe në Neuhausen am Rheinfall të Zvicrës dhe juve dyve ose do t`iu anashkaloj, ose do t`iu jap tekset tuaja "për edukim"!?!

"pjesë e kujdesit që të mos përsëriten më raste të gjyqeve fallso dhe me standarte të dyfishtë.
Krahas këtyre aspekteve të rëndësishme, është përgjegjësi e ekzekutivit të mendojë për të zgjidhur përfundimisht çështjet e krjimit të një regjistri bazë të të dhënave të plota për emigrantët shqiptarë, për studentët tanë në vende të tjera, për shoqatat dhe organizimin e tyre, për krijimin e qëndrave kulturore si dhe realizimin e lidhjeve dhe transparencës informative në përputhje me sugjerimet e parashtruara në Planin Kombëtar për Veprim. "- Dhe të mos krijohet asnjë "ministri"- as tjetër burokraci:"për studentët tanë në vende të tjera, për shoqatat dhe organizimin e tyre,"- për t`i lypur e për t`i gjetur nëpër "shoqatat" dhe "organizimin e tyre", por të prishen të gjitha shoqatat, klubet dhe organizimet tjera separatiste, dhe të krijoehet Bashkësia-(Komunitetit) Shqiptar në Evropë dhe në Botë: se nuk e bën Vendi Diasporën, por Diaspora e bën Vendin-(Shtetin) e Shqipërisë e të Kosovës, apojo!?!

"Në shtete të ndryshme perëndimore, por edhe në lindje kam takuar biznesmenë shqiptarë që për shkak të vështirësive për të ushtruar biznesin këtu, kanë hapur bizneset e tyre në këto vende. Ne duhet të punojmë për reformimin real të sistemit të regjistrimit dhe funksionimit të biznesit, në mënyrë që të mos dëbojmë, por të përfitojmë vende të reja pune dhe kapitale nga kjo kategori biznesmenësh të suksesshëm. Gjithashtu jam i informuar se specialistë të ndryshëm shqiptarë si ekonomistë, financierë, informaticienë etj. punojnë me dinjitet në institucione prestigjoze ndërkombëtare. Sigurisht është nder dhe e drejta e çdo individi që të integrohet atje ku e mendon dhe e ndjen veten më mirë, por në një kohë që ne marrim specialistë, këshilltarë dhe nënpunës të kombësive të ndryshme, mendoj se do të ishte shumë e vlefshme aktivizimi për këto qëllime edhe i specialistëve shqiptarë me përvojë ndërkombëtare"- dhe se pa çfarë merret pastaj Diaspora, është punë për Diasporën dhe për Shtetet përkatëse atje, por jo me dirigjimet tuaja, apojo!?!

Ne flasim për trajtimin më të mirë të emigracionit, pasi tendencat e tij mund të vazhdojnë përsa kohë nuk do të arrihen që strategjitë e hartuara të realizohen. Bllokimi i trafikut klandestin nuk mund të arrihet vetëm me forcimin kufitar, ai duhet të shoqërohet me politika efektive zhvillimi, hapje të vendeve të reja të punës, luftë konkrete ndaj korrupsionit, rritjen e mundësive për studim dhe kualifikim, organizimin e emigracionit ligjor dhe liberalizimin e regjimit të vizave, si dhe me forcimin e institucioneve demokratike dhe stabilitetit të vendit.

Ne synojnë të integrohemi në BE dhe NATO dhe jam optimist se kjo endërr do të realizohet nëse ne punojmë akoma më shumë, më shpejt dhe më mirë në cuarjen përpara të reformave të nisura dhe arritjen e standarteve të kërkuara demokratike, të cilat njihen shumë mirë nga të gjithë.

Edhe njëherë dëshiroj t’ju përgëzoj për nismën e marrë dhe për ndihmën e dhënë në hartimin e dokumenteve të rëndësishme mbi migracionin. Dëshiroj të përgëzoj edhe miqtë nga Italia e Greqia për fjalët e mira që thanë për emigrantët shqiptarë.

Ju faleminderit!"-as një "strategji" të tillë më: Shqipëria jonë e keqe e ka në Kushtetutë një nen të mirë: Iu ndalohet Partive Politike veprimtaria e tyre jashtë atdheut, apojo? Këtë duhet ta nënvizojë dhe urdhërojë Departizimin e Diasporës edhe Shteti i Kosovës dhe bashkërisht formohet Bashkësa Evropiane Shqiptare-(BESH), dhe rrini e hani përshesh!!

FJALA E PRESIDENTIT MOISIU NË SEMINARIN PËR STRATEGJINË KOMBËTARE TË MIGRACIONIT

Që në fillim dëshiroj të shpreh rëndësinë e madhe dhe vëmendjen time të plotë ndaj migracionit dhe aspekteve që lidhen me të. Kjo temë ka qenë e mbetet pjesë e pandarë e të gjitha fjalimeve të mia të rëndësishme drejtuar kombit, e mbledhjeve të Këshillit të Sigurimit Kombëtar, e takimeve vjetore me ambasadorët shqiptarë në botë dhe e vizitave zyrtare që kam pasur në në vendet e tjera. Për shtete të mëdha emigracioni mund të jetë faktor i natyrshëm zhvillimi dhe integrimi. Për Shqipërinë, e cila ruan një nivel të lartë të flukseve të emigracionit, ai merr një rëndësi të jashtëzakonshme. 15 vjet më parë ishim vendi më i izoluar në Europë; sot gati një e treta e popullsisë ka emigruar. Pjesa më e madhe e tyre janë të rinjtë dhe forcat më aktive për punë. Me zgjerimin vitet e fundit të fenomentit të “ikjes së trurit”, pasojat e emigracionit kufizuan ndjeshëm edhe kapacitetet tona universitare dhe ekzekutive.

Përballë këtij realiteti dalin në pah nevojat urgjente për hartimin dhe zbatimin e politikave që mundësojnë shndërrimin e emigracionit nga një potencial financiar e numerik, në një partner aktiv në vendimmarrjen, zhvillimin dhe integrimin e vendit. Strategjia Kombëtare për Migracionin dhe Plani i Veprimit, të hartuara nga qeveria shqiptare, Komisioni Europian dhe IOM, shënojnë një fazë të re dhe të domosdoshme në trajtimin e çështjeve të migracionit. Në tërësi ato analizojnë gjendjen dhe prespektivën si dhe ofrojnë ide dhe afate konkrete të trajtimit institucional. Shpreh bindjen se dy ditët e këtij debati do të ndihmojnë për njohjen më të thellë të gjendjes aktuale, pasurimin e planit të veprimit dhe përcaktimin e sfidave konkrete për të ardhmen. Me këtë rast dëshiroj t’ju siguroj mbështetjen time të plotë duke premtuar se do të jem pjesë aktive e nxitjes së punës për përmbushjen e shumë prej angazhimeve të shprehura në këto dokumente.

Deri vonë emigrantët shqiptarë në botë janë parë nga shteti dhe shoqëria vetëm si burime financimi, për shkak të të ardhurave të larta që siguroheshin përmes ndihmës në familje dhe investimeve të tyre në vendlindje. Kohët e fundit shoh me optimizëm se shoqëria, ekzekutivi, media, por edhe politika kanë korrigjuar dhe vazhdojnë të korrigjojnë qëndrim. Tani emigrantët konsiderohen gjithnjë e më shumë, ashtu siç janë realisht, burime të çmuara e të pandara njerëzore të shoqërisë. Studentët e parë të diplomuar jashtë vendit kanë filluar të kthehen. Të tjerë janë në përfundim të studimeve dhe presin të shohin shenja të qarta të mundësive për kthim, integrim dhe zbatim të njohurive të tyre në vendlindje. Emigrantët e viteve të para tashmë kthehen me projekte konkrete investimesh; forcat politike po i drejtojnë gjithnjë e më shumë shpresat e tyre në elitën intelelektuale të emigruar dhe kualifikuar në perëndim.

Këto zhvillime pozitive, megjithëse ende të brishta, meritojnë të lexohen dhe të vlerësohen me rëndësinë e duhur për t’i shndërruar ato në tendencë të përgjithshme shoqërore. Përpjekjet e bëra deri tani lënë shumë për të dëshiruar, prandaj del e domosdoshme që politikat e migrimit të pësojnë një ndryshim rrënjësor. Ka ikur koha kur shteti dhe institucionet e tij nuk bënin asgjë më shumë sesa numëronin anijet me emigrantë që largoheshin nga ky vend. Stadi i sotëm i emigracionit kërkon që shteti të marrë më shumë përgjegjësi, në mënyrë që çdo shqiptar emigrant në botë të jetë i pranishëm në vëmendjen e tij. Ky është një detyrim kushtetues dhe një nevojë kombëtare. Shoh me kënaqësi që organizatorët i janë bashkuar propozimit tim për krijimin e një ministrie për shqiptarët në botë, detyra e të cilës do të ishte koordinimi në nivelin më të lartë i të gjitha strukturave të shtetit përgjegjëse për problemet e emigracionit si dhe menaxhimi i politikave të migracionit.

Një tjetër detyrim kushtetues është garantimi i të drejtës së votës për të gjithë qytetarët shqiptarë. Si Kryetar i Shtetit, bashkohem me nismat e deritanishme e i kërkoj pushtetit legjislativ dhe ekzekutiv të ndërmarrin të gjithë hapat e nevojshëm ligjorë dhe administrativë që të krijojnë kushtet dhe të garantojnë të drejtën e votimit të çdo qytetari shqiptar, kudo që ai ndodhet. Edhe nëse nuk arrihet për këto zgjedhje, në zgjedhjet e tjera duhet të realizohet patjetër. Shqipëria nuk mund të vazhdojë më me përjashtimin nga vota të një të tretës së votuesve, e cila realisht është kontribuesja kryesore në të ardhurat financiare të vendit.

Duke iu rikthyer politikave të migracionit mendoj se duhet të punohet akoma më shumë me shtetet pritëse, sidomos fqinjët tanë Greqinë e Italinë, për shndërrimin e komuniteteve tona migratore në faktor aktiv bashkëpunimi, zhvillimi dhe integrimi për vendet tona. Standartet demokratike të këtyre vendeve kanë dhënë rezultate pozitive në trajtimin dhe integrimin gjithnjë e më dinjitoz të emigrantëve. Megjithatë ka ende probleme për zgjidhje që duhet të merren në konsideratë dhe ku nevojitet kontributi jo vetëm i shtetit shqiptar, por edhe i shteteve pritëse si dhe organizmave ndërkombëtarë. Nuk duhet lejuar që emigrantët të bien pre e shfaqjeve raciste, e dhunës dhe diferencimit. Fëmijët shqiptarë duhet të kenë kushte dhe mundësi reale, përmes shkollave dhe kurseve të organizuara, për mësimin e gjuhës amtare, për njohjen e historisë, gjeografisë, letërsisë dhe kulturës shqiptare. Punëtorëve shqiptarë duhet tu garantohen njohja e viteve të punës, sigurimi shëndetësor dhe i pensioneve. Ata duhet të gëzojnë mundësitë për të patur në cdo kohë konsulencë ligjore të garantuar nga konventat ndërkombëtare si dhe të trajtohen në mënyrë më dinjitoze në kufi dhe të mos ndjehen të kërcënuar nga ulje – ngritjet politike midis vendeve tona. Çdo shoqëri ka njerëz që respektojnë ligjin, por ka edhe nga ata që e thyejnë atë. Edhe kategoria e të dënuarve për vepra të ndryshme duhet të jetë pjesë e kujdesit që të mos përsëriten më raste të gjyqeve fallso dhe me standarte të dyfishtë.

Krahas këtyre aspekteve të rëndësishme, është përgjegjësi e ekzekutivit të mendojë për të zgjidhur përfundimisht çështjet e krjimit të një regjistri bazë të të dhënave të plota për emigrantët shqiptarë, për studentët tanë në vende të tjera, për shoqatat dhe organizimin e tyre, për krijimin e qëndrave kulturore si dhe realizimin e lidhjeve dhe transparencës informative në përputhje me sugjerimet e parashtruara në Planin Kombëtar për Veprim.

Në shtete të ndryshme perëndimore, por edhe në lindje kam takuar biznesmenë shqiptarë që për shkak të vështirësive për të ushtruar biznesin këtu, kanë hapur bizneset e tyre në këto vende. Ne duhet të punojmë për reformimin real të sistemit të regjistrimit dhe funksionimit të biznesit, në mënyrë që të mos dëbojmë, por të përfitojmë vende të reja pune dhe kapitale nga kjo kategori biznesmenësh të suksesshëm. Gjithashtu jam i informuar se specialistë të ndryshëm shqiptarë si ekonomistë, financierë, informaticienë etj. punojnë me dinjitet në institucione prestigjoze ndërkombëtare. Sigurisht është nder dhe e drejta e çdo individi që të integrohet atje ku e mendon dhe e ndjen veten më mirë, por në një kohë që ne marrim specialistë, këshilltarë dhe nënpunës të kombësive të ndryshme, mendoj se do të ishte shumë e vlefshme aktivizimi për këto qëllime edhe i specialistëve shqiptarë me përvojë ndërkombëtare.

Letër e Hapur

HEDHJA E ROMUZEVE NUK ËSHTË KARAKTERISTIKË BURRËRORE!!

(dhe të gjithë të tjerëve të ngjashëm me sh. Sabit: Hydajet Hyseni, Mehmet Hajrizi, Mursel Sopi, Akile Dedinca e Abdullah Zhegrova, Nexhmedin Gërguri e Hava Shala, Basri Musmurati e vampiri e lugati...Agron e Xhabir Morina e dreqi me brina...sherif bilallëve e tellallëve agresorë e mizorë, fatosnaniçka zemërkakiçka!!)

-Dr. Muhamed Pirraku: Rëndësia e Shtabit Suprem të Kosovës (dhjetor 1944-tetor 1945)

Mulla Idris Gjilani, më 13 nëntor 1944, lëshoi betimin kushtrimor: „Njëqind vjet n`i paça jetë, të gjitha kam me t`i kaluar kaçak, e kurrë nuk kam për t`u pajtuar me pushtuesin e Kosovës e copëtimin e Shqipërisë...!“

Sot, në ora 10 paradreke, erdhëm tok me çunin tim në vizitë në shtëpinë Tuaj, që të takoheshim pas 8 vjetësh-(edhepse qëatëherë „takimet“ tona ishin të çastit e të rastit, ngase Ju ngelët në teori, kurse ne kaluam në praktikë); dhe Ju ia filluat me hedhje romuzesh në mënyrën më të shëmtuar, që nuk është karakteristikë burrërore!! Dhe romuzet po i vërtitnit në lëmin e "përçarjeve e të tradhtisë" për të vetmin faj pse nuk i kemi ngelur besnikë stalinizmit!!!

Fillimisht u çuditëm pse në ora 10 ende nuk ishit zgjuar!?!- dhe tentuam të ju arsyetonim me paesëlltësinë e mëngjesit; por vrik e morëm vesh se e liga ishte më e thellë: Juve nuk iu paska lëshuar sëmurja e murtaja e kolera staliniste!?!

Unë Jua dhashë revistën tonë të Bashkësisë Shqiptare „Shqipëria Etnike“- dhe Ju ma hodhët përpara!?!- dhe në fund Ju pyeta në do ta merrni apojo?- Ju thatë si me mërzi se do ta lexonit...dhe Jua lashë në tavolinë. Kurse çuni Juaj, Vetoni, ishte ca më konkret në mbrojtjen e Fatos Nanos, pasi na e paskësh gjithë atë elektorat!?! Kurse çuni im, Rabiti, shtoi: edhe Millosheviçi deri dje kishte elektorat, madje edhe më të madh!!

Në hedhjen e romuzeve Tuaja:“Mos bâni përçarje, mos bâni përçarje...se Abdi Baleta është spiun?-i gazetës „Bota sot“?- Ju thashë:“Unë do t`i vazhdoj përçarjet pas rekomandimeve të Millosheviçit!“ Kurse Ju thatë se nuk mendoni ashtu, por nuk u shprehët se kush tjetër më ka nxitur apo influancuar që „të bëj përçarjeç“!?!

Kur Ju e kundërshtonit Qosjen, unë Ju thashë se në këtë pikë po puqeni me gazetën „Bota sot“!?!

Pos që Jua dhashë revistën tonë, do të Ju raportoja se deri tash kam arritur të bototj katër libra: „Shqipja e lartësive“- kurorë sonetike, „Falë të qoftë gjaku“-poemë, „Nënë Tereza e Shqipërisë“-kurorë sonetike dhe „Shqiptarët janë atje“-punlicistikë, me 440 faqe-(ky është vëllimi i I-rë, vëllimi i II-të dhe i III-të... presin për botim.

Do të Jua jepja ndonjë, apo do të Ju informoja se në cilat librari mund t`i gjeni. Kurse Ju nuk ma dhatë asnjë shkrim Tuajin!?! Na thatë se s`keni hyrë në asnjë parti, ngaqë nuk Ju kanë ftuar!?!- kurse Ju nuk paskeni themeluar asnjë parti Tuajën!?!- mbase nga „modestia“!?!

Kur dolëm te dera në rrugë, si zakonisht, ia nisët avazit, paçka se tanimë as kishim oreks bisede, as ishte vendi, dhe nguteshim për në treg që të blenim dru për dimër. Vetëm në formë të rezymuar Jua thashë se, që Jugori ka përqafuar Megaliidenë heleniste „qytetëruese“, të cilët e kanë për detyrë të shenjtë që ta pushtojnë Veriun „barbar“ për t`ia dhënë me dhunë kulturën, sikur tanimë na duket e natyrshme; por kur Veriori e përqafon këtë ide, s`ka gjë më të ulët e më poshtëruese ndaj vetëvetes, ndaj familje dhe ndaj atdheut.

Dukej qartë se ishit „të informuar“ për mua, kurse unë nuk dija gjë për Ju, pos ato që na i kishit demostruar vetë, kur e hetuam se donit të iknit nga puna praktike në vitet `70: patët vijuar të mos kontaktonit as me anëtarë të ish- të burgosurve politikë e as me pjesëtarë të familjeve të tyre; në Entin Komunal kishit lënë nam të keq, dhe se keni qëndruar deri në fund- si më lojali e më i përshtatshmi!?!

Dëshirë dhe qëllim në jetë kam pasur dhe kam harmoninë midis njerëzve, dhe kjo rrugë më ka sjellur në mesin e pleqnarëve: Bajram Kurti, Bajram Hylaj, Halim Hotnjani, Tahir Krasniqi, Ismail Sylë Smajli...pajtimin më të freskët e kemi bërë në Malishevë të Gjilanit, ku i pajtuam dajët e mi, të ndarë e të hasmuar në LDK-UÇK!!

1.Ishim në vizitë familiare, dhe e kishim për detyrë ta ruanim atmosferën dhe

2.Ishit acaruar nervash dhe po dridheshit, nuk deshëm të bëhemi shkaktarë e të Jua keqësojmë shëndetin.

Pra unë jam vetë Oqeani i Qetë, i disponuar për humor e për punë, njësoj sikur kam qenë rrafsh 30 vjet më i ri!!!

Revista jonë „Shqipëria Etnike“ ka dalur më 10 Qershor 1999, në 121 vjetorin e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit, me dëshirë lektisëse që ta ndjekim atë rrugë.

Kurse citati i sipërm është nxjerrur nga një fejton i gjatë që do ta botojmë në vazhdime, ta shihni me sytë e ballit se me kë keni rënë në konflikt, dhe qëkur është bërë shkurorëzimi i kumbarisë me antifashistët kominternistë, që thotë autori i tekstit në fjalë, kurse unë kam prirje ta quaj: Lufta Antifashiste-(pro çetnike) Nacionalçlirimtare-(robëruese); kurse Partinë e Punës, kam prirje ta quaj me emrin përkatës- Parti e Dhunës.

Në vitet ‘70 kur unë punoja përkthyes në Industrinë e Mobileve „Napredak“-(tash- Përparimi) në Prishtinë, erdhi shoku Sabit Ratkoceri që të kërkojë punë, dhe unë u angazhova dhe e pranuam në detyrën e sekretarit: i kishte mësuar do kerefeke të marksizëm-leninizmit, dhe ne e respektonim dhe e donim...por ne kaluam në praktikë, e ai ngeli vetëm në teori, u ndamë që të gjithë prej tij, dhe vazhduam punën ilegale kundër Jugosllavisë.

Po tentonte të shkruante diçka, e as vetë nuk dinte se çka: „Kam shkruar një diçka të mirë, por nuk po ma botojnë reaksionarët!“

Shkova te i ndjeri Esat Mekuli, dhe ia dhashë ato shkarravina të shokut Sabit: Esatit sikur i pëlqyen, sepse ishin kritikë kundër letërsisë dekadente, kundër „voxave“ që po i binin më qafë Esatit, por më tha se duhet rregulluar për shtyp, nga se ai farë Sabiti nuk e njeh eseistikën.

Dhe vërtet kur ia përcolla ato vërejtje shokut Sabit, ky u çaprais, se shkrimit nuk bën t`i heqet as t`i shtohet as pikë as presje!- por shtone: „nuk e kuptoj se çka është ajo „eseistika“!?!

Më 1983 pata dalur në pension: lexuesit e marrin me mend se çka don të thotë të dalish në pension invalidor, kur një jetë e ke luftuar atë pushtet? Në Entin Social, kontaktoja me nëpunës tjerë, por jo edhe me shokun Sabit Ratkceri, të cilit as ia dija zyrën,- ai ikte prej meje!!! Pra, lëndën time e shqyrtoi dhe e vendosi pozitivisht, juristi i ri, zotni Halil Sylejmani, kushëri i kaçakut Hsan Alija- Remniku, me ndihmën e të ndjerit Ramush Jashari, midis spiunësh-(Ymer Veseli, shef, Zahir Zullufi-(zullumi!), Islam Blakaj...dhe midis frikacakësh qyqarë të tipit të shokut Sabit Ratkoceri me kompani.

Pra, e kisha ndërgjegjen e pastër të mos e takoja kurrë; e në rast të takimit të rastësishëm, t`i thoja:

Mirëpo, duke llogaritur se mund t`i ketë cofur lepuri në bark pas ikljes të serbëve, shkova ta vizitoja juristin, dhe t`i ndihmoja që të inkuadrohet te revista jonë...

E tash mburret se gjithë Ratkocerët paskëshin marrë pjesë në Uçk, natyrisht me mësimet e Sabitit, për ta rikthyer social-fashizmin enverist-stalinist!!-(njëfarë Feriz Ratkocerin e patën rrahur ca luftëtarë kosovarë në Tiranë dhe ia patëm marrur një bllok, ku shënonte emra e numra telefonash, pa u ftikësuar nga dogana!?!).

Kurse artikullin për atentatin në Shtutgard, ku dyshohet me bazë të ketë pasur gisht Enver Hoxha, e ka shkruar gruaja ime, zonja Shukrije Bunjaku-Osmani, rrobaqepëse-(t`i pati qepur rrobat e nusës tënde- gratis!), prej të cilës do të turpërohesh përjetësisht; dhe me allçakhanet tua ta stolisish surratin tënd prej proterroristi sllavist-enverist.

U vetëdemaskuat se jeni në anën e atentatorëve gjakatarë. Andaj edhe pësuat disfatën e turpshme në zgjedhgjet e 28 tetorit 2000: keni rënë nën nivelin e hashkalinjve!!!

Pra, më 28 tetor 2000, në kryeqytetin e Kosovës, në Prishtinë, që në orët e hershme të mëngjesit, grupe-grupe e varg e vi rreshta të gjatë qytetarësh të veshur me rrobat më të mira festash të veçanta, po shkonin nëpër vendvotime, kryesisht nëpër shkolla: Shkolla fillore „Ismail Qemali“ në Kodrën e Diellit, në gjimnazin „Vëllezërit Frashëri“, në shkollën Teknike e gjithku...po votonin me gëzim e hare, pa asnjë interes tjetër, përveç interesit popullor e kombëtar; të rrallë ishin ata interesxhinj që po vraponin në Gjakovë, ku agresorët dhe uzurpatorët e brendshëm kishin hapur gratis pompat e karburanteve!!

E përfaqësuesi i tyre, Bilall Sherifi, në 10 pika e akuzoi KFOR-in!!! Se na i paskësh detyruar votuesit me revole në dorë; apo do t`i detyronte agresorët me revole në dorë, vetëm po të vazhdonin edhe më tutje me agresivitet, pas zakonit, pos me joshje karburantesh gratis!!!

Të nesërmën në mbrëmje na erdhi „mysafit“një grup i zhgënjyer- për vetëvrasje: „çka më tutje? “

„Po a nuk e dini ju se ata e kanë nënshkruar marrëveshjen për Kosovën multietnike, dhe shkiet do të kthehen menjëherë!?!“

Kurse çuni im iu tha:“ kësaj radhe, thjesht, duhet ta imitiojmë Serbinë-(„mysafirët“ tanë Rugovën po e quanin- kriminel!), çfarë të këqia iu ka bërë Rugova shqiptarëve e çfarë të këqia iu ka bërë Millosheviqi serbëve?- a jua humbi katër luftëra?- e pra ata po i ndërtojnë vilë të re në Beograd, e të mos flasim më për gjykatën e Hagës...“

Treshi përfaqësues i kishte pirë kafet, kurse rrushi iu ngeci në fyt dhe u çuan e shkuan...Isha i ftuar edhe në një mbrëmje të ngjashme, nuk shkova.

Arkivore

KËNDVËSHTRIM NGA SHQIPËRIA

NDËRKOMBËTARËT NGA SHQIPËRIA

Politikë pa strategji

Editorialisti i javores nga Tirana, Blendi Fevziu, kritikon hapur strategjinë e qeverisë shqiptare dhe lëvizjet e saj të ngadalta në politikën e jashtme rajonale.

"Harmonizimi i qëndrimeve maqenonase, jugosllave dhe bullgare, kanë krijuar një sensibilizim që nuk është real, por që bie mbi kurrizin e Shqipërisë."

Blendi Fevziu

Klan-Tiranë

Zhvillimet e fundit në kufirin verior të Maqedonisë dhe renditja e komunitetit ndërkombëtar në favor të Shkupit politik, duket se ka kapur të pa përgatitur politikën shqiptare. Ajo ka dëshmuar se Tiranës i ka munguar një strategji e qartë për zhvillimet në rajon dhe se gjithçka deri më tani ka qenë thjesht reagim i momentit.Një diplomat perëndimor, që vizitonte Tiranën në kuadrin e një turni ballkanik, ishte krejt i befasuar tre javë më parë për mënyrën e sjelljes së politikës dhe mediave shqiptare lidhur me zhvillimet në rajon. Gjëja e parë që ai nënvizoi ishte se problemi në Preshevë, Bujanovc e Medvegjë, ato në veri të Maqedonisë si dhe në Mitrovicë, nuk kishte asnjë jehonë në Tiranë. Akoma më shumë, në të gjitha bisedat ai shtronte me habi se një indiferencë e tillë ishte e dukshme tek i gjithë spektri politik. Njeriu i cili ishte marrë në Ministrinë e Jashtme të vendit nga vinte më shumë se dhjetë vjet me problemetg e Ballkanit, shtoi se ajo që po ndodh në Shqipëri, është e habitshme dhe komike njeherësh. Pothuaj e gjithë vëmendja është e përqëndruar tek problemet e brendshme, ndërkohë që problemet rajonale dhe harmonizimi i qëndrimeve shqiptare me ato të Prishtinës dhe të Tetovës politike, është lënë krejt pasdore. Kostatimi dukej se iashte krejt i saktë. Dy ditë më vonë, në Samitin e Shkupit, Presidenti Jugosllav dhe ai Bullgar dhe së fundi indirekt edhe ia i Maqedonisë, ngarkuan shqiptarët me përgjegjësinë e trubullesave të stabilitetit në Ballkan, ndërkohë që, Koshtunica nënshkruan një marrëveshje për kufujtë që nuk merrte parasysh vullnetin e shqiptarëve të Kosovës. Pak ditë më vonë, në kufi filluan turbullirat. Tani, tre javë më pas, zhvillimegt e papritura në Maqedoni kanë krijuar idenë se e gjithë kjo është pasojë e ekstremizmit shqiptar, se kosovarët nuk mund ta sigurojnë stabilitetin e tyre politik dhe se një pavarësi e mundshme e Kosovës, mund të çojë në destabilizimin e mëtejshëm. Akoma më tepër, zhvillimet e fundit çuan në në stacionimin e Ushtrisë jugosllave në kufirin mes Maqedonisë dhe Kosovës dhe në përfshirjen në përplasjet e armatosura me shqiptarët edhe të ushtarëve të KFOR-it. Nga ana politike, Ministri i Jashtëm Maqedonas mori mbështetjen nmaksimale nga OSBE-ja, si edhe nga OKB-ja.Kjo tablo e trishtë, që duket se nuk po ndikon mjaft në prishjen e imazhit të shqiptarëve, ka edhe një çudi tjetër:Të fundit që reaguan në këtë drejtim, sihin vetë shqiptarët.

Zhvillimet treguan se Shqipëria nuk kishte asnjë strategji për parandalimin e një situate të tillë, asnjë ndikim mbi politikën kosovare, asnjë dakordim me politikanët shqiptarë të Maqedonisë. Përballë një problemi të tillë jetik për të ardhmen e vendit, pothuaj e gjithë politika dhe shtypi shqiptar ishte i fokusuar në disa probleme meskine të politikës së brendshme, apo në sherre pa snjë kuptim mbi komisionet elektorale dhe rrugët e pashtruara. Po atë ditë që Ministri i Jashtëm Maqedonas kishte filluar fushatë të plotë në favor të shtetit të tij në OSBE, Mionistri i Jashtëm shqiptar vizitonte në një mënyre krejt rutine Parisin.

Është pak të thuhet se shqiptarët e Kosovës dhe të Maqedonisë kishin mbetur, pas kësaj, pa asnjë zë mbrojtës dhe vetë struktura e diplomacisë shqiptare nuk dinin si të vepronin në këtë drejtim. U krijua një amalgamë deklaratash, por jo ajo që pritej: Një atakim i liderëve politikë shqiptarë të Kosovës, të Maqedonisë dhe të Shqipërisë në Tiranë, dalja me evendime të qarta, heqja e mbështejes politike dhe izolimi i personave që po krijojnë këtë situatë kërcënuese. Por ngathtësia në problemet e ditëve të fundit e shton edhe më shumë idenë se Shqipëria nuk ka asnjë stratexhi të qartë në politikën rajonale dhe as në raport me fqinjët. Dy muaj më parë, votimi i Shqipüerisë për hyrjen e Jugosllavisë në OSBE dhe më pas lidhja e marrëdhënieve diplomatike me Beogradin, u bë në mënyrë më misterioze të mundshme. Ministri Milo nuk doli asnjë herë të vetme të sqaronte apo të mbronte veprimet e tij e të Qeverisë ku bën pjesë, duke duke krijuar idenë se: gjithçka qe vendosur në momentin e fundit, si pasojë e presioneve të jashtme dhe jo si bazë e një strategjie afatgjatë në marrëdhëniet rajonale.Dy muaj më pas, ai nuk ka dalë ende të sqarojë deputetët she opinionin shqiptar se, cili do të jetë pozicioni i Shqipërisë në këtë situatë dhe cila strategjia e mbrojtjes. Harmonizimi i qëndrimeve Maqedonase, Jugosllave dhe Bullgare, kanë krimuar një sensibilizim që nuk është real, por që bie mbi kurrizin e Shqipërisë.

Nuk është hera e parë kjo që Shqipëria gjendet e papërgatitur, por nuk ka më as kohë as mundësi të përsëriten po ato gabime të shkuara. Në të kundërtën, Shqipëria do të humbasë shpejt forcën politike që fitoi në rajon, ndërsa Kosova dhe shqiptarët e Maqedonisë- shansin më të madh për një të ardhme të ndryshme.

Me një akademi përkujtimore, sot në Prishtinë u shënua 5-vjetori i vrasjes së komandant Drinit

Prishtinë, 1O maj 1005 - Me një akademi përkujtimore, sot në Teatrin Kombëtar në Prishtinë, u shënua 5-vjetori i vrasjes mizore të Ekrem Rexhës, i njohur si komandant Drini.

Në këtë akademi, që u mbajt nën patronazhin e Presidentit Ibrahim Rugova, u vlerësua lart figura e komandant Drinit, i cili gjatë luftës ishte komandant i UÇK-sënë zonën operative të Pashtrikut. Po ashtu u vlerësua edhe aktiviteti i tij i paslufëts.

Duke folur në këtë akademi përkujtimore, kryetari i Kuvendit Komunal të Prizrenit, Eqrem Kryeziu, e vlerësoi komandant Drinin si ushtarak të karrierës dhe intelektual të fuqishëm. Vrasjen e komandant Drinit, zoti Kryeziu e cilsoi si viktimë të mentalitetit totalitar.

"Secili prej nesh duhet të ndjejë përgjegjësi për këto vrasje të ashtuquajtura misterioze. Nuk ka këtu asgjë misterioze është dimensioni i mentalitetit totalitar që vret dhe janë këta që vriten për çfarë arsye? Sepse përnjëmend besojnë në misionin e vet", u shpreh Kryeziu.

Ekrem Rexha, komandant Drini, u vra në vitin 2OOO në Prizren në një atentat, autorët e të cilit deri më sot nuk janë zbuluar, megjithë faktin se u zhvillua edhe një proces gjyqësor, por pa rezultate.

Pas përfundimit të luftës, komandant Drini zhveshi uniformën ushtarake, punoi në Departamentin e sigurisë pranë Kuvendit Komunal në Prizren.

“Me gjak jam shqiptare; me nënshtetësi, indiane. Përsa i përket besimit, jam murgeshë katolike. Sipas thirrjes, i përkas botës. Por zemra ime i përket plotësisht Zemrës së Krishtit". Nënë Terezës, me shtat imcak, por me besim shkëmbor, të patundur, iu besua misioni të kumtonte dashurinë e etur të Jezusit për njerëzimin, veçanërisht për më të varfërit ndër të varfër. "Hyji vijon ta dojë botën dhe na dërgon ty e mua për t'u shprehur të varfërve dashurinë dhe mëshirën e Tij". Në shpirtin e saj, përplot me dritën e Krishtit e me dashuri të zjarrtë për Të, kishte një dëshirë të vetme : "Të shuante etjen e dashurisë së Tij për shpirtrat njerëzore".

Kjo lajmëtare e ndritur e dashurisë së Zotit, lindi më 26 gusht 1910 në Shkup, qytet i vendosur në udhëkryq të historisë së Ballkanit. Më e vogla e pesë fëmijëve të Nikollë dhe Drane Bojaxhiut, u pagëzua me emrin Gonxhe Anjeze, mori Kungimin e parë në moshën pesë vjeç e gjysëm e u krezmua në nëntor të vitit 1916.

NËNA TEREZË

Që ditën e Kungimit të parë, ndjeu në zemër një dashuri të thellë për shpirtrat njerëzore. Me vdekjen e papritur të babait, në sa Anjezja nuk i kishte mbushur endè 8 vjetët, për familjen filluan vështirësitë ekonomike. Dranja, grua burrneshë, i rriti fëmijët plot dashuri, duke ndikuar shumë në karakterin dhe rrugën e jetës që do të zgjidhte e bija. Më pas formimi fetar i Gonxhes u thellua në famullinë Zemrës së Krishtit, nën drejtimin e jezuitëve, në sa merrte pjesë gjallërisht ndër të gjitha veprimtaritë.

Në moshën 18 vjeçare, e shtyrë nga dëshira për t'u bërë misionare, në shtator të vitit 1928, Gonxhja i tha lamtumirë shtëpisë atërore, për të hyrë në Institutin e së Lumes Zojë, që njihej ndryshe me emrin "Motrat e Loretos", në Irlandë. Atje mori emrin motër Mari Tereza, për nder të Shën Terezës së Krishtit Fëmijë. Në dhjetor u nis për në Indi. Në Kalkutë arriti më 6 Janar të vitit 1929. Pasi bëri kushtet e përkohshme, në maj të vitit 1931, Motër Tereza u dërgua në bashkësinë e Loretos, në Entali, ku dha mësim në shkollën St.Mary për vajza. Më 24 maj të 1937-ës, motër Tereza paraqiti kushtet e përjetshme duke u bërë, siç tha ajo vetë: "Vashë e Jezusit" për "amshim". Që nga ajo ditë e tutje u quajt Nënë Tereza. Vazhdoi të jepte mësim në St. Mary dhe më 1944 u emërua drejtoreshë e shkollës. Grua që ia kishte kushtuar jetën lutjes, që i donte fort motrat dhe nxënëset e saj, Nënë Tereza jetoi e lumtur në Loreto për njëzet vjet me radhë. E njohur për zemërgjerësi, bujari, guxim, aftësi të posaçme në kryerjen e punëve më të rënda dhe për talent të natyrshëm organizativ, ajo e jetoi përkushtimin e saj ndaj Jezusit, ndërmjet motrave, me besnikëri dhe gëzim.

Më 10 dhjetor të 1946-ës, gjatë udhëtimit me tren nga Kalkuta në Darjeeling, për ushtrimet shpirtërore vjetore, Nënë Tereza ndjeu "frymëzimin" e ri, "thirrjen brenda thirrjes". Atë ditë, si e qysh ajo nuk e tregoi kurrë, etja e Krishtit për dashuri e për shpirtra njerëzore e pushtoi zemrën e saj dhe dëshira e flaktë për ta shuar etjen e Zotit u bë qëllimi kryesor i jetës. Në javët dhe muajt e mëpasëm, ajo nisi të dëgjonte një zë që i fliste shpirtit të saj e të shihte vegime. Krishti i zbulonte kështu dëshirën e zemrës së Tij ndaj "njerëzve, që duke u flijuar për dashurinë", "do të rrezatonin dashurinë e tij ndër shpirtra". "Eja, të jesh drita ime"- iu lut - "nuk mund të shkoj vetëm". E i tregoi sa vuante duke parë mospërfilljen ndaj të varfërve, sa i dhimbte, kur mendonte se ata nuk e njihnin e sa dashuri të zjarrtë kishte për ta. Jezusi i kërkoi Nënë Terezës të themelonte një bashkësi rregulltare, Misionaret e Bamirësisë, që do t'i kushtoheshin shërbimit ndaj më të varfërve ndërmjet të varfërve. Kaluan rreth dy vjet arsyetimesh e verifikimesh, para se Nënë Tereza të merrte lejen për fillimin e misionit të saj të ri. Më 17 gusht të 1948-ës, veshi për herë të parë sarin e bardhë me anët blu dhe la pas shpine kangjellat e kuvendit të Loretos, të cilin e donte aq shumë, për të hyrë në botën e të varfërve.

Pas një kursi të shkurtër pranë Motrave Mjeke Misionare në Patna, Nënë Tereza u kthye rishtas në Kalkutë ku gjeti një strehë të përkohshme pranë Motrave të Vogla të të Varfërve. Më 21 dhjetor shkeli për herë të parë në lagjet e të varfërve: vizitoi familje, u lau plagët disa fëmijëve, u kujdesua për një plak që dergjej në rrugë të madhe dhe për një grua që po vdiste nga uria e nga tuberkulozi. E niste ditën me Jezusin në Eukaristi; pastaj, me rruzaren në duar, dilte për t'i gjetur dhe për t'u shërbyer atyre që janë: "të braktisur, të padashur, të papërkujdesur". Disa muaj më vonë, me të u bashkuan, njëra pas tjetrës, disa nga ish-nxënëset e saj.

Më 7 tetor të vitit 1950, Kryedioqeza e Kalkutës njihte zyrtarisht Kongregatën e re të Misionareve të Bamirësisë. Në muajt e parë të vitit 1960, Nënë Tereza filloi t'i dërgonte motrat e saj në të katër anët e Indisë. E Drejta Papnore, lëshuar Kongregatës nga Papa Pali VI në shkurt të 1965-ës, i dha zemër të hapte një shtëpi misionare në Venezuelë. Menjëherë pas saj u themeluan shtëpi të tjera në Romë e në Tanzani dhe, pak më vonë, në të gjitha kontinentet. Duke filluar nga viti 1980, deri më 1990, Nënë Tereza hapi shtëpi misioni pothuajse në të gjitha vendet komuniste, duke përfshirë ish-Bashkimin Sovjetik, Shqipërinë dhe Kubën.

Për t'iu përgjigjur sa më mirë si nevojave fizike, ashtu dhe atyre shpirtërore të të varfërve, Nënë Tereza më 1963 themeloi Vëllezërit Misionarë të Bamirësisë; më 1976, degën kundruese të motrave; më 1979, Vëllezërit kundrues dhe më 1984, Etërit Misionarë të Bamirësisë. Gjithsesi frymëzimi i saj nuk u kufizua vetëm në njerëzit e thirrur për jetë rregulltare. Organizoi Bashkëpunëtorët e Nënë Terezës dhe Bashkëpunëtorët e Sëmurë dhe të Munduar, njerëz të feve e të kombësive të ndryshme, me të cilët u bë një në lutje, thjeshtësi, flijim dhe në apostullimin e saj që shprehej me vepra të përvuajtura bamirësie. Kjo frymë e shtyu të themelonte më pas Misionarët Shekullarë të Bamirësisë. Duke iu përgjigjur kërkesës së shumë meshtarëve, më 1991 Nënë Tereza themeloi edhe Lëvizjen e Korpit të Krishtit për Meshtarë, si "rrugë e vogël që i çon në shenjtërim" ata, të cilët ishin një mendje me karizmën dhe me shpirtin e saj.

Gjatë këtyre viteve, në sa misioni i saj përhapej me të shpejtë, bota filloi t'ia ngulte sytë Nënë Terezës dhe veprës që ajo kishte nisur. Meritoi shumë çmime për veprën e saj, duke filluar nga Çmimi indian Padmashri, në vitin 1962, për të vijuar me Çmimin e rëndësishëm Nobel për Paqen, më 1979, ndërsa mjetet e komunikimit filluan t'i ndiqnin veprimtaritë e saj me interes gjithnjë e më të madh. Si çmimet, ashtu edhe gjithçka që e vinte në qëndër të vëmendjes, i pranoi "për lavdinë e Zotit e në emër të të varfërve".

Gjithë jeta dhe vepra e Nënë Terezës është dëshmi e gëzimit që buron nga dashuria, e madhështisë dhe e dinjitetit të çdo njeriu, e vlerës së gjërave të vogla të bëra me besnikëri e me dashuri, e sidomos, e vlerës së pakrahasueshme të miqësisë me Zotin. Por duhet theksuar edhe një virtyt tjetër heroik i kësaj gruaje të madhe, i cili u bë i njohur vetëm pas vdekjes së saj. E fshehur nga sytë e të gjithëve, e fshehur deri nga ata që i qëndruan më pranë, jeta e saj e brendshme u vu në provë: pati përshtypjen e dhimbshme e të vazhdueshme se ishte ndarë nga Zoti, madje se ai e kishte braktisur, ndërsa në shpirt i rritej gjithnjë e më tepër dëshira për ta pasur pranë. Atë që po provonte e quajti "errësirë". "Nata e dhimbshme" e shpirtit të saj, e cila nisi në kohën kur sapo kishte filluar apostullimin mes të varfërve e që vijoi gjatë gjithë jetës, e çoi Nënë Terezën në një bashkim edhe më të thellë me Zotin. Përmes errësirës, mori pjesë mistikisht në etjen e Krishtit, në dëshirën e tij të dhimbshme e të zjarrtë për dashuri, duke u njësuar me mjerimin e të varfërve.

Gjatë viteve të fundit të jetës, pa marrë parasysh problemet e shumta e serioze shëndetësore, Nënë Tereza vijoi t'i printe Kongregatës së saj dhe t'u përgjigjej nevojave të të varfërve e të Kishës. Në vitin 1997 Nënë Tereza kishte 4000 motra, të pranishme në 610 shtëpi misionare, të përhapura në 123 vende të botës. Në mars të vitit 1997 bekoi Eproren e re të Përgjithshme, të sapo zgjedhur, të Misionareve të Bamirësisë e bëri edhe një udhëtim jashtë shteti. Si pati takuar Papën Gjon Pali II për të mbramen herë, u rikthye në Kalkutë ku kaloi javët e fundit të jetës duke pritur vizitorë e duke u dhënë këshilla simotrave. Më 5 shtator 1997 jeta tokësore e Nënë Terezës arriti cakun e fundit. Qeveria indiane e nderoi me funeralin e Shtetit, në përfundim të të cilit trupi i saj u varros në Shtëpinë-Nënë të Misionareve të Bamirësisë. Shumë shpejt varri i saj u bë cak shtegtimi e lutjeje për njerëz të besojmave të ndryshme, për të varfër e për të pasur, pa kurrfarë dallimi. Nënë Tereza na lë testamentin e fesë së patundur, të shpresës së pamposhtur e të bamirësisë së jashtzakonshme. Duke iu përgjigjur thirrjes së Jezusit "Eja, të jesh drita ime!", u bë Misionare e bamirësisë, "Nënë e të varfërve", simbol i mëshirës për mbarë botën e dëshmitare e gjallë e dashurisë së etshme të Zotit.

Më pak se dy vjet pas vdekjes, për shkak të përhapjes së famës së shenjtërisë dhe hireve të nxjerra me ndërmjetësinë e saj, Papa Gjon Pali II lejoi të hapej çështja e kanonizimit. Më 20 dhjetor 2002 miratoi dekretin mbi virtytet heroike dhe mrekullitë e bëra me ndërmjetësinë e saj.

Ese pa mbarim

Aleatët e natyrshëm dhe lufta speciale kundër spektrit nacionalist politik e ushtarak

Shkruan: Arton Blakaj

A thua si do ta komentonte këtë kohë gazetari i ndjerë Ali Ukaj!? Çfarë do të thoshte Adem Jashari?! Apo si do ti komentonte Zahir Pajaziti vrasjet “enigmatike” në Kosovë dhe çfarë porosie do të kishte për mikun e tij Bajram Kosumin, sot Kryeministër i Kosovës?! Disa nga përgjigjet sot dhe menjëherë mund ti dijnë vetëm Hashim Thaqi, Veton Surroi, Baton Haxhiu, Jakup Krasniqi...SHIK-u, SHISH-i dhe UDB-a

Opinioni publik dhe Kosova, 6 vjet pas luftës, përveç vrasjeve dhe plagosjeve në prita, i janë nënshtruar një lufte të paskrupullt mediale kundër njerëzve më eminentë të spektrit politik e ushtarak që tash e 15 vjet po i prijnë Kosovës drejt mëvetësisë së saj.

Krrokatjet e pamfleteve të tipit “Epoka e re” apo shpifjet e “Koha ditore” (alias Vreme) dhe të prodhimit “Express” (sipas po të njëjtës gazetë serbe) në kontekstin aktual vijnë tejet të natyrshme duke ditur biografitë e të gjithë atyre që qëndrojnë prapa këtyre gazetave si dhe financimet e donacionet e shoqatave greke, sllave e ruse, pa të cilat vështirë se do të mbijetonin edhe një muaj.

Nëse merren parasysh edhe paratë e pista që ato sigurojnë përmes tregtisë së zezë e cila u ka siguruar profit marramendës sidomos pas luftës, komentet dhe marrja me “vezët e ziera” në SHIK e SHISH siç pretendon të luajë rol njëfare Defrim Rifaj, janë më shumë se humbje kohe.

Ky i fundit, patologjikisht shkruan dhe kështu haptas tregon se ose është vetëm një pioner i SHIK-ut që posa ka dalë nga pampersat dhe nuk e fsheh se është një fotografi tragjike dhe e keqe, ose është një nga sajuesit e web siteve që parapërgatitë atentate, plagosje dhe vrasje makabre të të gjithë atyre që nuk mendojnë njësoj si ai dhe SHIK-u e SHISH-i.

Megjithate ja vlenë të thuhen dy-tre fjalë për këtë aleancë që të vetmen strategji ka rrënimin e të gjitha të arriturave dhe vlerave në Kosovë.

Çka kërkon sot Thaçi duke përsëritur atë që Rugova e ka thënë më 1999?!

Kjo luftë e ndytë që ka nisur shumë kohë më parë, e elementëve marksistë-leninistë, mori jetën e Jusuf Gërvallës vetëm pse përpjekjet për krijimin e frontit të përbashkët kombëtar për lirinë e Kosovës nuk duronin kurrfarë ideologjie majtiste, pra as të LPK-së dhe fililave të majta që kanë krijuar krijesën më “patriotike” - PDK-në e Hashim Thaqit që lirisht i takon epiteti “Serpent” (gjarpër) nga buron edhe fjala serb, Jakup Krasniqit të varfër shume dje, sot goxha i “trashë” me ndërmarrje private ndërtimi e para të majme, të Xhavit Halitit shumë të përfolur edhe ne vet mesin e PDK-së për krime kundër “armiqëve e tradhtarëve” shqiptarë dhe të shumë sish që, fatkeqësisht kanë mbetur pa asnjë karrige pushteti në Kosovën e cila dot nuk po ndalet në rrugën e pavarësisë.

Është e tepërt të flitet për gjithë angazhimin e Thaçit e thaqistëve për pavarësinë e Kosovës, kur Presidenti Rugova dhe LDK, këtë e thanë qysh më 1999 dhe e bënë pavarësisht se Kosova u okupua, u përgjak dhe përsëritshëm rezultoi me lirinë e saj që sot e ruajnë miqtë evro-perëndimorë në krye me SHBA dhe NATO-n!

Trekëndëshi Thaçi-Surroi-Haxhiu apo fataliteti i Kosovës

Shqiptarëve të Kosovës, nuk do t’u kujtohet Hashim Thaçi më 1999 e pastaj si ndonjë engjëll përveç se gjarpër, ata do ta njohin Veton Surroin kur e pat “varrosur” dhunën serbe bashkë me Adem Demaçin, por jo duke kërkuar pavarësi për Kosovën sikurse që do ta njohin mikun e tij dhe kolegun “gazetar” Baton Haxhiun pas dëshmisë së kryeinspektorit të sigurimit serb Stanishiq.

Çka i lidhë aq shumë këta “Tre musketarë” përveç ideologjisë majtiste e thellësisht internacionaliste?! Besnike e kësaj ideologjie vrastare në Ballkan dhe Evropë ka mbetur Serbia dhe disa ish shtete aleate të Rusisë. Ajo në Kosovë ka lënë zogjët e saj të tipit të Baton Haxhiut dhe prodhimin e ri “Express” (me politikën serbe) me dezinformata e luftë speciale të trashëguar nga miku i Batonit, kryeinspektorit serb Stanishiq, ndërkaq që logjistikë të përhershme ka produktet Surrosite “Koha ditore” dhe “KTV” si dhe pamfletin e ashtuquajtur “Epoka e re”. Një aleancë tejet logjike që do t’ia kishte lakmi edhe konti Drakulla dhe errësira e Karpateve prej nga vijnë frymëzuesit dhe urdhënësit e krimeve të para dhe pas luftës së fundit në Kosovë.

Më e keqja e së keqes që mund ti ndodhë Kosovës është gabimi i përfaqësuesit special të Sekretarit të Përgjithshëm të Kombeve të Bashkuara, danezit Jensen Petersen që mund ta pasojë Hans Hekerupin fatal. Ai duke rënë pre e politikës “gjithëpërfshirëse” të plasuar nga Surroi e Thaçi tashmë ka bërë hapin fatal që e qon karrierën etij politike rrugës së parardhësit të tij skandinav Hekerup. Krijimi i njëfarë Këshilli për bisedime me Beogradin, ku domosdoshmërisht duhet të jenë edhe Vetoni, Batoni e Hashimi dhe ndonjë piun tjetër pro serb, u tregoi shqiptarëve shumicë të Kosovës se kot mbahen zgjedhjet e lira në të cilat, edhe në liri, shumica e popullit të Kosovës votoi opcionin e vetëm optimal – pavarësinë e Kosovës. Brenga e SHBA-ve për zhytjen e KB të krizë të thellë po tregohet edhe në Kosovë.

A do ta kafshojë Qeverinë Kosumi Veton Surroi apo Hashim Thaçi, apo të tre bashkë?!

Pavarësisht se në Kosovën e lirë, që nga 1999, janë mbajtur tre palë zgjedhje lokale dhe dy palë zgjedhje nacionale, ku gjithnjë shumicë doli LDK, dhe të cilat janë organizuar nga misioni i Kombeve të Bashkuara dhe OSBE-ja, UNMIK-u ende heziton që ta njohë vullnetin politik të popullit shumicë.

Pse ndodhë kjo? Sepse Beogradi sikur edhe disa shtete aleate e dijnë se Presidenti i Kosovës është figura më nacionaliste e politikës shqiptare apo pse dëshirojnë ta plotësojnë edhe një standard të pa proklamuar që është dëshirë e Serbisë, dhe i cili standard është “gjithëpërfshirja” e delegacionit negociator në përbërje të të cilit e duan Vetonin, Hashimin, Batonin, etj. Dhashtë zoti e Blerim Shala të mos pranojë të bëhet kryesori i grupit dhe kështu të dëshmojë pse pranoi t’ia botojë dëshmitë dhe ta “amnistojë” mikun e Stanishiqit Baton Haxhiun. Ndryshe, edhe po t’u bashkohet Shala këtij Këshilli “ala Petersen” nuk do të ishte ndonjë gjë për t’u habitur. Mbase në negociata mund të hyjnë ata që në Rambuje shkuan edhe pa kurrfarë mandati politik, gjithnjë duke qenë “ekspertë”, “intelektualë”, “biznis-patriotë” dhe bashibuzukë!

Në kuloaret politike të “Koha ditore”, “Zëri” dhe “Expres” e “Epoka e re” aktualisht po përflitet mundësia që “...Vetoni po e han edhe Qeverinë e dytë të koalicionit LDK-AAK...”!

Pjesa më e madhe e shqiptarëve të Kosovës e dijnë se Vetoni, por edhe Batoni e Hashimi me asqerë, jo vetëm që mund ta rrjepin një derr, por ata mund ta hanë të tërin! A do të ngjyejë yndyrën pansllaviste edhe ndonjë tip pro-jugosllav dhe internacionalist, kjo nuk është bërë ende publike, përveç se në Graçanicë apo Beograd. Lufta për përdhosjen e votës së lirë të shqiptarëve shumicë të Kosovës po bëhet në të gjitha frontet, pa zgjedhur mjete as metoda. A do të hyjë duke u “gjithëpërfshirë” në lojë edhe komuniteti ndërkombëtar prezent në misionin e KB kjo mbetet të shihet në ditët që pasojnë dhe sa më afër vjeshtës kur është thënë se do të fillojnë bisedimet shqiptaro-serbe për statusin final të Kosovës.

A do ta kafshojë Qeverinë Kosumi Veton Surroi apo Hashim Thaçi, apo të tre bashkë, kjo mbetet një dilemë vetëm për “elitën” pro serbe në Prishtinë!

Krrokatja e PDK-së për hulumtimin e krimeve të pas luftës po tregon se është vetëm një krijim i atmosferës për vrasjet që nuk po ndalen dhe tash së fundi morën jetën edhe të ish ushtarit të UÇK-së, vëllaut të ish Kryeministrit Ramush Haradinaj, 24 vjeçarit Enver Haradinaj.

PDK ende dhe kurr nuk ka kërkuar të zbulohen vrasësit e Enver Malokut, Afrim Maliqit, Hyzri Tallës, etj. Ata deri më sot nuk kanë kërkuar të zbulohen as vrasësit e Shaban Manajt, Smajl Hajdarajt dhe shumë e shumë veprimtarëve të LDK-së dhe ushtarëve të UÇK-së.

PDK me Hashimin dhe Jakupin dhe Ora me Surroin, kurr nuk kërkuan të zbulohen këto dhe krime tjera që nuk i përmendëm (dhe i dijnë vetëm ata që dhanë urdhër), sa ishte Qeveria e Bajram Rexhepit, ku morën pjesë edhe Jakup Krasniqi dhe Krasniqë tjerë. Hashimi dhe Vetoni kurr nuk kërkuan të krahasohet pasuria e ish ministrave të ish Qeverisë kur erdhën në pushtet dhe kur kokëulur ikën nga karriget sepse e dijnë mirë çfarë progresioni do të tregonte rezultati. Prandaj shtrohet pyetja pse e bëjnë këtë sot kur Qeveria e re numëron muajt e parë të punës dhe rezultate të cilat për tre vjet nuk i arriti dot ish qeveria e Bajram Rexhepit?!

Përgjegja është shumë e thjeshtë për të gjithë opinionin publik kosovar. Hashim Thaqi dhe as Veton Surroi ende nuk janë bindur se kanë mbetur “qyqe të rremit” me zgjedhjet e dyta nacionale. Ata i ka vrarë shumë aleanca LDK-AAK që, me ose pa dëshirën e tyre, mbulon gjithë spektrin politik e ushtarak, të cilët me përkushtim po tregojnë se ditën ta udhëheqin Kosovën drejt pavarësisë në të gjitha periudhat, duke u nisur nga rezistenca paqësore, lufta e armatosur dhe tash lufta demokratike për Kosovën shtet sovran dhe të pavarur.

Së dyti, mbetja pa pushtet dhe të mos qenit faktor të rëndësishëm në prag të hapjes së negociatave për statusin politik të Kosovës, i ka nervozuar tej mase edhe PDK-në e edhe “Sahatin” e prishur të Surroit që nuk e bëri kryeministër dot as Havier Solana dhe që ishte shumë negociator i pranueshëm për Serbinë e cila nuk e deshti ish kryeministrin Haradinaj. Serbia tashmë nuk është e kënaqur as me Bajram Kosumin kryeministër dhe Ibrahim Rugovën kryetar. Ata nuk mund të bisedojnë me një kryetar të cilit ia kanë vrarë të atin pse ishte nacionalist, Serbia nuk dëshiron të nisë bisedat me mikun e ngushtë të Zahir Pajazitit që sakatosi policë serbë dhe spiunë shqipfolës...Serbia nuk dëshiron të negociohet për pavarësinë sepse afro 70% të shqiptarëve votuan për LDK-në dhe AAK-në, dy partitë politike që vendosën koalicion të qëndrueshëm dhe mbulojnë gjithë aspiratën për liri e pavarësi.

Thirrja e ish Kryeministrit Ramush Haradinaj nga Haga për t’i mbështetur institucionet e Kosovës, vjen më shumë se një klithmë drejtuar shqiptarëve në Kosovë. Ai e njeh veprimtarinë “patriotike e çlirimtare” të Thaçit, sidomos kur deshti të unifikohej faktori ushtarak në Kosovë. Haradinaj në Hagë do të jetë mirë i informuar për lidhjet e Veton Surroit dhe të atyre që pretendojnë të jenë pjesë e atij Këshillit famoz që ka propozuar Petersen.

Gjithçka që Beogradi ka publikuar kundër Ramush Haradinajt e kanë transmetuar Epoka, Koha dhe Expresi

PDK dhe pamfleti i saj “Epoka e re” si dhe “Ora” dhe “Koha ditore” e “KTV” bashkë me aleatin vlla “Express” kanë nisur fushatën më të egër tash duke shpresuar për ndonjë ndryshim të tipit të revolucionit demokratik të vonuar, por pa e pasur idenë se Zgjedhjet dhe vota e lirë e qytetarëve shumicë të Kosovës i ka varrosur për të satën herë dhe për së gjalli këta tipa ambiciozë që nuk zgjedhin mjete as metoda për të rrënuar gjithçka pozitive në Kosovë.

PDK-Ora dhe Thaqi-Surroi iu gëzuan shumë shkuarjes së Ramush Haradinajt në Hagë dhe punuar natë e ditë që kjo të ndodhë. Si të sqarohet ndryshe që gjithçka që mediat e Beogradit e publikonin kundër Haradinjat, e transmetonin “Epoka e re” dhe “Koha ditore” e së fundi edhe “Expressi” i Baton Haxhiut?! Këta matrapazë pastaj e qajtën me lot krokodili Ramush Haradinajn dhe për më tepër kërkuan nga institucionet e Kosovës dhe Qeveria që ti ndihmohet ish Kryeministrit. Këta dy “politikanë” e “patriotë” shkuan edhe më larg, e vizituan familjen e Ramushit edhe në Glloxhan.

Mirëpo kjo nuk habitë sepse akte të tilla ata janë mësuar të bëjnë edhe kur e tradhtonin Adem Jasharin që pas vrasjes ta shndërronin në gjeneral dhe legjendë të gjallë. Ndërkaq që Veton Surroi, i fshehur gjatë gjithë luftës në Kosovë nuk dihet nga kush, pa dhënë kurrfarë sqarimi për “shpëtimin e tij hyjnor”, iu qas luftës politike e mediale për fronin që vështirë se do ta mbërrijë ndonjëherë, pa treguar pse pasuria e tij vlenë aq shumë miliona euro dhe nga i ka “siguruar” ato para të majme, pak nga të cilat i kërkuan edhe disa sish që votuan për të dhe piunët e tij. Vetoni dhe Batoni, duke luajtur rolin e strucit dhe duke aktruar “ndarjen” fizike, kurr nuk rastisën të tregojnë edhe më thellë lidhjet me Stanishiqin dhe Beogradin, që së paku populli i Kosovës të mos damkoset se është “shovinist”, etj.

Pyetje papërgjigje mbeten edhe më. Besoj se Batoni, Vetoni e tash së fundi edhe njëfarë Defrim Rifaj do të dijnë të tregojnë edhe kush e ka kërcënuar Adem Salihajn dhe pse ai kaloi aq vite në burgjet serbe, kush e pse e pat plagosur Ministrin Agim Veliun dhe sa e sa vrasje e plagosje që i përjetuan veprimtarët e LDK-së. Ky farë partizani e di sigurisht edhe pse Sajmon Hazelhoku ka kontribuar aq shumë në gjobitjen e gazetës kombëtare “Bota sot” dhe pse kurr nuk i ndodhi njësoj gazetës për të cilën ai shkruan me pasionin e kriminelit e shpifësit!?

Gazetarucët pionierë të SHIK-ut

Si pioner i papërvojë dhe në bazë të fjalës popullore “Çka ka shpia e qet fmia”, Rifaj Defrim (kështu e ka quajtur një faqe interneti serbe) do të na zbulojë edhe shumë gjëra interesante sepse ai po i përcillka Ministrat se ku shkojnë e çfarë bëjnë dhe me kë takohen, padyshim një detyrë që ia ka caktuar SHIK-u e SHISH-i. Policia ndërkombëtare dhe veçantë SHPK-ja, tashmë kanë një emër të qartë për t’u rënë në gjurmë njerëzve që i përcjellin Ministrat për t’u planifikuar ndonjë atentat a pritë si Xhemajl Mustafës, Enver Malokut, e tash së fundi edhe Enver Haradinajt.

Do të befasohemi edhe po qe se Rifaj mund të jet një nga sajuesit e web faqes të të ashtuquajturës “Sigurimi i atdheut”, meqë shumica e vrasjeve enigmatike para dhe pas luftës, gjithëmonë janë kryer pas krijimit të atmsoferës si kjo tash. Por nuk mund të jetë befasi shpërthimi në lokalet e partisë “Ora” që ka mbledhur nostalgjikët e komunizmit dhe të “vllazrim bashkimit” i cili u sajua mu në ditën kur u varros Enver Haradinaj. Gjurmët e krimit dhe rrjetit mafioz politik nuk mund të mbulohen ndryshe, përveç me improvizime të tilla të mësuara nga KGB-ja ruse ose UDB-a jugosllave.

A kanë gisht në shpifje pseudopatriotë e fraksionistë të LDK-së dhe ish Ministra!?

Derisa shkruaj këtë ese, e vetmja gjë që më bën përshtypje dhe pyes veten e nuk marr dot përgjigje është: A thua si do ta komentonte këtë kohë gazetari i ndjerë Ali Ukaj!? Çfarë do të thoshte Adem Jashari sot?! Apo si do ti komentonte Zahir Pajaziti vrasjet “enigmatike” në Kosovë dhe çfarë porosie do të kishte për mikun e tij Bajram Kosumin, sot Kryeministër i Kosovës?!

Pashmangshmërisht edhe pyetjet: Pse LDK në Ferizaj, Kastriot dhe Podujevë, prej nga vijnë zv. kryeministri Adem Salihaj dhe Ministrat Melihate Tërmkolli dhe Agim Veliu nuk reaguan deri më sot ndaj këtyre akuzave e shpifjeve? Apo mos vallë, në këto komuna ka sish që u janë bashkuar shpifjeve të PDK-së dhe kështu kanë gisht në këtë fushatë duke u lidhur me djallin dhe kriminelët, vetëm që të përdhosin figurat me emblematike të LDK-së në Ferizaj, Podujevë e gjetiu, që tashmë po tregojnë se edhe në nivelin qendror dijnë të udhëheqin politikën shtetformuese dhe ndërtuese të Presidentit Rugova?!

Krejt në fund të këtyre pyetjeve pa përgjigje, është i logjikshëm dyshimi se në këtë fushatë patologjike kundër Qeveritarëve aktual të LDK-së, do të mund të jenë të involvuar edhe ish Ministra që nuk u rizgjodhën për shkaqe të njohura për opinionin e LDK-së dhe të Kosovës përgjithësisht. Ata, duke qenë se janë pronarë të pasurive të paligjshme, kanë aq euro sa të joshin media e gazetarë që po i prijnë valles së djallit, vetëm pse ende nuk mund të binden se postet e Ministrave nuk u janë rezervuar vetëm atyre, pavarësisht se për ato poste kanë ofruar shuma marramendëse në adresa që ata kanë pretenduar se janë të afërta me LDK-në dhe Presidencën.

Ish Ministri i financave Ali Sadria e pat shndërruar Ministrinë në qerdhe familjarizmi. Pavarësisht se shumë veprimtarë të LDK-së kanë pritur punë, Sadria ka punësuar afro 70% të familjes duke mos marrë parasysh nëse ata janë të PDK-së apo të ndonjë partie tjetër që urren patologjikisht LDK-në dhe Presidentin Rugova. Kështu ishte edhe në Ministrinë për rini, kulturë e sport ku ish Ministri Behxhet Brajshori ka qenë i rrethuar me PDK-istë të palodhshëm që dërgojnë edhe sot raporte te Jakup Krasniqi e Hashim Thaqi.

Ish Ministri i Arsimit Rexhep Osmani, sipas burimeve në Prishtinë, i ka ofruar njërit nga këshilltarët e Presidentit Rugova qindra mijëra euro që të kthehet në postin që e abuzoi aq keq me amoralitet dhe korrupcion....Jakup Krasniqi “ka të drejtë” që përpiqet ta “thumbojë” Qeverinë e re meqë ja ka hequr nga dora gjithë tenderët e ndërmarrjes “Çlirimi” dhe kështu e ka lënë pa qindra mija euro...edhe Ahmet Isufi pati të drejtë të jap dorëheqje e cila nuk ishte fare e moralshme kur andej nga Gjilani pohojnë se ka në pronësi disa restorante e objekte që i menagjon falë të qenit Ministër...

Kësi shembujsh ka me bollëk dhe veç ka ardhë koha që të thuhen me emra njerëzit që kanë gisht në shpifjet dhe dosjen mbi 500 faqëshe që PDK e ka dorëzuar në polici me qëllim që ta shkatërrojë edhe Qeverinë Kosumi siç bëri me Qeverinë Haradinaj.

Në Ferizaj, Prishtinë e Podujevë veprimtarët e LDK-së i dijnë me emra dhe adresa ata që kanë koketuar me Jakup Krasniqin kur ishte Ministër i shërbimeve publike. Për të fshehur gjithë të palarat dhe hajnitë njerëz të kompremetuar edhe si individë brenda LDK-së, kanë deponuar lloj-lloj shpifjesh e akuzash kundër kolegëve të tyre me të cilët edhe sot ulen në Prishtinë, Llap e Anamoravë.

Të tillët që kanë hyrë në vitin e fundit si të çrexhistruarit e LDK-së, tashmë nuk zgjedhin mjete e metoda për t’u rikthyer edhe një herë në karriget që i kanë pasur falë djersës së qindra mija veprimtarëve të LDK-së anëekënd Kosovës. Individët e tillë, para qytetarëve dhe zgjedhësve të LDK-së mund të kenë ndonjë ndikim vetëm po qe se bëhen përsëri pushtetarë. Në të kundërtën, individët e fraksioneve brenda LDK-së, janë njerëz me yll në ballë dhe në të gjitha këto vende prej nga kanë burimin shpifjet, njihen mirë për amoralitet, korrupcion dhe veprimtari “patriotike” që nuk mund ta dallojnë fort nga biznesi.

Ka të tillë që përveç takimeve me Hashim Thaçin, Jakup Krasniqin, Xhavit Halitin dhe individë tjerë të spektrit të majt, kanë shkuar aq larg duke vizituar edhe zyrat e SHIK-ut në Prishtinë, por edhe sish që i kanë vu lidhjet edhe me SHISH-in e Fatos Nanos në Shqipëri. Dhe krejt kjo në funksion të rrëzimit të Qeverisë së re të koalicionit LDK-AAK që është fatale për PDK-në, Orën dhe ish Ministrat e korruptuar të LDK-së dhe disa zyrtarë komunalë të cilëve vetëm për një a dy vjet u ka dalë boja.

Sepse për mentalitetete të tilla është i pakuptueshëm instrumenti i demokracisë, kurse përgjegjësia është një instrument që duhet ta funksionalizojë LDK-ja, për t’i çrexhistruar ata që ditën ulen në postet e fituara për shkak të firmës LDK, e natën nëpër kafehane e skuta thurin plane bashkë me shokët e Jakupit e të Hashimit për ta “rrëzuar” edhe Qeverinë Kosumi. Në Prishtinë, Gjilan e Podujevë, nga zyrat e LDK-së lehtë mund të merren informacione për individë të tillë, të cilët kanë deponuar shpifjet me shkrim në “Koha ditore”, “Epoka e re”, “Expres” dhe gazeta e mediume tjera atje në Kosovë.

“Të gjitha materialet për Ministrat e LDK-së dhe zëvendëskryeministrin i kemi me shkrim dhe të deponuar nga njerëzit e LDK-së, sish që ulen edhe në Kryesitë e degëve të kësaj partie”, ka thënë një nga gazetarët në redaksinë e Epokës së re në Prishtinë. Ky nuk e fshehu kënaqësinë që LDK-ja po përqahet dhe krejt kjo i shkon përshtati PDK-së dhe partisë së Veton Surroit e klikës së Baton Haxhiut.

Policia ka gjurmët nëse ndonjërit prej Ministrave i ndodhë ndonjë pritë

Policia duhet ta ketë tashmë të qartë se PDK ka shërbimin e zbulimit dhe të kundërzbulimit që ka emrin SHIK. PDK kurr nuk ka bërë tjetër punë veç se ka përcjellur veprimtarët e LDK-së, disa prej të cilëve nuk janë më, disa janë plagosur dhe kurr nuk janë zbuluar vrasësit. Ja pse PDK ka humbur zgjedhjet dhe kurr nuk do ti fitojë. Ajo nuk është interesuar kurr për mirëqenien dhe pozitën e rëndë sociale të popullatës në Kosovë. Ajo edhe si parti është krijuar me plaçkitjen e diasporës përmes fondit “Vendlindja thërret” si dhe në Kosovën e pasluftës përmes reketit, shantazhit dhe plaqkitjes e vrasjeve të biznesmenëve.

Në gjithë këtë lojë të pistë, fatkeqësisht kanë marrë pjesë e po marrin edhe sot edhe disa veprimtarë e funksionarë të LDK-së që në gjen kanë karrierizmin që u është shndërruar në sëmundje patologjike. Si është e mundshme që degët më të forta të LDK-së, në Gjilan, Ferizaj e Podujevë të thehen aq keq po të mos kishte individë të tillë?! Krejt problemi qëndron në vet kreun e LDK-së në Prishtinë sepse ka individë në Kryesinë e Këshillin e Përgjithshëm që, për interesa personale, mohojnë interesin e përgjithshëm të Kosovës dhe kështu u kanë dalë në mbrojtje fraksioneve e grupeve që ua lyejnë buzët me gjithë pasurinë e fituar paligjshëm, përmes korrupcionit dhe vjedhjes.

Veprimtarë të devotshëm të LDK-së tashmë kanë filluar t’i njohin njerëzit si Faik Grainca që u bë kryetar komune me votat e PDK-së, ata i njohin tashmë edhe karrieristët tjerë në Degët e LDK-së që ofruan para të majme dhe poste të mëdha për votat e Hashim Thaçit e Jakup Krasniqit.

Policia ka gjurmët nëse ndonjërit prej Ministrave i ndodhë ndonjë pritë a sulm në pikë të ditës. Derisa SHPk ende ka pak kompetenca për të zbuluar krimet e rënda dhe vrasjet politike, policia e UNMIK-ut do të jetë më rehat poqese nuk u hyn zbulimit të këtyre krimeve. Në mesin e kësaj policie multinacionale ka edhe të tillë që kooperojnë shkëlqyeshëm me Veton Surroin e Hashim Thaçin, duke i mësuar se si të veprojnë dhe kur të proklamojnë “pranverë të nxehtë”.

Këta dy të fundit, e kanë zgjedhur stlin “mbrojtja më e mirë është sulmi” dhe kështu sot po përpiqen duke u përmjerrë e kafshuar institucione e qeveritarë të krijojnë Këshilla apo Qeveri në hije në mënyrë që nëse u pi ujë loja të veprojnë pa humbur kohë. Pranvera e sivjem nuk u pini ujë, ish Kryeministri Ramush Haradinaj tregoi pjekuri të lartë politike dhe sakrifikoi për Kosovën jetën e tij dhe të familjes (sikur diti në luftë bashkë me vëllezërit e tij dëshmorë) dhe ua prishi planet Hashim Thaqit e Veton Surroit.

Qeveria e Bajram Kosumit po vazhdon punën me dinamikën e trasuar nga Haradinaj dhe më kot PDK me mediumet e majta nuk lënë pa hedhur gurë e dru në gjithqka që është pozitive. Derisa pranvera po shkon pa treguar “nxehtësinë thaqiste a surrosite”, vera po vjen me përgatitjet për dialog me Beogradin i cili është shumë i nervozuar me faktin se Bajram Kosumi do të udhëheqë bisedimet për statusin politik dhe jo Hashimi a Vetoni ose ndonjë Këshill të cilin do ta udhëheqte njëri nga ata të Rambujesë që nuk ka asnjë votë të lirë pas vetes.

A do të proklamojnë “verë të nxehtë”, “protesta” apo ndonjë formë tjetër dhune Vetoni, Batoni dhe qiftat e tyre, kjo mbetet të shihet.

Disa nga përgjigjet sot dhe menjëherë mund ti dijnë vetëm Hashim Thaqi, Veton Surroi, Baton Haxhiu, Jakup Krasniqi...?! Përsëritshëm, disa nga përgjigjet, mund ti japin edhe ata që ditën mburren se janë me LDK-në dhe natën, lidhin koalicione e shkëmbejnë vota e poste me PDK-në, Ora-n e madje edhe me Serbinë?!

Nëse ndodhë kafshimi i “revolucionit të vonuar demokratik” statusi i Kosovës mbetet pezull

LDK-ja sot duhet të shtojë veprimtarinë e saj në terren. Veprimtarët e mirëfilltë që u angazhuan që në fillim vitet e ’90-ta duhet të mobilizohen dhe të bisedojnë me anëtarësinë për t’i demaskuar qëllimet e Vetonit, Hashimit, Batonit dhe klikës pro serbe e kundërinstitucionale. Ata duhet sqaruar për rrezikun që i kanoset Kosovës nga ata që bënë ngjarjet e marsit të vitit të kaluar e të cilët dështuan ta bëjnë pranverën e nxehtë edhe me shkuarjen në Hagë të z. Haradinaj.

Zgjedhësit e LDK-së, anëtarët dhe simpatizantët e saj duhet t’i dijnë edhe ndytësitë e “të zhgënjyerve” që i kanë në mes tyre dhe të cilët nga shkaku i të mos qenit në funksione, po bëjnë koalicion me SHIK-un e PDK-në dhe kështu të demaskohen deri në çjerrje fytyrat e tyre të pafytyra dhe të publikohen në mediat djathtiste gjithë ato sorra të zeza në Prishtinë, Ferizaj, Podujevë e gjetiu. Një pyetje që do t’i shkonte secilit në mendje është se, nëse ai farë “Sigurimi i atdheut” qenka aq i fortë dhe po i kërcënoka Veton Surroin, Jakup Krasniqin, Faik Graincën pse nuk i publikon dhe nuk i kërcënon edhe shpifësit tjerë në Ferizaj, Prishrtinë e Podujevë?! Apo, për të folur me gjuhën Defrim Rifajt, pse nga radhët e këtyre “të kërcënuarve” nuk ndodhi kur dhe asnjëherë asnjë pritë e vrasje apo qoftë edhe një plagosje?!

Shqiptarët në Kosovë, veçantë ata që i besuan votës edhe LDK-së e edhe AAK-së, duhet ta dijnë se nëse ndodhë kafshimi surroist apo thaqist i “revolucionit të vonuar demokratik” statusi i Kosovës mbetet pezull ose shtyhet bashkë me qëndrimin e UNMIK-ut këtu, kurse u lëshohet rrugë tipave të atyre që kurrën e kurrës nuk do të vijnë në pushtet me votën e lirë. Pastaj bartja e kompetencave dhe krijimi i plotë i sistemeve që bëjnë shtetin e Kosovës dhe plotësimi i Qeverisë edhe me Ministri të rendit dhe të sigurisë e drejtësisë mund të na zbardhë një mëngjes me Veton Surroin kryeministër, Hashim Thaqin Ministër të policisë dhe Baton Haxhiun që kurr nuk e kreu Fakultetin juridik por që mund të bëhet Ministër i Drejtësisë në një Qeveri teknike të cilën aq shumë do ta dëshirojë Beogradi. Një kësi Qeverie kuislinge do t’i mbyllte dosjet e vrasjeve politike përfundimisht dhe më nuk do të vlente fjala e Jusuf Gërvallës “Në qoftë se është shqiptar kurr mos u zbuloftë...”!

Sigurisht që Kosova pastaj do të mbetej pa dëshmitarin më bravuroz për vrasjet si ajo e Ali Ukajt, Enver Malokut, Shaban Manajt, Komandant Drinit, Shaban Manajt, etj.

Lufta speciale kundër spektrit nacionalist politik e ushtarak në Kosovë po vazhdon, vrasjet e pandriquara poashtu, por Kosova është në rrugë të pandalshme drejt pavarësisë, dhe, fatkeqësisht këtë nuk do ta ndalin dot as Hashimi e Vetoni e Batoni dhe fare hiq “Epoka e re” apo “Koha” dhe i vëllai “Expressi”!

Edhe esetë e tilla, përderisa ka ende dëshmitarë të gjallë të këtij shekulli, do të vazhdojnë në funksion të dritës dhe zbardhjes së të vërtetës për fëmijët e atyre që u vranë vetëm pse nuk zbatuan urdhërat e Gjarpërinjëve, Bretkocave, Zhapijve dhe Hienave që ulen sot galuc në “Epoka e re”, “Koha ditore” apo “Expres”...Fati i Kosovës është që të tillë ka pak, krejt pak në krahasimme 70 % të votave përLDK-në dhe AAK-në...

Prandaj popullata shumicë e Kosovës që i ka besuar LDK-së, por edhe AAK-së nuk duhet të mendojë për shpërngulje masive dhe azil politik në perëndim siç kam bërë unë dhe pse kam kryer obligimin kombëtar edhe para e edhe në luftë. Sepse kështu ua lirojnë vendet çiftave të figurës jo fort komplekse pro jugosllave të Veton Surroit, Hashim Thaçit që nuk mund të ushtrojë zanatin si në Zvicër dhe të “musketarëve” e njerëzve si Xhavit Haliti, Bislim Zyrapi, etj. që me SHIK-un po tentojnë me çdo kusht të mos pavarësojnë Kosovën sepse liria duhet të bëhet sipas kutit të tyre marksisit leninist.

Shqiptarët në Kosovë të udhëhequr nga Presidenti dr. Ibrahim Rugova mbështeten nga Washingtoni edhe sepse luftuan ideologjinë majtiste dhe shkatërruese që ngriti Mure Berlini, krijoi luftën e ftohtë dhe tash, në shekullin XXI përpiqen të mbijetojnë me rrjete krimi të organizuar dhe metoda sllaviste.

Mobilizimi i përgjithshëm sikur edhe në vitet e mbijetesës nën okupimin serb duhet të ripërtrihet me gjithë organizimin partiak të LDK-së. Peterseni dhe UNMIK-u e bashkësia ndërkombëtare duhet të ketë të qartë qka nënkupton vota e lirë dhe vullneti politik i shumicës në Kosovë. Në të kundërtën, një protestë e mundshme e 70% të popullatës apo ndonjë formë e padëgjueshmërisë qytetare do ta bllokonte UNMIK-un dhe misioni i OKB-së por edhe i vendeve evro-perëndimore do të pësonte një rezistencë demokratike e cila do ta kompremetonte edhe si mision e edhe si organizatë ndërkombëtare.

A do të lejojë përfaqësuesi i Sekretarit Gjeneral të OKB-së në Kosovë z. Petersen që kjo të ndodhë mbetet të shihet. Por 70% e popullatës duhet të jenë të gatshëm edhe për një betejë demokratike në mbrojtje të votës së lirë dhe kundër propozimeve të Hashim Thaqit e thaqistëve e surroistëve për të drejtën e njëfarë Këshillit për vendimarrje. A thua mund të maerr vendime komandant “Gjarpëri” me 26% të votave apo Veton Surroi me 6% në kurriz të mbi 70% të votave!?

Në historinë e shqiptarëve, kafshimet e gjarpërinjëve e hienave, në mishin e trungut shqiptar kanë mbetur fatale dhe për këtë kombi jeton i ndarë në pesë shtete. Për më tepër, ideologjia staliniste nën petkun e komunizmit të cilin me pasion e kanë përçuar në idealet partisë së tyre Thaçi e Jakupi, Vetoni e Batoni, vazhdues të idealeve të Fadil Hoxhës, (siç past deklaruar Hashim Thaçi në takim me këtë të fundit), nuk është asgjë tjetër përveç se një kopje surrogate e tipit ruso-sllav të të kuptuarit të demokracisë dhe votës së lirë.

Beteja kundër atyre që luftuan institucionet e 2 Korrikut e 7 Shtatorit është e shenjtë. Obligon Referendumi dhe mbrojtja e denjë e qëndrimit të Dr. Rugovës, për Kosovën e pavarur dhe demokratike.

(Ish ushtari i UÇK-së i Brigadës “Atlantiku”, Arton Blakaj, Virginia USA)

"Shqipëria Etnike-për fëmijë"

Ju paraqesim shkrimtarët tuaj:

Lejla Hoti- Kastrati, shkrimtare

Shënime për autoren

Lejla Hoti-Kastrati u lind më 15 tetor 1970 në Vojnikë të Komunës së Skënderajt. Shkollën fillore e kreu në vendlindje, të mesmen në Turiçevc dhe në Skënderaj, kurse SHLP-në në Prishtinë. Studion Letërsi dhe gjuhë shqipe në Fakultetin Filologjik të Universitetit të Prishtinës.

Me krijimtari letrare merret qe na shkolla fillore. Deri më tash, vjershat, tregimet dhe shkrimet tjera për fëmijë dhe të rritur, i ka botuar në "Rilindje", në "GEP", në "Gëzim", në "Fatos", në "Zëri, në "Kosovare", në "Shkëndijë", në "Flakë"...", etj.

Tregim

LAPSI ME KËMBË

Një pasdreke të bukur vjeshte, lapsi i Norës, i lënduar kishte udhëtuar dhe disi ishte kthyer në shtëpi.

Nora ishte një kolopuçe flokështenjë, pak më e madhe se çanta e saj kaltëroshe. Kjo vocërrake dinte edhe të zemërohej.

Ajo, një ditë, shkronjës A të madhe njërën këmbë ia bëri më të shkurtër e tjetrën më të gjatë e disi më të shtrëmbëruar. Sa e keqe dukej A-ja me një këmbë më të shkurtër!

Atë ditë shkronja A u zemërua dhe u ankua te lapsi. Edhe shkronjat dinë të zemërohen dhe dinë ku të ankohen.

Edhe shkronjën Ë, një ditë tjetër, prindërit e Norës e gjetën duke qarë; Nora mbi kokë ia kishte vënë vetëm njërën pikë.

Veç kësaj, ajo, duke shkruar, atë ditë, edhe lapsit ia kishte thyer majën. Pasi e kishte mprehur, prapë ia kishte thyer!

Lapsi, që të tregohej disi më i zoti, pasi kishte dëgjuar nga to për zemërimin e shkronjave, dhe pasi nuk kishte mundur t`u ndihmonte atyre dhe vetes, kishte vendosur të ikte nga vocërrakja e pakujdesshme. I mllefosur, ai kishte ardhur në shtëpi para Norës.

Mu atë ditë, Nora ishte qortuar nga mësuesi në shkollë, e kur ishte kthyer në shtëpi, ia kishin shtrënguar veshin edhe prindërit për pakujdesinë ndaj lapsit të zemëruar dhe ndaj shkronjave.

UKU BIFUKU KAJDE MINUKU

Moti ishin takuar uku bifuku kajde minuku dhe dashi bifashi kajde minashi. Uku bifuku kajde minuku, i kishte pasë keq punët, sepse kishte pasë qëlluar shumë i unët dhe kishte shumë dëshirë dashin me fshirë. Uku bifuku kajde minuku i tha dashit bifashit kajde minashit:

"Mos ma turbullo ujin, bifujin kajde minujin, se vallaha, bilaha, tallaha kam me të hangër, bifangër, kajde si në andërr?!

Dashi bifashi kajde minashi i tha për së rrafshi ukut, bifukut, kajde minukut:

"Ku bifu kajde minu, po ta turbulloj unjin, bijujin, kajde minujin, kur je ti lart, bifalt, kajde si fjalt, unë jam poshtë, bifoshtë, kajde minoshtë?!

Atëherë uku, bifuku kajde minuku edhe më fort është idhnuar bkifuar e i tha dashit bifashit kajde minashit:

"Mos ëm bon pallavra, manavra, se të bëj copë e grimë paçavra e të fshi unë tye këmbë e krye?! Atëherë dashi bifashi kajde minashi, mbasi pak mendoi, planin e rregulloi, e tha vet me vete tash unë ujkun në kokërr të shpinës e rrëzoj. I tha ukut bifukut kajde minukut:

"He, uk, bifuk, kajde minuk, mbasi je merakli për mish bifish kajde minish, bash si baci Durmish; ti mbështetu në lis bifis, kajde minis, në dash me hangër mish hape gojën bifojën kajde si lojën, unë po hy në gojën tande bifande mbasi që mishi po të kande. Uku bifuku kajde minuku e luti për së nguti dashin:

Të lutëm dash bifash kajde minash fol edhe një herë si është më mirë për mua.

"Pa dëgjo mirë o uk, bifuk, kajde minuk, unë tash po foli shkurt si në Shkup, në dash me u ngi mish e me fry e me ba tullum, me kënaqur gojën e me ba shkumë, mbështetu mirë në lis, dhe mbylli sytë, e unë drejt po të vi në gojë, kjo fjalë e vërtetë e nuk po bëj lojë. Atëherë uku bifuku fort është gëzua e tha:

"Lum për mua kam me hangër mish sa të dua"!- Dashi bifashi kajde minashi i tha ukut bifukut kajde minukut, rri urtë e butë, mos ik, bënu besnik dhe mbylli sytë, se unë tash po vi, e ti lehtë e shpejt si me automobil, sytë ti hiç mos i çil. Uku, bifuku, kajde minuku sytë i mbylli e hapi gojën. Atëhrë dashi, bifashi kajde minashi edhe edhe një herë foli:

"He, uk, bifuk, kajde minuk, marakli mish me shnuk, mbasi e ke hap gojën po e filloj unë lojën edhe i ke mbyllur sytë, po vi te ti duke fishkëlluar: tyt, tyt, tyt mos u frigo, nuk kam me të mbyt?! Shihe dashi, bifashi kajde minashi ashtu për së rrafshi, po merr turr e bifurr kajde si burrë, e tym bifym kajde bytym ta tërrc e rrëzoi ujkun në rruzë të shpinës, ashiqare e jo tinëz. Uku bifuku kajde minuku mbet i coftë krejt o i ngrodhtë në kokërr të shpinës, ishte shtri edhe dhëmbët i kishte zgërdhi. Vetë e lypi vetë e gjeti, aty mbet për ibret.

Një fjalë e urtë popullore thotë: - Kush ia bën varrin tjetërkujt, hyn vetë brenda.

ZEQIRI E BEQIRI

(Sipas revistës për fëmijë "Fidani" nr. 2/2004, f. 13, marrë nga libri "Njeriu Skofiar"- Jeta dhe Vepra e Haxhi Krasniqit- botuar kohë më parë, shkrime posmortum)

HUMOR

HAXHILLËKU NË KOSOVË!

Përse të shkojnë aq larg në Arabi e t`i bëjnë gjithato shpenzime e rreziqe nga vapa, kishin vendosur që tash e tutje haxhillëkun ta organizojnë në Koeosë: rreth përmendorës të Skënderbeut të sillen 15 herë, rreht përmendorë të Adem Jashari të sillen 40 herë, rreth përmendorës të Zahir Pajazizi të sillen 20 herë, rreth përmendorës të Nënës Tereze të sillën dy-tri herë-(sa për sy e faqe) dhe të shkojnë në Velani që ta gjuajnë dreqin!

Nastradini dhe djemtë e prapë

Nastradini nji ditë ishte tu pastru nji kanal të flliqtë. Ju afrun do djem atje ene pe shifshin me të tallme. Nastradini po thotë:

"Ç’do të jetë kjo që tha Nastradini?" Mbasi ikën këta djemt, mbaroi punë Nastradini, mur paratë, shkoi në shtëpi, u la edhe na dul në kafe, porositi edhe ni nargile. Mas sa kohësh na erdhën këta djemt edhe ju afruen Nastradinit. I thanë:

- Nastradin efendi, ç’ishte ajo fjalë qi thae "mos u mërzit, shpirt, se je shoumë mëjrë"?

- A, ma keq osht kur je ismeçi te agai. Se tëj je tu hongër bukë, token kush në derë, agai thotë: "Shpejt, çilja derën!" I teket agait, tu hongër bukë, thotë: "Shko mbushna nji ujë të ftotë!" Tej je tu fjetë, ai "Shko merrna ca misra në arë!" Domethanë qi ta prejshin qetësinë në çdo kohë. Kurse mu tani s’më luen topi pi këtu. Kom marë di mezhitet - thotë - edhe s’më ngren kush.

Paratë e mia s’kanë ftohtë

Vajti ja mori, ja çoi aty. Fap! nxori një napolon floriri Lushi, gëlldum! e hodhi në legent.

- E shikon? Paratë e mia s’kanë ftohtë. Ç’më duhet mua për ty? Unë me këto para të paguaj!

- E - tha yzmeqari me zë të vogël - paratë e tua s’kanë ftohtë, po ishalla u ftofsh ti me gjithë soj e sorrollop!

Gjersa të arrijmë te molla...

Ishin konë shku me prashitë do argatë tu joni. Kur ja nisen, po i thotë i zoti arës njonit argat:

- A po del ti, mixha Adem, me i pri renit si i parë? (si renatar- e tjerët me shku mas).

- Tu qajo mollë- ja kthei i zoti i arës. Mixha Adem e kqyri mollën. Ish konë molla shumë larg, e kti s’po ja merr mendja qi mujnë me mrri deri atje.

- Ani mirë- tha mixha Adem; - tekteri t’e çojmë renin te molla, piqet edhe molla e ulmi aty nën hije e hamë molla.

"Fajin e ka Shtjefni"!

Për të gjitha të këqijat që ngjashin në nji familje mjaft të pasun në Shkodër, faji i mbette shërbëtorit plak, Shtjefnit Thehet gypi i kanilit, "Shtjefni"; merrte shkrumb darka, "Shtjefni"; nuk piqej buka në furrë, "Shtjefni"!

Nji natë vonë Shtjefni sheh se nusja e madhe nep e merr nëpër shtëpi dhe pyet me kujdes:

Mbeta tuj ta pa sherrin!

"Ta pasha hajrin ketë, ta pasha hajrin atë", Gjoni ja pat nxjerrë mendët Nikollës, shërbëtorit. Nji ditë [Nikollës] i këcei vneri dhe s’u prit pa folë:

Trilli i vezirit dhe shkodranët

Nji herë i kcen trilli vezirit e çon e thrret në kala disa shkodranë e u thotë:

- U kam thirrë me më kallxue cilli asht aj krue në Shkoder, qi qet ar e serm.

- Zoto, per sa dijmë na, ne Shkoder nuk ka kurrnji krue qi qet ujë, se ma krue qi qet ar e serm!

- Mendoni mirë deri neser nadje; neser nadje keni me ardhë këtu e me më diftue... Përndryshej kam m’u pre të gjithë sa jeni! A mortë vesht?

Kthejnë në qytet me mend të kresë, mlidhen në këshill, pvesin andej e këndej; askush nuk din me i dhanë maje e me diktue kronin qi qet ar e serm... Njanit nder ta i bjen në mend se në Buzë t’Ujit gjindet nji plak i dishem fort. Dajnë dy vetë me shkue e me i lypë këshill. . .

- Keni me i thanë vezirit- ua pret plaku- se kroni qi qet ar e serm në Shkodër asht pusi i Hilës së Marhilës, qi shet ujë nder shishe per bar e kështu korr ar e serm me grushte!

Papagalli dhe elefanti në dyuel!

-Elefanti dhe prapagalli ishin ne ring per tu ndeshur, po elefanti e kishte per ulje me u ndesh me papagallin, dhe keshtu filloj ndeshja e pare. Elefanti e kapi papagallin me hunde dhe e perplasi per toke dhe papagallit i rane puplat ne toke. Ndeshjen e dyte elefanti beri te njejten gje, po papagallit kesaj radhe i rane te tera puplat ne toke. Elefanti e pa gjendjen dhe nisi te iki, po papagalli u acarua dhe filloi te shajë: - HAAJDE KETUU MOR MUT, TANI QE U ZHVESHA UNË PO IK TI, Ë??!!

- Një herë Jesusi zbriti në tokë për të parë se si bëhej jeta këtu poshtë në tokë kur po ecte takoi një zezak që po pinte një cigare me ashash,

- Jezusi ai afrua atij zezakut edhe i thotë më jep edhe mua një cigare, zezaku i përgjigjet - unë skam cigare të tjera, por mund të pime këte të dy, - Ok i thotë Jezusi, e pin zezaku gjysmën e cigares edhe ja jep Jezusit gjysmen tjetër, por i thotë zezaku Jezusit - mos thith shumë në te sepse do flasësh budalliqe, - ok i thotë Jezusi, pin e pin Jezusi edhe e mbaron cigaren, edhe Jezusi e sheh që ky ishte njeri i mire edhe i thotë qe unë jam Jezusi edhe do të të plotësoj çfarë dëshire të duash, - zezaku i përgjigjet po a të thashë mos pi shumë cigare se do flasësh budalliqe.

Plaku në hall me një derrkuc!

- Tek merkata e gjese se gjalle ishte nje plak me nje derrkuc te majmur. Kalon aty nje zoteri dhe e pyet: Me fal por me se e keni ushqyer kete derrkuc qe eshte kaq i majmur? Me c'te mundem. E ve te haje ne plehra dhe mbeturina te cdo lloji . Sa me shume ha plehra aq me shume majmet e i shkelqen qimja, - pergjigjet plaku -Ouuuuu?! 1.000 leke gjobe! E pse, pyet plaku. Une jam i WWF (shoqata boterore per mbrojtjen e kafsheve) dhe te gjobis per keqtrajtim . Dhe plaku paguan gjoben. - Te nesermen e njejta histori.... Kalon nje tjeter zoteri dhe e pyet se me cfare e ushqente ate derrkuc qe ishte majmur aq shume.-Po me thene te drejten, i thote plaku, - i jap nje pjate makarona me salce si pjate te pare dhe te dyte biftek ose peshk sipas dites. Me ne fund nje embelsire nga ato qe ben gruaja ime se i pelqejne shume . -1.000 leke gjobe! Une jam i shoqates nderkombetare per zhdukjen e urise ne bote. Ne perpiqemi t'u sigurojme nje cope buke popullsise se botes se trete dhe ti na i jepke derrit gjithe keto te mira. Dhe paguan i shkreti xhaje. Te nesermen e njejta histori. Kalon aty nje zoteri dhe e pyet se me se e ushqente derrin qe ishte aq i bukur dhe i majmur. Plaku mendohet dhe me ne fund i pergjigjet : - Mjes per mjes i jap derrit kai 1.000 leksh edhe ble ca ti kete qefi vete.

Kadare-Qosja, raundi i parë

Historitë dhe mëritë e të shkuarës dhe të së sotmes. Që i kanë bërë dy personalitetet e letrave të rreshtohen njëri - kundër

tjetrit. Për shkaqe që nuk lidhen vetëm me letërsinë, por edhe më qëndrimin ndaj të shkuarës komuniste dhe hapjes së dosjeve

Mjaftoi vetem nje esse, e gjate gati nje faqe gazete, qe Rexhep Qosja dhe Ismail Kadareja te regonin publikisht se marredheniet e tyre nuk ishin ato qe dukeshin. Por perkundrazi, pertej asaj paqeje te ndersjellte mund te fshiheshin edhe merira apo inate, te vjetra e te reja. Ne ditet qe pasuan te parin shkrim te akademikut Qosja, komentet, spekulimet, diskutimet apo edhe sqarimet i hodhen benzine zjarrit apo metuan te shuanin shkendijat e debatit. Ndokush u tregua i zhgenjyer qe debati vetem sa nisi (apo vetem sa dha shkendijat e nje nisjeje) duke arsyetuar se debate te tilla intelektuale jane pikerisht ato qe i mungojne kultures shqiptare. Ndokush tjeter nxitoi t’i keshillonte si Qosen ashtu dhe Kadarene “ulni penat!”. Ndokush tjeter u ndje i lodhur ndersa ne faqet e gazetave lexoi per te kushedisesatesaten here tituj qe permbanin fjalet “Dosje” dhe “arkiva”... Sepse ndonese debati i dy prej emrave me te njohur te letrave shqiptare nuk e kishte zanafillen tek dosjet, ai kishte perfunduar pikerisht aty. Dikush e quajti keqkuptim. Kishte qene ndoshta nje lloj gracke e (pa)qellimshme e Rexhep Qoses, brenda se ciles kishte rene Ismail Kadareja. Ndoshta ishte edhe nje keqkuptim i thjeshte: Qosja as qe e kishte pasur nder mend te akuzonte Kadarene per asgje, ai thjesht sa kishte shkruar nje ese te tijen, qe ai e quan sprove, te cilen shkrimtari shqiptar, i keqinformuar ndoshta edhe prej te tjereve, e kishte marre si sulm personal, qe e kishte shtyre pastaj te reagonte hidhur ndaj akademikut kosovar. Ndoshta te dy vetem sa kishin pritur rastin per te marre hak per ndonje pakenaqesi te se shkuares. Ndoshta... Ndoshta per asnje nga keto arsye apo ndoshta edhe per te trija se bashku Ismail Kadare dhe Rexhep Qosja per te paren here u gjenden publikisht njeri kunder tjetrit. Duke treguar se mbi te gjitha ata ndajne qendrime krejt te ndryshme persa i takon se shkuares.

Ajo qe ndezi zjarrin e polemikave ne shtypin shqiptar, ishte pikerisht nje esse e Rexhep Qoses mbi te shkuaren e shkrimtareve qe kishin jetuar nen regjimin komunist. Nje esse e titulluar “Koha e falsifikimeve” (qe mund te jete lexuar edhe si loje fjalesh me titullin e Kadarese “Koha e shkrimeve”) ku akademiku kosovar merrej gjere e gjate me problemin e shkrimtareve, dikur te privilegjuar, qe ne kohen e sotme po e shesin veten si shkrimtaret e persekutuar nga regjimi komunist. Pa permendur emra, duke e shtrire madje problemin ne kufijte e gjithe Lindjes komuniste, Qosja ne kete esse, pjese e librit te tij “Demokracia e shperdorur”, pretendon te merret thjesht me fenomenin e rishkrimit te biografive te shkrimtareve: “Sic eshte deshmuar gjate ketyre dymbedhjete - trembedhjete vjeteve qe nga permbysja e komunizmit, te privilegjuarit e tij betejen per jeteshkrimin e ri e bejne... E bejne edhe me kujtime per kohen kur ishin heronj krijues te propogandes komuniste, por heronj te dikurshem qe tani e paraqesin veten si viktima. Lexuesve te vjeter, dhe sidomos te rinj, u behet e mundshme te mesojne se si heronjte e dikurshem krijues kinse nuk ishin te privilegjuar, po, perkundrazi, ishin viktima: u paraqiten pohime, situata, deklarata, kerkesa, urdheresa, perjetime, qe e tregojne faqen tjeter, te mundimshme te jetes se tyre!”

Askund ne fakt Rexhep Qosja nuk ka shkruar se Ismail Kadareja eshte pikerisht nje nder keta shkrimtare qe po retushon te shkuaren e tij. Edhe ne prononcimet e mepasshme, atehere kur carja mes tij dhe Kadarese filloi te komentohej, ai nuk e ka pranuar qe kete sprove te tijen ta kete shkruar duke pasur nder mend shkrimtarin shqiptar. Perkundrazi, essene, qe perpara se ta perfshinte ne librin “Demokracia e shperdorur” dhe me pas ta botonte ne faqet e “Shekulli”-t, ai e kishte botuar edhe ne shtypin kosovar qe ne janar te vitit te shkuar. Dhe sic do rrefente vetem pak dite me pare ne nje interviste te gjate ne “Gazeta Shqiptare” ideja per ate shkrim i kishte ardhur duke pare se sa po shtoheshn intelektualet, qe po rishkruanin e po retushonin te shkuaren e tyre. “E njoh mire krijimtarine dhe jeten politike ne Prishtine”, ka thene ai ne kete interviste, -”prandaj edhe nxitja e drejteperdrejte per shkrimin me ka ardhur prej shembujve te ketushem. Kjo nuk do te thote, nderkaq, se ne shkrimin e saj s’me kane nxitur edhe shembujt prej Tirane”.

Pikerisht ne Tirane ai shkrim ku nuk permendeshin emrat e “shembujve” do te lexohej sikur i drejtohej nje shembulli te vetem: Ismail Kadarese. Menjehere pasi “Shekulli” kishte botuar pjesen e dyte te essese, rinisen te shkruheshin edhe njehere komentet me pro e kunder hapjes se dosjeve, ndonje koment ku Kadare cilesohej si shkrimtari qe nuk e fshihte te shkuaren ashtu sic akuzonte Qosja... Ndersa vete Ismail Kadare, ne nje interviste dhene gazetes “Shekulli”, do te deshmonte se edhe ai vete e kishte lexuar essene e Qoses, si nje sulm qe i drejtohej pikerisht atij, duke e lidhur botimin e artikullit te Akademikut kosovar, ne faqet e gazetave shqiptare, me daljen e librit “Nje dosje per Kadarene”, liber ku drejtori i arkivave Shaban Shaban Sinani ka permbledhur nje pjese te denoncimeve e akuzave, qe i jane bere shkrimtarit nder vite. Por nuk ka qene vetem dalja e ketij libri, apo edhe argumenti “dosje”, i hedhur nga Qosja, ai qe i ka bere lexuesit qe essene “Koha e fallsifikimeve” ta lexojne sikur i kushtohej Kadarese. Nje sere paragrafesh, ku Qosja flet per shkrimtare, qe sot po fshijne nga e shkuara e tyre veprat te cilat dikur ia kushtonin regjimit; qe po perpiqen te rishkruajne e te retushojne te shkuaren; shkrimtare qe dikur ishin te privilegjuarit dhe te glorifikuarit e regjimit dhe qe sot shfaqen si me te persekutuarit e tij; shkrimtare qe te tjeret u botojne dosjet... te gjitha keto duken si te shkruara per Kadarene. Sepse kur flitet per fshehje te veprave te shkuara, te gjithe kujtojne se si Kadareja nuk i permend me poezite e tipit “Ku t’i kerkoj rrenjet e tua Parti”. Apo kur flitet per shkrimtare te privilegjuar e te glorifikuar, qe sot shfaqen si me te persekutuarit, nuk mund te mos mendosh Kadarene si Shkrimtarin zyrtar te periudhes komuniste, qe perkthehej e botohej ne France, por qe pas ‘90-es, duke filluar me “Ftese ne studio” e me nje sere librash, ku si asnje shkrimtar tjeter rrefen vetveten, argumenton se si ne kohen e diktatures ai, duke qene me i privilegjuari, ishte nderkohe edhe me i perndjekuri. Ka pasur me dhjetera arsye, qe duke lexuar essene e Qoses te mendosh se ajo i kushtohet vetem Ismail Kadarese. Sepse ndonese te dy, nepermjet faqeve te shtypit kane thene se marredheniet e tyre neper vite kane qene teper te mira, kane pasur edhe te tjera momente kur jane shigjetuar prej se largu.

Nese Ismail Kadareja vetem tani arriti qe publikisht te shprehte pakenaqesite e veta ndaj Rexhep Qoses, ky i fundit e kishte bere kete qe ne vitin 1973. Atehere kur ne librin e tij “Panteon i rralluar”, ndersa analizonte letersine shqipe, ate qe shkruhej ne Shqiperi e Kosove, do ta quante Kadarene kolonel te prozes shqipe, i cili “ka arritur te jete vetem nje ushtar modest ne frontin e kritikes”. Nje mendim ky qe duhet t’i kete bere pershtypje shumekujt, sepse jo me kot ende mbahet mend dhe citohet. Vetem pak dite me pare, ne intervisten e tij dhene ne “Gazeta Shqiptare”, Qosja ka rrefyer se -”ky ne te vertete ishte nje veshtrim per permbledhjen e shkrimeve kritike dhe eseistike te Kadarese me titullin “Autobiografia e popullit tim ne vargje”. Ne ate kohe, kur ne Kosove sadopak ishte zbutur qendrimi i regjimit jugosllav ndaj kultures shqiptare, une shkruaja edhe per vepra letrare, qe botoheshin ne Tirane”. Ne ato shkrime Qosja rrefen se nder te tjera kundershtonte edhe realizmin socialist, perpiqej te komprometonte bazen e tij teorike dhe keshtu edhe kuptimin e tij. “Kisha iluzionin”, -ka thene ai ne interviste, -”se ashtu mund t’iu ndihmoja sadopak kolegeve te mi shkrimtare ne Shqiperi. Natyrisht se e beja kete me kujdes, qe te mos demtoja marredheniet mes institucioneve kulturore e shkencore te Shqiperise e te Kosoves, qe sapo ishin vendosur. Ismail Kadare, si autor i popullarizuar edhe ne Kosove, me permbledhjen “Autobiografia e popullit ne vargje” me behej se paraqitej si mbrojtes autoritativ i realizmit socialist, qe qortonte shkrimtaret e tjere kur i dukej se tradhtojne premisat e asaj doktrine!”. Ne intervisten e tij ne “Gazeta Shqiptare” Rexhep Qosja ka rrefyer se per bindjet e tij ishte e kuptueshme dhe e nevojshme qe te bente kritiken e “Autobiografise...” se Kadarese. Sic kishte qene e kuptueshme qe edhe perpara kesaj, perpara botimit te “Panteonit te rralluar”, te bente edhe nje kritike me te rrenjesishme te romanit “Dasma”. Pikerisht te atij romani qe sot vete Kadareja e quan romanin e tij me te dobet, por qe ne Shqiperine komuniste cilesohej si nje nga veprat me te mira te realizimit socialist, romani qe duhej te ishte shembull per shkrimtaret e tjere. Ne kete sfond, kritika qe Qosja i kishte bere ketij romani, i kishte shkaktuar mjaft reagime kunder ne Prishtine, gje te cilen ai e ka rrefyer edhe pak dite me pare, teksa ka pranuar te vendoset serish ne rolin e kritikut. Duke thene permes “Gazetes Shqiptare” ate qe deri tani eshte thene vetem ne biseda kafenesh apo ne rrethin e atyre qe njihen si “kryqezuesit e Kadarese”: “Me romanet e tij te botuara pas viteve ‘90-te Ismail Kadare, mjerisht, nuk e ka arritur nivelin artistik te romaneve te tij me te mira te para ketij viti. Nuk kam shpjegim se pse nuk e ka arritur ate nivel! Jo me pak e cuditshme per mua eshte se per c’arsye ne Shqiperi ende nuk kemi roman te rendesishem, roman te madh, per kohen e diktatures komuniste!”.

Por nuk kishte qene vetem qendrimi ndaj letersise se Kadarese ai qe kishte bere qe te krijohej opinioni se pertej asaj “maredhenieje shume te mire” zyrtare, fshihej edhe ndonje meri e vjeter. Pershembull mbahet mend edhe nje tjeter qendrim kritik i Qoses ndaj Kadarese, qendrim qe ne fakt nuk ka te beje me letersine. Kur ne vjeshten e vitit 1990, shkrimtari ishte larguar per ne France, per te ndikuar e pershpejtuar (sic do te thoshte vete) rrezimin e komunizmit, ne nje interviste te “Zeri i Amerikes”, qe do te botohej me germa te medha edhe te “Zeri i popullit”, Qosja e kishte kritikuar kete veprim: “Jo vella, vendi yt nuk eshte Franca. Vendi yt eshte atdheu, Shqiperia”. Kesaj deklarate Kadareja nuk i eshte pergjigjur asnjehere, te pakten jo publikisht. Madje te gjitha veprimet e mepasshme, perfshire ketu edhe botimin ne France te librit te Qoses “Vdekja me vjen prej syve te tille” me parathenie te Kadarese, duket se deshmojne se nuk ruante ndonje hatermbetje. Prandaj edhe kur ne intervisten e tij ne “Shekulli”, ai e ka akuzuar Qosen se: “me shume se per te ndihmuar te verteten, ai, mesa duket, ka dashur t’u vije ne ndihme ca miqve te tij, me te cilet ka lidhje te ngushta, pikerisht atyre qe hapja e arkivave i ka vene ne pozita aspak te lakmueshme”, botuesi i “Toena”-s, qe ka publikuar librin e Qoses, ka nxituar te deklaroje se Kadareja eshte keqinformuar dhe prandaj ka reaguar kaq ashper. Ne fakt njefare keqinformimi duhet te ekzistoje. Apo me mire te themi keqleximi midis rreshtash. Sepse Kadare shkruan per Qosen se “mendoj se kerkon te heqe vemendjen nga thelbi i ceshtjes: te hapen ose jo arkivat. Se fundi, me aq sa kuptohet nga teksti eshte kunder hapjes”. Ne kohen kur Qosja deklarohet se dosjet duhet te hapen. Vetem se kjo duhet bere me anen e nje ligji te vecante. “Dosja eshte e besueshme”, ka thene ai disa dite pas intervistes se Kadarese, -”vetem ne qofte se eshte dosje autentike, e hapur te prani te komisionit shteteror te krijuar kastile per hapjen e dosjeve. Dosjet e tjera, qe shpallin ne internet grupe individesh, organizata e shoqata te ndryshme, qe botojne individe te ndryshem, te hapura pa pranine e komisioneve shteterore, dosjet me dokumente privatisht te perzgjedhura, lejojne mundesine te quhen, edhe po s’qene te tilla ne te gjitha rastet, dosje te fallsifikuara”. Serish Qosja nuk permend emra: por a nuk eshte nje permbledhje e tille, privatisht e perzgjedhur, edhe libri i Shaban Sinanit “Nje dosje per Kadarene”? Apo ky eshte nje tjeter lexim subjektiv mes rreshtave? Dhe nese, serish ne te njejten menyre, do ta lexoje edhe vete shkrimtari shqiptar, atehere shtypi ndoshta do te kete nje raund te dyte te polemikes: Rexhep Qosja - Ismail Kadare.

PSE U ZHGËNJYEN ME NE MIQTË TANË GJERMANË?!

Shkruan: Xhafer Leci

Më rastis të përseris, si edhe në shkrime tjera, ku kam thenë: se LDK-ja ishte organizata më e madhe dhe më e fuqishme në historinë e Kosovës, cila punonte drejt për arritjen e aspiratave tona shekullore, për pavaresinë dhe institucionalizimin e shtetit të Republikës Demokratike të Kosovës. Gjithashtu Dega e LDK-së në Gjermani, ishte më e madhja e Mërgatës shqiptare dhe promotori i themelimit dhe organizimit te degëve tjera në Mërgatë. LDK-ja në Mërgatë ishte hambari, trepça e te gjitha arritjeve e sukseseve tona, si arsimi, shëndetësia, zbutja e varfërisë, e më vonë, organizimi dhe përkrahja fizike, materiale morale etj., të luftës tonë çlirimtare 1998-1999, këtë parti apo lëvizje organizative, e udhëhiqnin njerëzit më të devotshëm e të dijshëm, si: Dr.Ibrahim Rugova, akademikët Fehmi Agani, Mark krasniqi, Idriz Ajeti e shumë të tjerë. Prandaj edhe populli ua kishte besimin dhe ua jepte votën, që ata të udhëheqin me popullin.

Por që tani, për fat të mirë, kaluan situatat e rënda, të cilat kishin per qellim zhdukjen tonë totale kolektive, e që nuk guxon të harrohet kurrë; ka ardhur koha të ndryshojmë formën e organizimit.

Në Europë duhet të formohet lobi shqiptar, siç i kanë popujt tjerë, për ndryshe, tani gjashtë vjet pas luftës këtu në Mërgatë mbahen tubime vullnetare, pa ndonjë efekt të madh kombëtar. Ky nuk është vetëm mendim im, por edhe i shumë bashkatdhetarëve. Me ketë rast i kam parasysh edhe mospajtimet, të cilat mund të dalin nga subjektetet partiake gjatë dhe pas formimit të lobit. Do të flitet p.sh. pse nuk u zgjodh ky apo ai njeri, i këtij apo atij krahu politik etj.? Votat janë ato të cilat vendosin dhe kjo është forma e veteme demokratike. Secili nga ne duhet të ketë parasysh çështjen tonë kombëtare dhe duhet lënë anash interesat, fërkimet dhe dëshirat personale etj.

Kaluan 6 vjet pas luftës në Kosovë dhe për ta vizituar Mërgatën erdhën disa fuksionarë të LDK-së nga Kosova, por asnjëri nuk solli ndonjë program, rregullore apo platëformë për një ristrukturim të ri organizativ të saj, etj. Por as nuk kërkuan ndonjë punë konkrete nga Dega e LDK-së në Gjermani! Për riorganizimin e Mërgatës sonë nuk u interesuan as qeveritë e deritanishme të Kosovës. Neve tani nuk kemi neveojë për tubime sa për ta lavdëruar njeri-tjetrin. Njëri ndër këta vizitorë ishte edhe Agim Krasniqi, funksionar i lartë i LDK-së dhe deputet në Parlamentin e Kosovës, i cili me një rast këtu në Kirchheim/Teck, në vitin 2002 pati thënë: edhe me 5 veta, nëse nuk keni mundësi më shumë, mbani Aktivet dhe Nëndegët e LDK-së dhe bëni aktivitete të reja, pa dhënë s’qarime se për çka duhet vazhduar aktivitetet, ose të thotë se cili është programi më i ri në bazë të cilit lypset vazhduar aktivitetet mërgimatrët tanë. Posaçërisht ai duhej t’u shpjegonte mërgimtarëve, anëtarë të LDK-së, se për çfarë arsyesh duhet mbajtëur më tutje aktivet e LDK-së, këtu në Perëndim, nëse këto nuk janë më në gjendje që të japin ndonjë kontribut ose aktivitet konkret, i cili lidhet dhe shërben në të mirë të çështjes sonë kombëtare. Diskutimet dhe bisedat e kohëve të fundit nëpër tubime, bëhen vetëm sa për ta kaluar radhën. Ato nuk kanë atribut zyrtar dhe nuk lidhen me organizime institucionale, pra më shumë janë vullnetare ose private. Në pyetjen e një bashkëatdhetari drejtuar z. Agim Krasniqi se a keni sjellë ndonjë rregullore te re nga Kosova? Ai u përgjigjigj: "Jo"!

Vetëm përkujtimin e dëshmorëve e shoh si punë obligative dhe të nevojshme, por as këtë, jo në mënyrën siç po veprohet ndaras, secila parti po përkujton dëshmorët e krahut të vet politik. Këtë ndarje duhet që institucionet qeveritare nga Kosova ta vejnë mbi binarë normalë, edhe pse i kam parasysh rrethanat e vështira në këtë aspekt. Përpos kësaj, kam parasysh edhe shumë gjëra tjera, por po përmend një, e cila ështe tejet me rëndësi:

Pse i lamë në harresë miqtë tanë Gjermanë, për të cilët jo vetëm dje dhe sot, por edhe nesër kemi nevojë për ta. Kosova ka nevojë gjithherë për miq, siç janë gjermanët. Dikur ata flisnin dhe përkrahin fuqishëm kërkesat tona legjitime për Kosovën Republikë, kishin respekt të lartë për kërkesat e popullit shqiptar të Kosovës për liri dhe pavarësi, të cilat shtroheshin nëpër protestat tona të cilat i mbanim anë e kënd Gjermanisë, si dhe në shumë shtete të Perëndimit. Ata merrnin pjesë nëpër tubime dhe tryeza të ndyshme, që organizonim ne këtu në Gjermani, në kuadër të LDK-së dhe pastaj u shkruanin institucioneve gjermene që ta ndihmojnë popullin shqiptar politikisht, ekonomikisht dhe moralisht. Po përmend se vetëm pas përfundimit të luftës më 1999, organizata shumë e njohur joqeveritare gjermane "Kapanamur", të cilën e drejton z. Neudeck, ndërtoi me mijëra shtëpi në Kosovë, etj.

Miqtë tanë gjermanë, politikanë dhe diplomatë, jo vetëm se i harruam ne këtu në Gjermani, por ata u harruan edhe nga udhheqësit tanë në Kosovë!? Ne vetëm kur të jemi ngusht ose kur kemi halle, iu afrohemi miqve dhe shokëve, sepse po shihet qartë se pas çlirimit ranë dhe u ndërprenë të gjitha kontaktet me gjermanët, si ato politike ashtu edhe ato miqësore? A nuk do të ishte më e drejtë dhe më e ndershme që ata miq tanë, që sot u zhgënjyen me ne, jo vetëm Dega e LDK-së në Gjermani, por edhe institucionet tona në Kosovë, t’i ftoin në ndonjë vizitë në Kosovë dhe t’iu shprehim falenderime për gjithë atë që kanë bërë për Kosovën dhe popullin shqiptar në përgjithësi.

Shtrohet pyetja: kur do t`i lëmë anash thashethemet, kurthet, kurdisjet etj., që nuk janë gjë tjetër, vetëm hasmëri të pa nevojshme dhe shumë e dëmshme për ne? Kur them tubime vullnetare, duhet treguar shembuj argumentues.

Në januar 2005, p.sh. në Rotweil u mbajt dy vjetori i rëniës së kolonel Tahir Zemajt.

Me 23 prill 2005 në Allendorf afër Gisenit, u mbajt 6 vjetori i rëniës së heroit tonë Sali Çekaj, dhe në të dyja rastet kishte afërsisht nga 100 veta të pranishëm, bile në një bisedë me një shok, ai më tha: Xhafer, i kam numëruar të pranishmit për Sali Çekun, ishin vetëm 76 veta.

Kjo flet qartë për nevojën e riorganizimit të Mërgatës sonë, por flet edhe se sa pak është e angazhuar Dega e LDK-së në Gjermani, që ta mbajë anëtarësinë të bashkuar rreth vetes.

Kurse më 7 maj 2005, Dega e LDK-së kremtoi 15 vjetorin e ekzistimit të saj, ku për dallim nga tubimi i përvjetorit të heronjve Zemaj dhe Çeku, ku mora pjsë me disa shokë, pasi që ndieja obligim moral, kombëtar dhe njerëzor ndaj tyre, në këtë të fundit nuk dëshirova të marr pjesë, edhe pse jam aktivist dhe anëtar i LDK-së, që nga ditet e para të themelimit të saj. Në mbrëmjen e 7 majit, më telefonuan tre shokë, njëri nga këta, Selim Koca i Polacit të Drenicës, aktivist militant dhe i pa lodhshëm kurnjeherë, më pyeti se pse nuk isha sot në tubim? Nuk kam dashur me marrë pjesë, i thashë bacës Selim. Pse?- më pyeti ai. Për arsyen- i thashë- se unë nuk pranoj mirënjohje nga ata të cilët nuk mbajë mend se deri më sot kanë bërë ndonjë aktivitet që ia vlen të përmendet. Mirënjohjet për anëtarët dhe aktivistët e LDK-së në Gjermani, është dashur të ndahen që moti, e jo me kaq shumë vonesë dhe dorëzimin e tyre është dashur ta bëjnë ata që kanë dhënë çdo gjë për mbarëvajtjen e LDK-së, këtu si z. Shaban Bobaj, Tefik Kallaba, etj.?! Pra, nga këta që sot veç lavdërojnë njëri-tjetrin dhe pa nevojë humbin kohë, nuk dëshiroj të marr kurfarë mirënjohje. E pyeta bacën Selim se sa veta ishin të pranishëm në tubim, më tha përafërsisht 230 veta, dhe kështu më thanë edhe dy aktivistë tjerë, por më shumë nuk kishte! Të tre shokëve që bisedova me ta iu thashë: a nuk është turp për ne, kur vetëm para dy javësh në përkujtimin e heroit tonë më të dashur, Salih Çeku, ishin të pranishëm vetëm 100 veta, kurse tani për ndarjen e mirënjohjeve morën pjesë rreth 230 veta, anipse në gazetën “Bota Sot” ,me 9 maj 2005, f. 24-25 z. Miftar Halili (ish Dragidella), sekretar i Degës si dhe gazetar i kësaj gazete, shkruante se në tubim ishin të pranishëm 400 pjesëmarrës, dhe kjo s’ka rëndësi për të, sepse ne jemi të mësuar që përherë t’i rritim gjërat!? Miftari shkruan edhe për njëfarë ekscesi ku, po e citoj:

“EKSCESI I TANDEMIT GAGICA-GËRVALLA”

Tandemi i mirënjohur Hafiz Gagica-Donika Gërvalla, u dalluan para anëtarëve dhe sipatizuesve të LDK-së, me një eksces, me të cilin ata tentuan të zhvlerësojnë punën e kësaj Dege, ku për një kohë të gjatë dhanë një kontribut të çmueshëm. Kontributi i madh i tyre sikur po venitet me sjelljet e tyre ndaj partisë që i ngriti, derisa për Hafiz Gagicën, i cili gjatë fushtës së fundit zgjedhore, tentoi të grumbullojë anëtarë dhe vota për një parti tjerër, e cila dështoi deri në themel, tash si duket ka vendosur të kthehet edhe njëherë në LDK, sjelljet e tilla janë të pritura, çuditemi se atij i bashkangjitet, sikur dikur, edhe Donika Gërvalla. Ata në prezencën e rreth 400 musafirëve, kur udhëheqsi i tubimit i ftoi të marrin mirënjohjet, e refuzuan një gjë të tillë. Ata me ketë gjest i dhanë një shqelm edhe aktivitetit të tyre dhe respektit që kanë pasur tek anëtarësia e që tashmë e kanë humbur plotësisht", përfundon citati.

Kush ishte udhheqësi i tubimit që i shpërndante mirënjohjet, artikullshkruesi nuk ia permend emrin!? Ndërsa më datën 21 shtator 2004, kryesia e Degës së LDK-së në Gjermani, mbajti një tubim me titull: “Apel qytetarëve të Kosovës që të dalin në zgjedhjet e 23 tetorit”, ku ndër të tjera thuhet edhe kjo në vazhdim: “Kryesia e Degës së LDK-së në Gjermani, debatoi edhe për dorëheqjen e katër anëtarëve të kryesisë: Hafiz Gagicës, Bashkim Lecit, Nezir Fejzës dhe Nail Rexhës, të cilët japin dorëheqje nga fuksionet që kanë pasur në LDK, por jo edhe nga anëtarësia. Pasi që ishte dëshirë dhe vullnet i tyre për t´u liruar nga funksionet që kanë bartur deri më tash, tri dorëheqjet u pranuan unanimisht, ndërsa për pranimin e dorëheqjes së Hafiz Gagicës, 16 ishin për dhe dy kundër”.

Z. M. Dragidella (tani Halili), shkruan se Gagica punoi për një parti, e cila nuk pati kurrnjë sukses, por nga ana tjetër, më 21 shtator 2004, shkruante se Gagica dhe ata të cilët u larguan nga kryesia e degës së LDK-së, mbeten antarë të saj! Pse atëherë nuk tha se Gagica nuk është më anëtar i LDK-së, sepse është duke punuar për një parti tjetër, por tani? Pra, nëse Gagica ka devijuar qysh atëherë, atëherë pse t’i ndahet sot mirënjohje!? H. Gagica e ka refuzuar marjren e mirënjohjes, por z. Dragidella nuk tregon se pas diskutimit të shkurtër të Gagicës, masa e tëra i ka duartrokitur më shumë se kujtdo tjetër në atë tubim, me përjashtim të 4-5 anëtarëve të kryesisë dhe përpos këtyre, të gjithë të tjerët janë përshendetur me z. Hafiz Gagica dhe zonjën Donika Gervalla. Këtë ma kanë pohuar disa pjesëmarrës në këte tubim dhe ajo çka shkruan sekretari i tanishëm i Degës, alias gazetari i “BS” M. Dragidella, nuk më bën kurrnjë përshtypje, sepse sjelljet e pahijshme të disa anëtarëve të kryesisë aktuale, i kam pa me kohë me një pesimizëm dhe si të dëmshme, qysh në vitin 1998, në Albstdt, në mbledhjen e Nëndegës së LDK-së për B.W., kur është vërejtur qartë luhatja e tyre me projektin e rregullorës së re të Degës, nëse nuk gaboj, tek Neni 8 dhe 12, me të cilin kërkohej shkëputje e saj nga qendra e LDK-së në Kosovë, rregullore të cilën atë ditë dëshironin që ta aprovonin me aklamacion, pa u vërejtur nga masa. Mirëpo unë si kryetar i Aktivit të LDK-së në Kirchheim/Teck, e kundërshtova një gjë të tillë dhe fill pas meje këtë e bënë edhe disa anëtarë tjerë. Ti ore z. sekretar, apo gazetar si dhe shumë të tjerë, që ishit aty të pranishëm, pse heshtët?! Bile ky Miftari edhe me atë rast, por edhe mëpastaj, në çdo tubim shkruante dhe e lavdëronte vetëm emrin e Hafiz Gagicës, sikur në rradhët e partisë sonë nuk kishte aktivistë tjerë që punonin dhe vepronin mirë dhe drejt! Miftari është dashur që atëhere, pra nga viti 1998, të shkruaj se kryesia e atëhershme në krye me z. Gagica, deshi që ta shkëpuste Degën më të madhe të LDK-së në Diasporë, gjegjësisht atë në Gjermani, nga Qendra e saj në Kosovë!? Dhe ja tani me kaq vonesë, Miftarit i paska rënë ndërmend të shkruaj keq dhe në frymën negative për H. Gagicën?!

Siç e thashë më lartë, nuk kam dashur të marr pjesë në 15 vjetorin e themelimit të Degës së LDK-së, pikërisht për arsyet e lartëpërmendura, edhe pse më ishte ndarë një mirnjohje, të cilën po të isha prezent, nuk do ta pranoja, ngase mirënjohjet është dashur t’u ndahën aktivistëve tanë më herët dhe me një ceremoni të organizuar në nivelin më të lartë partiak.

Sa i përket Gagicës, mendoj se ai ka vepruar drejt, kur e ka refuzuar mirënjohjen, sepse ai ka merituar një tretman më të mirë në LDK, se sa që të injorohet në këtë shkallë, ai dhe e gjithë puna dhe kontributi i tij që e ka dhënë për të mirën e LDK-së dhe të vendit. Një mirënjohje për të nga ata të cilët nuk ishin dhe as nuk janë sa hija e tij, do të bënte gabim po ta pranonte, prandaj, ka vepruar me mençuri dhe drejt politikisht, kur e ka refuzuar këtë mirënjohje. Por, natyrisht se Gagica, si dhe shumë të tjerë, që kanë punuar mbi një dekadë në LDK, kanë bërë gabime gjatë punës dhe kryerjes së detyrave kombëtare, por gabimi më i madh, sipas mendimit tim, është se pse ne ende nuk po mbushemi mend nga gabimet tona!?!

REND, O SHQIPTAR!

Rexhep Bunjaku/një cikël vjershash

NËNA IME E DASHUR- QAMILE

NËNA SHQIPTARE

DY PETRITA

/Kushtuar dëshmorëve te popullit, kushërinjve Feriz dhe Xhevdet (Faik) Guri)/

T R A D H T A R I

MARSHI I PËRGJAKUR, APO TIVARI I DYTË?

Pranvera e shumëfolur, ajo pranverë e shumëpritur me ditë, me muaj, me vite, por edhe me dekada - arriti. Ishte pranvera e vitit 1998, ishte ajo pranvera që bashkë me gjelbërimin e natyrës e me aromën e luleve, e solli edhe aromën e luftës, e me aromën e luftës ishte edhe aroma e lirisë, aromë të cilën e don tërë Kosova. Këtë aromë po e grishte edhe regjioni i Rekës së Keqe, më së pari Smolica, aty ku u formua edhe shtabi për Rekë të Keqe. Pra, të gjitha rrugët e regjionit Gjakovë-Deçan të çonin në një pikë. Në këtë pikë shkonin përfaqësuesit e fshatrave të tjera për të marrë udhëzime për mobilizim dhe armatosje; shkonin shumë vullnetarë për të luftuar, shkonin shumë të tjerë për të çuar gjëra të ndryshme ushqimore, pra me një fjalë, morali për luftë dhe për liri ishte shumë i madh, por që në fillim u pa mosarganizimi dhe papërgjegjësia.

Me shpresë të madhe se nuk do të zhgënjehen, e për obligim që kishin ndaj atdhut, me urdhër të shtabit filloi shkuarja e organizuar për armatosje për në Shqipëri. Më 20, 21, 22 prill të vitit 1998, duke ecur me orë të tëra këmbë, e kaluan kufirin famëkeq kosovar, me të vetmin qëllim: armatosje dhe kthim në vatrat e luftës.

Terreni i thyeshëm shkrepave të maleve të Padeshit e të Hasit të Thatë, i bashkonte luftëtarët e lirisë në një vend, në magazet e UÇK-së. Por në këtë vend, në vend që të mirëpriten e të iu shtohet morali për luftë, ishin zhgënjyer nga pritja e keqe dhe fjalët fyese që iu kishin thënë nga njerëzit me uniforma. Aty kah ora 10 e datës 22 prill, thirren të gjithë të tubohen në një vend, ishte atmosferë gëzimi, sepse mendonin se do t’i harrojnë vuajtjet e do të armatosen, siç iu kishin premtuar, e të kthehen me armë në dorë, e nën emblemën e UÇK-së, të rreshtohen nëpër brigadat çlirimtare, por gëzimi u shndërrua në hidhërim, se personi që kishte filluar t’iu mbante fjalim, fjalën e parë e kishte filluar me sharje në adresë të Rugovës, Bukoshit, por edhe të gjithë atyre që ishin aty, ku në atë moment kishte reaguar një vullnetar nga Nivokazi, duke i thënë: si i quan ti tradhtarë ata, kur populli i do?- por ai prapë vazhdon në stilin:“Unë flas e ju nuk guxoni të flitni!“- gjë kjo që bëri që nga këtu të fillojë dëshpërimi.

Në mëngjesin e 23 prillit, numri i vullnetarëve kishte arritur shifrën 1500, sa vetëm nga Carrabregu i Deçanit kishin ardhur 250 veta, që kishin udhëtuar mbi 18 orë. Kah ora 9 e kësaj dite, thirren përfaqësuesit e grupeve të tubohen në një vend, ku kishte filluar fjalimin personi i cili nuk u prezentua, duke thënë se do të prezentohet në Kosovën e lirë. Në fillim i njoftoi për mungesën e armëve, duke e fajësuar qeverinë e Bukoshit, siç tha për bllokim mjetesh, prandaj ai kërkoi nga të gjithë të kërkohet strehim në Shqipëri, apo për një kohë sa më të shkurtë të lëshohet Shqipëria, e çka është më tragjikja, kërkoi të dorëzohen ato armë që posedonin kosovarët. Pa e përfunduar fjalën ky „patriot“, filloi të flasë përfaqësuesi i Brovinës, duke iu drejtuar folësit paraprak: na paçi në qafë, nuk është hera e parë që tradhtohet populli, më mirë të na thoni ju mashtruam, se sa t’i fajësoni të tjerët, e sa i përket armëve, ato armë të cilat i kemi, nuk i dorëzojmë, se s’kemi ardhur për t’i dorëzuar, por për të marrë, dhe u largua nga këtu duke thënë:“A do të thotë kjo se po përsëritet Tivari i Dytë për kosovarë?- sepse edhe i Pari kishte filluar në Shqipëri!“. Kështu polemikat kishin vazhduar dhe ishte vendosur të formohet një grup për të shkuar kinse në shtab në B.Curri, ndërsa që rrugës për në B. Curr, ishin kapur nga policia shqiptare, ku ishin mbajtur disa orë në arrest. Dikur nga ora 12 e 30 minuta po të kësaj dite, rrethohen depotë e UÇK-së bashkë me 1500 kosovarët, por jo nga çetnikët e Beogradit, po nga policia shqiptare, në pozitat luftarake të dy palët. Policia shqiptare nga Tirana kërkon që në një afat prej 30 minutash të dorëzohen të gjitha armët që posedonin kosovarët, në të kundërtën do të hapin zjarrë. Kurse nga kosovarët dëgjohej zëri: për së gjalli armët nuk i dorëzojmë, por edhe s’kemi plumba për ju; pas nja një ore në pozita luftarake, policia kthehet prapa.

Retë e zeza paralajmëronin zi e tradhti, ndërkohë që shiu i imët filloi të bjerë, paralajmëronte lotët e nënave e të nuseve që do të mbesin me duar në gji. Duke rënë terri i kësaj dite të zezë, filloi edhe marshimi drejt shtigjeve të vdekjes, në sytë e të gjithëve rridhnin lotët e zhgënjimit, pezmi kishte arritur kulmin, ashtu siç arriti edhe fundi i jetës për disa luftëtarë që vdiqën në këtë natë. Në marshin që filloi me shpresë se do të ktheheshin kah kishin ardhur, pas iu shkonin përcjellës të padëshiruar për t’u kthyer diku afër kufirit.

Pra, siç thuhet, në këtë mëngjes janë vrarë 19 kosovarë e disa të tjerë janë zhdukur; në të gjitha drejtimet kishte pasur prita nga çetnikët serbo-sllavë. A thua pse?! Athua pati tradhti; a thua do të ndriçohet kjo tragjedi e fillimit të luftës, pra e ditëve të para të luftës, e të përgjigjet dikush për këtë Tivar të përsëritur? Me siguri se po, e këtë më së shumti e dëshirojnë ata që e përjetuan këtë marsh dështues, sepse këtë dëshiron Hereqi i Gjakovës, i cili humbi 12 pishtarë të lirisë, e dëshiron e tërë Kosova.

Arkivore

DITA E DËSHMORËVE - DITË E RINGJALLJES KOMBËTARE SHQIPTARE

- Si nihilistët, poashtu edhe apologjetët - janë rrenacakë dhe armiq të çdo përparimi dhe të çdo lirie -

„Dita e Luftëtarëve të Rënë, është Dita e Dëshmorëve të Kombit, është njëra prej ditëve më të shënuara, është Dita e Ringjalljes së tyre, mbi sakrificat e gjakun e të cilëve qëndron Shqipëria, qëndron liria jonë.

Martirët, pra, janë fondi i pavdekshëm i memorjes kolektive shqiptare. Të Rënët e Kombit janë, pa dyshim, pjesa më e çmuar. Një komb dallohet

se kë nderon, edhe unë mendoj, se më të mëdhenj se ata që vdesin për liri- nuk ka. Ata janë një faktor i fuqishëm i bashkimit, pavarësisht nga bindjet e tyre politike, janë pa parti. Partia e tyre, do të thosha, është- liria. Martirët, pavarësisht nga mosha, janë të pavdekshëm, ata për moshë kanë pavdekësinë.

Në përgjithësi, ata kanë qenë njerëz të thjeshtë, por të gjithë kanë qenë të mëdhenj në vdekje, prandaj do të nderohen përgjithmonë“.

(Nga Ekspozèa e presidentit Sali Berisha, në Ditën e Dëshmorëve, më 5 Maj 1993, te Varrezat e Dëshmorëve në Tiranë, përpara Lapidarit impozant „Nëna Shqipëri“)

Të nderuar pjesëmarrës të këtij Tubimi Përkujtimor: Familje të Dëshmorëve, Bashkëluftëtarë të Dëshmorëve, , të rinj e të reja, burra trima e gra burrëresha, pleq e plaka, pionierë, vogloshë dhe vogloshe dhe simpatizues të luftës tonë të Shenjtë për Shqipërinë Etnike,- ju përshëndes përzemërsisht; nga Reparti i Kardiologjisë ku, i jam nënshtruar një analize paraprake- përfundimtare, në prag të intervenimit kirurgjik në Zemër, më 23 të këtij muaji, për shkaqe të sëmurjes të: stenozës, dobësimit (insuficiencia) të mirtales dhe të aortës. Adresa momentale: Inselspital: 3010- Bern, Ndërtesa 37, Reparti nr.27-A, fjeta nr.226, tel.: 031/632 72 84.-

Falënderoj edhe atë që do ta shtyp dorëshkrimin tim, dhe atë që do ta lexojë këtë paraqitje time, me një kërkesë- lutje: që dorëshkrimi im origjinal, i shkruar me dridhje duarsh e me gulçe fyti, përmes syzave dhe syve të vesuar lotësh, në prag të moshës 60-vjeçare;- por, falë natyrës dhe traditës kombëtare (psikologjisë shqiptare), me një memorie zenitore,- që dorëshkrimi im origjinal t`i prezentohet Tubimit dhe mjeteve të informimit publik, si dëshmi e demant, se nuk jam „një rast psikiatrik“- sikur që shkruajnë renegatët e Kolonës Pestë, në lëpushkat e veta të neveritshme.

Të mos na hutojnë as befasojnë, kur në lëpushkat e veta botojnë edhe fotose dëshmorësh, pas të cilave fshihet prapavija tinëzare e rikthimit të monizmit të urryer gjakatar.

Kaq, vetëm si vërejtje për vigjilencë të shtuar dhe për një mobilizim rreth Partisë Rimëkëmbja Kombëtare Shqiptare, rreth Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, dhe rreth Lartëmadhënisë së Tij, Mbretit tonë Leka Zogu, me një këshillë të vogël: të mos i ngjajnë Deklaratat e Tij, deklaratave të Ilir Hoxhës, - për shfajësimin ( e kotë) të baballarëve;- ashtu sikur që është vepruar keq me glorifikimin ose mohimin e figurave tjera politike apo letrare-kulturore.

Sot është Dita e Dëshmorëve- Dita e Ringjalljes Kombëtare: midis nesh është fryma liridashëse e dëshmorëve, ajo frymë që na ngrohë e na jep afsh të ri e forca dhe enrgji të reja, për beteja që na presin, për ngadhnjimin përfundimtar mbi armikun e urryer. Me fotoset e tyre e kemi stolisur Sallën: ne i shiqojmë me përulje, me admirim e me krenari, pse i patëm të tillë trima, të cilët na prinë dhe i dolën zot atdheut në kohët më të vështira,- pa përfillur raportin e forcave. Zija Shemsiu kishte 35-vjet, Rexhep Mala 33-vjet, Nuhi Berisha 23-vjet!!! Ca prej tyre ishin të martuar dhe i lanë gratë me fëmijë, të tjerët as arritën të martohen e as të studiojnë. Ata ishin nën kontrollin dhe mbikëqyerjen rigoroze të armiqve dhe të karrieristëve të çmendur antikombëtarë e antinjerëzorë: ata tipa jua nxinin jetën atëherë, duke jua ndaluar burset dhe punësimin, duke i përjashtuar e difenrencuar. Atyre, antikombëtarëve dhe antinjerëzorëve, do të jua ndalojmë, që dëshmorëve tanë të jua përmendin emrat me gojët e tyre të flliqura, përderisa nuk e rrjepin mukozën e gojës, të gjuhës e të buzëve të pista.

Duhet t`i pranojmë gabimet tona të rënda, që në emër të një uniteti utopik, lejuam që keqbërësit e bashkëpunëtorët e armikut, të futën në vende udhëheqëse në përgjithësi, e në veçanti, nuk duhej lejuar që t`i fusnin duart e tyre të ndyta dhe të përgjakuara, në thesarët e djersës popullore. Andaj, ata të cilët jua mundësuan këtë, dhe ata të cilët bashkëpunojnë dhe i mbrojnë, të luftohen pa mëshirë- krahas armikut të jashtëm gjakatar. Të demaskohen, të njollosen e të stigmatizohen faqe botës: nuk bashkohet rryma antikombëtare me rrymën kombëtare;- kjo është jashtëshkencore, dhe këtë gabim ta përmirësojmë menjëherë.

Edhe dëshmorët po na shiqojnë neve: dhe po na shiqojnë me një dozë shprese e me një dozë dyshimi;- dhe duke na pyetur njënganjë e të gjithve tok;- në duam ne apo nuk duam t`i çojmë përpara amanetet e tyre???

Dëshmorët gjenin zgjidhje edhe për çështje të mëdha, kurse ne grindemi edhe për vogëlsira mizerabël!? Nuk janë burra ata që flasin fjalë joburrërore. Bëjnë veprime të palejueshme e skandale,- dhe ne i ruajmë- për kur!?!

Prandaj, Betimit Solemn, duhet t`i shtohet edhe ky pasus, pas emrit të Skënderbeut: Betohem në portretet e Dëshmorëve të Kombit dhe në idealet e tyre, se do t`i zbatojmë njëpërnjë amanetet e tyre, në mënyrë të pandërprerë dhe në kontinuitet.

Me këtë rast duhet të përmendim dhe të vëmë në spikamë edhe Martirët e Lirisë: Nuha Igrishta, Mustafë Bunjaku, Sefedin-Sefa Hajzeri, Serbeze Vokshi, Halil Berisha etj. të cilët nuk ranë drejtpërdrejtë nga plumbat e armikut,- por drejtpërdrejtë nga tortura dhe pasojat e luftës tonë shumëvjeçare: ata ishin të inkuadruar në lëvizje, që në moshën e tyre të njomë, dhe nuk i përballuan dot torturat çnjerëzore dhe mizore, qoftë mbi trupin e tyre, qoftë mbi kurmin e popuullit tonë liridashës e lirigrishës;- iu ra pika në zemër a në tru, vdiqën nga tuberkulozi a kanceri, apo nga një sëmurje me dhembje të tmerrshme eshtrash nga dajaku i shkjeve mizorë dhe i hyzmeqarëve të tyre „shqiptarë“.

Unë përmenda vetëm pesë Martirë të Lirisë: të cilët kanë pasur lidhje me mua apo me familjen time, pra shokët tanë të ilegales e të armëve;- po regjistri i tyre është i gjatë, dhe detyra jonë është t`i evidentojmë njëpërnjë: Këtë detyrë bën Shoqëria jonë Atdhetare për Luftëtarët e Rënë të Kombit Shqiptar, me qendër në Tiranë e me Degën në Prishtinë, me oraganin e vet:“Për mëmëdhenë“. Kurse këtu në Diasporë, në kuadër të Bashkësive Shqiptare, qoftë në nivel të Kantoneve apo të Shteteve të Perëndimit, e kryejnë Këshillat Humanitare-Atdhetare „Lumo Skendo“ për Luftëtarët e Rënë të Kombit Shqiptar.

Dega e Prishtinës: Kemi botuar tri broshura „Gaku i lirisë“- dhe janë në vazhdë të botimeve broshura tjera të reja me biografi dëshmorësh. Ja prezentimi konkret i tri broshurave të tilla, të botuara: nr. 1, 2, 3.

Me këtë rast nuk bën të mos i demaskojmë plagjiatorët e Skenderajt (shtatë anëtarë të njëfarësoj kryesie, me në krye kryedemagogët: Ibrahim Çitaku, Nasuf Shabani, Skënder Hamza!!!), të cilët nuk u bashkuan me ne paraprakisht të konstituuar, e ta formonin Nëndegën, apo Aktivin e Skenderajt;- por „formuan“ njëfarësoj „shoqate“, e cila as që paskësh ekzistuar ndonjëherë!!! Atë rrenë me bisht, e botoi „Rilindja“- paçka se ka qenë mirë e informuar!!!- që atëherë e sot kanë ngelur vetëm me ofiqet, sepse vetëm për ofiqe e paskan pasur!!!

Të luftohet çdo njëri, që me sjelljet e veta të çoroditura, prish imazhin e shqiptarit e të Shqipërisë. Sot kemi dy Shqipëri: Shqipëria Jugperëndimore e lirë, dhe Shqipëria Verilindore e robëruar. Ashtu sikur që u bashkuan dy Gjermanitë, do të bashkohen edhe dy Shqipëritë, se s`bën.

Si Pozita si Opozita serbe- janë njësoj: pa mjekra a me mjekra- punë leshi është!! Kushdo që i përkrahë ata,- është në lajthitje apo mashtrues, dhe do të përgjigjet. Ata mund të na e ndalojnë kthimin në Kosovë ( me ushtrinë e policinë e tyre militariste), por nuk mund të na e ndalojnë të luftojmë e të vdesim për Kosovën tonë, për Shqipërinë Etnike.

Më 3 Shtator është 10-vjetori i Masakrës Serbe të Paraqinit: sa padi në Gjykatën e Hagës ka bërë ministri i drejtësisë, z. Halit Muharremi!!?

Andaj, të mësohemi t`i dënojmë kundërvajtjet dhe veprat penale në rrafshin kombëtar dhe ndërkombëtar. Armiq të boshnjakëve liridashës ishin: Micotaqisi, Jasushi Akashi, ministri i jashtëm i Italisë, dhe një oficere italiane, e cila pati deklaruar:“Më vie keq pse myslimanët morën shumë (51%), e serbët morën pak (49%)!!!

Pa humbur kohë, ta marrë dënimin e merituar çdo kush që do ta flasë edhe gjysmë fjale kundër nesh.

E duhet ta thadrojmë mirë e mirë në kokat tona: se Shqipëria Etnike përfshinë Shqipëri e Çamëri e Kosovë ( me shprehjen- Kosovë, kuptojmë edhe gjysmën e Maqedonisë, trojet tona nën mini- Republikën e Montenegros të llapaqenit Bullatoviç: Tuz, Plavë, Guci, Hot e Grudë, Martinaj...dhe Toplicën;- kjo e fundit është ca më e madhe se sa Kosova brenda kujve të sotëm.

Atje, vërtetë që, ka mbizotëruar elementi serb, por tapitë janë tonat, dhe muhaxherët shqiptarë të shpërngulur me dhunë nga solldateska serbijane, duhet të kthehen në trojet e veta stërgjyshore të braktisura nga dhuna barbare serbijane.

As ka nevojë të zgjatemi më tepër, por, tash e këtu do t`iu Raportoj Dëshmorëve:

Shqiptarët e Knatonit të Bernit (sikur edhe më gjerë në Diaporë-Kosovë-Shqipëri), janë të ndarë, pos tjerash, edhe në dy grupe të mëdha: 1. Të vjetër dhe 2. Të rinj. Jo përnga mosha, po përnga stazhi i azilit e i rezilit!! Ata nuk luftojnë për liri, ata luftojnë për ofiqe!! Ata zhvillojnë luftë ndërpartiake, ca më të vrazhdë se çdo luftë qytetare, fetare ose edhe racore!!!

Këtu jua theksoj dhe jua spikas rankoviqistëve invalidë-psikikë: ja mikrofoni, na flisni pak- konferencë!?!- pse ore nuk dilni!?- tema të nxehta!?- çfarë lidhje keni ju me popullin!?- gjakpirësa e thithëlopë!!- por populli nuk është lopa larë as lopa galë, që t`i thithin viçat e palëpirë!!- paçin faqen e galës!!

E hetoj se dëshmorët po zymtësohen, kurse Rexhep Malës po i zbret dora kah revolja e markës „Sig“!- kurse Nuhi Berishës po i shkon dora te „dardha-ujcë!“- siç e quante me humor bombën „Kragujevka“.

Tentimi i përvetësimit të dëshmorëve në baza partiake, është keqpërdorim i jetës dhe i veprës të vetë dëshmorëve

Dëshmorët janë një faktor i fuqishëm i bashkimit, pavarësisht nga bindjet e tyre politike, ata janë pa parti. Partia e tyre, do të thosha, është- liria.

Veprimtari mund t’i ndërrojë dhjeta parti, derisa ta gjejë partinë e vet. Prandaj, të identifikohet me partinë e çastit të rënies, për ta përvetësuar për kapital politik të një partie,- është keqpërdorim i jetës dhe i veprës të dëshmorit: sepse ata nuk e dhanë jetën për një parti, por për një popull. Pra, paraqitja e ngushtë partiake, ka për pasojë ngushtimin dhe tkurrjen e lavdisë së dëshmorit.

Për këtë arsye, familjet e dëshmorëve duhet të jenë të departizuara. Përse? - për arsye se në të kundërtën, ato bien në konflikte partiake dhe i bëjnë një shërbim të keq dëshmorit. Bashkësia Shqiptare është e departizuar, dhe në kuadrin e saj vepron: Këshilli Humanitar-Atdhetar „Lumo Skendo“ për Luftëtarët e Rënë të Kombit Shqiptar. Ky Këshill tubon një armatë anëtarësh- hulumtues të biografive të dëshmorëve, nga burime të ndryshme: nga familja e ngushtë dhe e gjerë, nga shkollat, në të cilat ka kaluar dëshmori, nga shokët e punës e të luftës, të ushtrisë etj. Mundësisht diçka të shkruar: haritme shkollash, letra nga ushtria, ose ndonjë thënie apo mesazh?- biografitë e dëshmorëve kurrë s`konsiderohen të përfunduara;- ato vijimisht e pandërpre, ndriçohen dhe begatohen në pakufishmëri ndër breza.

Avash, Veton, avash- mos e ngrit kokën si dash!

Veton Sorroi ka shkelur me të dyja këmbët mbi gjakun e xhaxhait të vet dëshmor!!

Skandalet e Veton Surroit janë të kahershme dhe të njëpasnjëshme; ato janë të stivuara në të gjitha paraqitjet e tija antidemokratike dhe armiqësore, krahas armiqve të brenshëm e të jashtëm- kundër pavarësisë dhe kundër sovranitetit të Kosovës.

Në varganin e veprave të tija antinjerëzore, të fundit janë: paraqitja skandaloze brutale në Parlamnet, kur nga pozitat e veta prej një plangprishësi, e quan Kryeparlamentarin: "autokrat"-"matuf"-"rrugaç"!!! Dhe pas asnjë arsye. Kurse ne me fakte do t`i përplasim në surratin prej idioti epileptik se vetë Vetoni është edhe autokrat edhe matuf edhe rrugaç- pa thonjëza.

Te lëpushka e vet e neveritshme "Koha ditore", e datës 2 maj 2005 f. 2, me arrogancën e fodullëkun e një mësuesi të demoduar të zotit Remko, Kryeadministratorit të Kosovës ia jep notën-plus, Kryetarit të Kosovës ia jep notën-minus!! Vdetëm veten e vet e ka harruar pa e notuar!! Dhe me këtë punë notimi, mua më ka obliguar.

"Ibrahim Rugova, kryetari i braktisur që të tjerët ia kryejnë punët"- është nëntitull i Veton Surroit, idiotit epileptik, nip i Heroit të Popullit!! Ai tip i hurit dhe i litarit, sikur është përbetuar, jo që ta çojë në vend amanetin e xhaxhait dëshmor, por që të shkel me të dyja këmbët në gjakun e xhaxhait dëshmor!?! Dhe krijesat e mjera të anëtarësisë "Ora", këtë njuk e shohin!? Nuk i shohin ato paudhësi të tja as "komentatorët" e tij të pistë, poashtu antiinstitucionalistë.

"Një dështim tjetër Rugovën, që e bën meritor të jetë minusi i javës, është edhe heshtja e tij lidhur me tërë atë që po nddodh në rezidencën e tij në Velani, përfshirë masat shtesë të sigurisë së tij nga policia, si dhe informacionet e botuara në media, se aty ka pasur bastisje".

Ja, edhe ku do t`i fus hundët nuhatësi shërbëtor i atentatorëve: pse ato masa shtesë!?! Ngase ato masa shtesë, ua kanë vështirësuar punën atentarëve barbarë e tradhtarë, mizorë-bizarë-zuzarë, argat i të cilëve është bërë edhe Nipi i Dëshmorit të popullit!!

Pse Veton Surroi me kompani, me autoritete serbe janë të të njëjtit taborr?

Këtë nëntitull e zgjodha nga arsenali i shpifësit, nga editoriali i tij te revista e vet: "Globi internacional" Nr. 5- 17 mars 2001, f. 3:" Pse guerilja shqiptare në Maqedoni dhe autoritet e këti vendi janë të të njëjtit taborr", ku nuk lë ghë pa i sharë pjesëtarët e Uçpmb-së!!! "ndaj akteve të dhunës të shkaktuara nga guerilja e re shqiptare ka qenë ka qenë se dhuna nuk nevojitet,se objektivat e shprehur politikë do të arrihen nëpërmjet procesit politik. (...) Në të, ndonëse në duke të parë kundështarë, janë në një taborr me autoritet maqedone dhe aventura guerilase shqiptare, të cilët krijojnë mitin e ri të kufirit".

Tanimë lexuesit e dinë se kjo përbën një gënjeshtër të turpshme antishqiptare, kurse Veton qyqi vërtet është në një taborr me Boris Tadiqin dhe me Vojisllav Koshtunicën, të cilët po te ajo lëpushkë dhe po në faqen 2, kërkojnë kompromis dhe luftë vendimtare kundër pavarësisë të Kosovës!!

Atëherë qëllimet dhe pozicionet janë të qarta: karrieriste dhe antishqiptare!!

Këta janë ata që e kritikonin Rugovën pse "shkonte" në Beograd, pokëta tash e kritikojnë Rugovën pse nuk do të bisedojë me Beogradin dhe vetë ata bëjnë turr kah Beogradi!?! Ata e akuzon Rugovën dhe LDK-në për pacifizëm dhe poakëta shpallnin moratorium!?! Këta janë të njohur e me damkë pisë për pasurim në menyrë kndërligjore, me uzurpime e me kërcënime, tash dalin nga pozita e të pandehurve, në rolin e akuzuesve për krime ekonomike dhe politike!?!

Vetë ndërkombëtarët mezi e patën gjetur Bajram Rexhepin "me duar të lame", sepse që të gjithë ishin me duasr të pista, tash fët e fët, sakaq pra, i lanë duar prej Pilatit!!

"Ka disa vjet që që jam shprehur se duhet të ketë kontakte të drejtpërdrejta politike, natyrisht në praninë e ndërkombëtarëve", ka thënë Surroi në një intervistë për Radion B-92"- plagjiat i kopjuar nga Dr. Ibrahim Rugova, i cli thekson vijimisht atëherë e sot, se në bisedime duhet të marrë pjesë pala e tretë avropiane ose amerikane!!

Veton Surroi ka shkelur me të dyja këmbët mbi gjakun e xhaxhait të vet dëshmor!!

Kongresi Shqyptar i Trieshtës

Në pranverën tani të largët të vitit 1913, pa u mbushur as gjashtë muaj nga dita historike e shpalljes së pavarësisë së Shqipërisë në Vlorë, në Tristë sërish u mblodh ajka politike dhe intelektuale shqiptare në një kongres tjetër gjithëshqiptar dhe që po ashtu i kushtohej shtetit dhe të ardhmes së Shqipërisë.

Shqiptarë, emrat e të cilëve kishin domethënie për kohën dhe më vonë, u mblodhen në këtë qytet jashtë kufijve etnikë kombëtarë për të rrahur tema kombëtare, nuk është sqaruar përfundimisht nga historianët nëse kishte pravijë tjetër, por që kanë vënë në dyshim qëllimin e pastër të atij kuvendi,
pavarësisht nga pjesëmarrja e personaliteteve më të shquara kombëtare, roli pozitiv i të cilëve për ndërtimin e shtetit shqiptar nuk mund të kontestohet.

Ky kuvend, që nga pjesëmarrësit e tij u quajt Kongres Shqyptaar i Trieshtës, ndonëse nga studiuesit përmendet kalimthi, duket se padrejtësisht ka mbetur në margjina të historisë, në mos tjetër për tendencat e shfaqura në të.

"Zëri" e boton në tërësi procesverbalin e këtij Kongresi, qoftë për të përmbushur kërsherinë e historianëve apo edhe të lexuesve, ëpor edhe për hir të kontestit historik dhe të mesazheve që dalin prej tij.

Tekstin e procesverbalit e botojmë sipas origjinalit, pa kurrfarë ndërhyrjesh gjuhësore.

Për arsye teknike kemi hequr vetëm thekset mbi tingujt, kurse fusnotat i kemi futur në kllapa në
vendet përkatëse.

Vetëm pajisja grafike – titujt, nëntitujt, mestitujt dhe nënvizimet janë të redaksisë.

Programi
1.Te kërkohet mbas drejtësiës nji Shqypënie e Madhe (shkoqitje), e cila të jetë e zoja me jetue politikisht e ekonomisht.

2.Mbasi Vlleht që janë në rreth t'Shqypëniës e kanë çfaqun dishirin e tyne të jetojnë ne shtet t'onë te lirë, kështu edhe na, tuj i pëlqye me zemër, i përshnnetojmë, vëllazënisht, si edhe të gjitha ato kombe që duën të rrnojnë në Shqypënië të Re.

3.Tuj e ditun qi Fuqiët e Medha e kanë njoftun si themel formimin e nji Shqypënies së lirë edhe qeveria e j'onë asht diftue zyrtarisht e pa anshëme në ket luftë, na në ëmën të dretësiës kërkojmë që të pushohet lufta e të hiqen rrethimet.

Në nji salon t"Hotel-it de la Ville" i mushun prej gjindësh rreth oreve njizet u mbaitë nji e ndeiun pregatitiet nën kryeparii t'Zotit Stef Curani, shkodranë, kryetari i komitatit themeluësi t'kongresit.Të mbledhunit qi perfaqësoine te gjitha pjesët e shqypëriis e janë muhametan, katolik, orthodoks e mendimtarë te liir zbluëne me shoqishoinë nji dashurii vudhazniiet.

Këtu jan t'permbledhun nierz nga te gjith rendet e jetimit saa nuk kaa t'daam tregtari ma i bugati fnej puntorit as dietari fnej fshatarit ndo nji nga te cillët veshë petkun e kombit shqypëtaor. Fletëtartë jane te laguëme pse mbledhia asht e kufisuëme veç per konhresist.

Curani xuu biseden e tuëi tfaqë gjindien e pergjakëshme te Shqyperiis vuni si nye maa te parë hashkeriin e kongresisteve si nji t'perkrahun t'veprimeve t'mira e të rriedhies t'dobishme te Kongresit. Ftoi kështu Faik Konicen me ngiatë fialen i cilli vertetoi mendimet e Curanit e tuëi baa me prii interesat e larta te Atdhent, shka si t'shoshitunit kthiedhisht tuei u mbaitë nder rregulla t'mbledhieve publike" do t'vietlen me i diftne botës gjytetënore se populli shqyptaar asht i gatuëm e i piekimi per jetë politike.

Muër fialen, fletëtari, Dervish Hima, i cilli me fial të flakta pershndeti Qeverriin e Pertashme te vlonëo e tha: "Na nuk njofim t'jetër Qeverii posë asaië të çpallme prej Ismail Qemailit e mbosi keem marrë vesht se Gasper Iakova Merturi (i cilli kie prift) me ndo `i shoq t'jetër kaa permbaaa uji Shtim t'Qeveriis Pertashme per Shqyperii t'Vrit, na jemi t'shternguem me protestua me fuqii t'vërtetë, per me mprue ngatresat, e me pritë qi tëKuitohet se vepra e mshehtë e tre a kater atdhetarev t'genjeshtër e vetëdashësa intereset asht veprimi i shqypetarvet t'vertetë". Fialet e uratorit janë t'prituna fort mirë, sidomos kuër u mbaitë ni "trufen" qi supdergjoishin këto ndierz n'trathtii te Besës popullit.

Faik Konitza me rrugë e me pelqim te gjithve tha se nji protestë aso doret do t'i shtote randesii nji punës qi si e maar do t'ishte e thyëme, prej gjith cillit e e vuëme n'loië.

Iakë Koçi diftoi disirin qi, tuëi u baaa Kongresi ne gjii te nji gjytetit ku flitet giuka italiane, t'i u siellte nji t'pershndetun n'ket giuhë gjytetasve trieshtes, gjytetas per te cillet Kombi Shqypëtaar asht i lidhun me saaa mendyra dashuriiet per mare – dhanie t'hershme.

Kongresist t'gjith marë e pelqyëne mendimin e Koçit veç Curani diftoi si "ishte maa mee urtii t'i u dergote nji t'pershndetun Franc-Iozefit, perendorit Austro-Ungariis, i cilli asht nproitori maa i madhi e mao buiari i Kombit Shqypetaar".

Kio pikë viefti me pertrii n'nji mendyrë idhnimin e disave, t'cillët thaane si aty do t'ishem te gjith t'faaanëshem…e per mos me e çue giatë muër fialen Prof.Irianni Oracio, i ardhun prej Ameriket me marrë piesë n'Kongres, tui thanë:"Na jena mbledhe këtu per mproitim t'interesaev Shqypëniis e të gjitha punët t'jera vinë mbas kesaië. Prandei tu'i i u tielle rregullave qi lypme perpara, ishte kenë mirë qi n'marrim te Kongresit, kuër t'kemi gjetë nji fiill, t'u perkuidesëshim për fytyra t'nierziis.

Fialët e holla t'Prof.Iriannit pertriine nji t'trokitun duërsh t'pergjithshem e kështu e ndeiuna iu myll per me u çill ne e nesre n'dhetë t'paradites.

T'mbledhunat mbahet n'Salon Tina di Lorenco t'pellatit Dreher i cilli prej dhetë e gjysësh asht i mushun me Kongresist.Mii tryës qi asht n'fun t'salonit duë me thanë mii ndeike e tryesa t'gazetëtarve ngrehen flamuret e Shqypëniis e t'Austriis. T'gjith t'çuem n'kamë trokisin duërt paadaa e tuëi britë rrnofte i dergoinë t'pershndetuna Shqypes Skanderbeut qi lindi per s'rii.

Gëzimi asht aqi madh saa shumve edhe shkoinë lotët. Ngrehet kështu nji prej shqimin Shqyperiin, paraqitë helmin qi qitne keto ner nee tuëi i marrë shpiirtin fmiive n'diep.

Prej oreve 11 merr fialet n'vend t'Krietarit Stef Curani i cilli i rrethuëm prej disave t'komitatit fillëtaar, i dërgou t'pershndetuna te gjithve e maron me fallenderia t'gjit t'huëve qi kaan pasë miresiin me ardhë e gazetetarve. Lypi mandei teseret (qi n'a i këthyne n'naade) per me vertetue fuqiinat mylli mledhiin qi do t'u çilte n'tre e gjysë t'masditës per me emmue nji krietaar, dy nenkryetarë e dy sekretarë.

Kio punë n'a hani me bierrë t'gjith masditen se mbas'i u fol qi do t'epshin ree veç delegatët u kenduën ëmnat e këtyne e t'jerve e u dha marimi qi gjith e cilli do muitëte me dhanë ree e me zgiedhë mbas pelqimit.

Mbasi u kënduene listat me emna, u daane letrat per me votue. U zgudhë kryetaar Hil Mosi, nenkrietaar Faik Konica e Dervish Hima, segretaar Fasil Toptani e Pandeli Evangjeli.

Hil Mosi, i smuerë, tuej u falë nderës per besë qi kau kongresistat ni të, ja lëshon kimen Fajk Konicës, qi merr kryetariiu.Fajk Konica i sjell nji pershëndetie Austriis e Italiis, qi janë tuej dhanë ndiim çashtjes shqypëtare, e difton dishirin ti dergohen telegrama kontit Borchtold, markesit Di San Giuliano, rezit e sundim taarit t'Trieshtës.

Shqypëtaart mledhun n'Kongres n'Triesht, qi perfaqësojnë t'gjith viset e Shqypëniis, si edhe t'gjita kolonjet shqypëtare t'Turkis, kamdaa zbashkut me i dergue Z.A. urimet e veta e me i diftue miradiin per interesë Z.Y. asht tuej diftue me punë per dhee t'tyne.

Rumenët n'ket mbledhje bashkohen per këto urime. President i Kongresit Fajk Konica".
Si maruene brohorime t Fajk Konica thotë me ëmnue kreitar nderet prencin Gjon Kastrjotin Skanderbeg, markesi i Aulettes, e n'salon e pelqejnë fjalen e tij menji trokitje t'gjatë duersh.

Markesi Gjon Kastrjoti falet nderës pik s'parit per nderim t'posaçëm qi i ban kongresi, pershndedë Fuqiit qi diftojnë migësii per Shqypënii e tuej shpresue mirë per flamuer t'Shqypëtariis, qi po del n'drit mbas saa vjet s'gjedhet e myllë biseden tuej britë "Pandoftë Shqypenija" – e t'gjith kongresistat i bashkohen.

Fajk Konica perkthen n'gjuhë shqype t'folunit e krejtarit nderës qi e bani n'gjuhë frëngishte, e dërgon nji pershndedë qeveriis t'Pertashme t'Vlorës tuej protestue kundra asnuiqve t'dhees
shqypëtare e per barbarizem t'tyne, e i nep fjalem kontit Taafe.

-Pse gjindem vetë këtu – thotë n'gjuhë gjermanishte konti Taafe.- Asht dashtënjja per juu qi m'kaa prue këtu e per me ju diftue simpatiim t'eme e t'miqve t'Vienës per juu. Na nemceliit kurr s'e kemi harrue se a shejte çashtja shqypëtare e kurr s'ju kemi lshue nder psime tua, e si ju edhe na dona nji Shqypënii t'foort e t'made.

T'folunit e kontit taafe, qi perkthehet n'gjuhë shqype, kje fort i pelçyem e percjellë me trokitj e duersh.
Mandej nisë me folë prof. Zef Skiro.

Thotë: "unë nuk jam i zoti i fjalës s'eme n'ket çast, unë nuk dii me kalzue, o vëllazen, se shka asht tuej me dii zemra".

Oratori qet rrënë fialen e zezë qi shqypëtarët jani barbar e ammiqet e gjutetmimit tuej diftue lulzimin e kolonjeve t'shqypëtaarve hapun ne tanë boten, qet para nevojen per Itale e t'foort, qi t'jenë prita e t'hapunit sllavismit e, tuej u sjellë aliatve t'Balcanit, thotë: Na nepni dhet vjet kohë e keni me paa se kush janë shqypëtarët.

T'mydh anit e ligjiratës t'Skiro – hit u pritë me shënd t'gjithmarshem.Prifti, vllah Fot ballamaçi – nji plak i math me mjeker t'gjatë bien shndetet e rumenve t'Macedoniis e ndjesiinat e tyne per shqypëtaar.
I falet nderës themeluesave t'Kongresit qi i kan lanë me marrë pjesëm, e difton se vllaznit e tii nji, gjakut e nji fejet donë me jetue ne mprojsim flamorit shqypëtaar, pse veç nent shqypëtaar – popull bujaar e fisnik – ato kan per t'kënë t'liir. (Nji trokitie duersh me brime "rrnoft Rumania!" percjell biseden).

Flet mandej baroni magjar Franz Nopeza e thotë se don me folë n'gjuhë shqype per at pak qi kaa zcanë tuej ndejë saa e saa dit nder Malcoor, e tuj diftue se magjar e shqypëtaar janë kënë dikuer aljat, don me paa n'ket sheje t'mira per t'pastajmen.

Shton se nuk do ta lshojnë zemra nierin per kohë t'keqe, mbosi nji t'daam i mirë nuk asht i largë.
Biseda e shkurtë e Baronit Nopeza asht e prit me rrnoftë "Hungaria".Prenci rumen Albert Gjika (preje fisit shqypëtaar), n'mjes heshtimit t'gjithmarshem, thotë françezisht:

"Vllazen shqypëtaar! Janë katermdhet viet qi un jam tuej i diftue Europes se ju jeni, e shkoj tuej i diftue e mjerimet tua e tuej lypë t'drejtat tua. Sot ju keni simpatiin e t'Itales e t'Austriis, por asht
edhe nji lenii tjetër qi s'do t'harrohet: asht Franca! E vertetë asht se këjo lenii asht lidhë me Rus per shum inteersa, por Franca, qi kaa nji historii aç t'bukur, nuk mund ta qesin n'harresë shejtimin e çashties shqypëtare. E test po ju diftoj nji t'ree t'gazmueshme: s'kaa shum, tesh pak javë, Ministori i Shtitresës qeveriis Rumene. E.T.Take Jonesku, m'bani me diit se per me i ndimue shqypëtarët n'perparim.

Rumenia kaa me hapë shkollë shqype n'shqypëtarii. Por une jam ushtaar e nuk e ndieku politiken as diplomaciin, e prandej po ju tham: A doni ju shqypëtaar, nipat e vertetë t'Skanderbegut t'madh, Shqypënin e madhe, me katër vilajetet e t'Kosovës, t'Shkoders, t'monastirit e t'Janinës? T'rrokim armët!

Vetë jam gaadi, si nji ushtaar cilido, me i sherbye Atdhees t'parve mii. Ja konferenca e Londonit na duhet nee, jo diplomacija, por flamur, pushkë e fushekë!

Prenci Gjika, qi i thotë trii fjalët e mrame n't'amlen gjuhen shqype, çon peshë shum brohorime. Mandej këndohen telegrame e letra t'panumes, t'derguem preje Shqypë tarve n'kater anë t'botës, per pelqim t'Kongresit.

Gjithecilli telegram a leter asht shkak brohorimit.Priten me nji shënd t'posaçem nji telegram i Prenk Bib Dodës, prencit t'Mirditës, e nji tjetër i zojave t'Borgo-s Erizzo.Shkruhen telegramet per Ministore Punve t'Jashtëme t'Austriis e t'Italiis e qi e kena qitë fjalet.Kreitari difton se, mbas çashties t'ditës, duhet perpar ame sgiedhë nji komitat pleqsijet,e, per t'kursyem kohet, paraqet me i emnue ato qi kan pasë maa shum vota sod nade n' t'sgiedhe n't'zyres t'Presidencës.Mendimi asht i pelçyemun e kështu dalin pjestaar t'komitatit pleqesije zotniit: Stef Curani, Mark Kakarigji, Orazio Irianni, At Fan Noli, Filip Kraja, don Pjetër Tusha, Zef Skiro, don Foti Ballamaçi.

Mledja asht shtyy per ne nesre nadje n'10 asht 7 ora mbasdite.Ndersaa kongresistat janë tuej lanë sallen, ndollë nji inçident, i vogel por fort diftues, m'nji bankë t'shtypit.

Nji gazetaar shqypëtaar, e qi asht edhe kongresistë, i avitet korrispondentit t'Corriere della Sera t'Milanit e i thotë: "Ti, mirë se kee ardhë, por gazeta e yte… jo sakt! – Paa ta baa pa rrugë tyy, unë nuk mund t'i lypi kongresit qi Corriere della Sera t'dalin jashta, per t'pruemit e sajë t'pa dej, krejt t'padejë, kundra Shqypëtarve – por ban se u nu e çova dishiriu t'em n'vend e ti t'jeshë këtu ceçanerisht.

Ti thoshe un kongresit se gazeta e yte kaa hjellë neper mjes korispondetave t'Romës e t'Malit t'zii t'shaame e t'shpifuna qi s'kan dalë as prejë goiet t'Pasiç it – kishe per t'paa `i herë!…".

Gazetari italian, qi s'und ta mohojnë t'pruemit e mrapësht t'gazetës ilaneze, e , m'tietren anë, nuk mund ta dënojnë, i shporret si t'mundet tuej u falë nderës per sajdii qi i bahet veçanerisht. E tuej ja marrë doren shoqishojt myllet inçidenti i vogël.

Mbledhja hapet mbas 11.Kreitari këndon emnat e atyne qi dje folne e pëvetë a kaa lanë ndo `i ëmen jashtë. Kerkush s'pergjegjë. Duket se ky asth verbali i 1'1 ditë, e pse i shkurtë nuk enthusiasmon kënd.

Por kongresistat janë t'eletrixuem prejë këndimit t'ketii telegramit dergue prejë E.T.Markezit Di San giuliano: "Faik Konica kreitor i Kongresit Shqypëtaar – Trieshtë. T'falem nderës me zemër e t'lutem me m'ju falë nderës bashkatdhetarve tuu per ndjesiina qi po m'diftoni. Akseptoni kushtet e mija sinçerishtë per lirii e perparim t'Shqypeniis – San Giulihno".

Telegrami asht i aklamuem dyy heresh e gjat T'tanë gazetarët donë me e marrë maa `p e mbas pak fjalësh ndermjet tyne, krejtari ban mledhjen me i çue nji aklamacjon t'tretë Ministorit di San Giuliano qi "na kaa dergue nji telegram aç t'bukur saa me kenë shkas fjalësh ndermjet gazetarve" – E mledhja aklamon per s'tretit.

Mandej këndohen shum telegrame e letra t'derguem prejë Shqypëtarësh e tjerë.Bje n'syy nji telegram prejë Spalatos (italisht) ku protestohet kundra zyres qil nuk akseptojte legramm n'gjuhë shype, mandej nji tjeter prejë Barit ku thote me lypë mprojtimin e mbarë t'Europës.

Asht i pritun me shum sympatie `nji shndet urimit i xansave Maçedon-Rumen t'shkollave t'Bukureshit. Nji leter prejë Kotorrit qi kalxon erojzmin e mprojtësave t'Shkoders e thotë se t'gjith populli kaa rrokë armët e se edha n'mjes t'gjytetit e t'Mirditës asht e çilun pshë entusjazem t'math e t'gjik gaz mohen prejë shëudit.I pari urator permbi çeshtje t'shkrueme per ket ditë asht At Fan Noli, themeluesi i Kishës thqypëtare n'Amerikë, i cilli, kuer hypë n'tribunë asht i pritun me brohorime zemret.

Aj thotë se asht i gazmuem tuej paa tëardhun këtu bashkatdhetar, e prej t'gjith krahinave t'Shqypëniis, prejë gjith viseve t'botës, e t'tanë vllaznue n'ideal t'atdhees, qi ban me harrue ë'farë do ndryshim fejet. Gëzim e madhështii shejtë i sjell t'paamit thqypëtarve t'Itales, t'cillt, edhe pse kan lanë shqypëniin tesh saa mot, shterngojnë flamurin kombëtaar me gjith at fee qi kan ato t'leem n'shqypënii, e qi, tuj pas ruejt gjuhë e zakone, mund t'i paraqites botës si shembëlli inaa i larti per roje t'udiesinave kombetare hjithmonë gaadi per ë'do perparim gjytetenimit.Asht ky – thotë uratori – nji ças i mner shem per nee, nji ças gëzimit e mundimit: shqypëja asht njallun por e kan plague… shqypënija mbas saa e saa vjetësh luftimit, mbas saa martirizimesh, po vëhet edhe ihere n'udhë t'lirisë e t'perparimit: por saa gjak i pafaj, saa zjerm i math po e shemton tdheun t'oë t'dashtunen? Histerija na gzmon sot zemren, se, sikuer Skanderbegu pat miq, papen n'Romë e Unjadi-n n'Ungarii, kështu edhe sod na kemi mprojtësit t'onë n'Rromë e n'Vjenë, prej kaa shterngohen serbët, grekët e malazezët mos me e prekë kombin shqypëtaar, lig ështue veç pse i paarmë.

E këtu uratori, indaluëm shpesh prej t trokitunave, neltesn, tyi perdoruënun n'gjuhë te thjeshtë fjalë t'madhnueësme, trimënjën e shqypëtarve, i udezë njesinat e kongresistëve tuj tregue Oso Kuken e disaa kange toskerijet qi flakojnë për atdhetarizëm me shka perkujton e pertriin n'zemra te gjithve burrëniin deshmorvë t'kryengritjeve kombëtare e pvete: Perse u mlodhme na këtu? Shka mund t'bajmë per Shaqypenii per me i kundershtue grekve e sllavve qi donë me na hupë: Shka, do t'bajmë per me pasë nji Shqypënii t'vërtetë me kater vilajetet. Kuer kaa me kënë pagjë n'Ballkan `kjoftë se Shqypënii s'kan per t'i dhanë t'tanë ato tokë ku flitet shqyp? Shka janë e shka perfqsojnë maa shum se na popujt e Balkanit?

Grekët, > n'qind vjet vetqeverimit, shka kan baa per m'u vun maa nelt se a? Dy dit bni Edem Pasha – shqypëtaar – me i thye grekët e këto tesh saa muej rrethojnë Janine, ku pak shqypëtaar mbajnë
njitë gjith ushtriin. E n'Shkoder a nuk janë shqypëtarët qi mprojtohen burrënisht kundra sllavve? – A mund t'ngjasin maa lufta? A do t'presim t'daamit prej diplomacijet? Konferencat diplomotike e kongresat nuk e pshtojnë Shqypëniin, un i nap nji t'vjeftun kongres it n'kioftë se jemi mledhë me baa toe permbii shpatë: O vdekje o fitim.

Qe n'pak fjalë t'folunit i shkelqyeshëm At Fan Nolit, i cilli kje i pershuduen me nji krokitje duersh t'gjatë, e perqafun vllaznisht.

Tuj kenë 12 ore 30, mledhja e dytë dahet per t'u mbajtë n'15.Shum gazetaar gzohen per shpejtiih armonike t'gjuhës shqype: asht per to nji e papritun uratorja shqypëtare.

PAJTOHEM ME ZOTIN FAHRI PENGILI, KUNDËRSHTOJ ZOTIN ISMAIL KADARE

Shkruan: Kadri Mani

Prandaj, populli duhet të lihet i lirë të shkruajë shqip në çdo lloj dialekti se vetë koha pastaj e unifikon gjuhën.

(Fahri Pengili)

Artikulli shkencor i zotit Fahri Pengili:„ SI NUK PASKA NEVOJË PËR KORRIGJIM?„- i datës 15.01.2002, botuar te javorja „Rimëkëmbja„, është një trajtim serioz dhe në nivel zenitor, hiq citatin e sipërm të tijin, pse të pritet „koha„ dhe kur do të vinte ajo kohë!?

Mendoj se kushtet janë pjekur e tepruar që nga Kongresi i Drejtshkrimit më 1972, për t’u mbajtur Kongresi i II-të i Gjuhës Letrare Shqiptare, ku edhe gegërishtja ta zëjë vendin që i takon në balancim me toskërishten, gjë që nuk ndodhi në Kongresin e I-rë.

E kundërshtoj shkrimtarin Ismail Kadare, i cili në Intervistën e tij në Prishtinë, me hardallosje dhe me mendjemadhësi të shfrenuar, do ta ruante gjuhën gjirokastrite, të qyteti të tij me rrasapeta! Vetëm nuk na tha që të eliminohen disa shkronja „të tepërta„ që i ka gegërishtja: rr, y, k...rota, rushi!!-(rrota, rrushi), Biroja, pilli!!-(byroja, pylli), qile!-(kile, kilogram).

Nuk është hera e parë që „i madhi„ Kadare del kaq vogëlak, kaq shkurtpamës apo tendencioz dhe tekanjoz!?- s`ka shkelje më të rëndë të normës letrare se sa që bën Kadare: vënd-mënd-kuvënd-zëmër!!!-(vend-mend-kuvend-zemër).

Pra, zotni Fahri Pengili fjalën e ka edhe për infinitivin, paskajoren gege: me punue, me jetue, me këndue, me prodhue...dhe jo: për të punuar, për të jetuar, për të kënduar, për të prodhuar...e: për të, për të, për të, për të!!!!

Çdo fjalë që nuk është e lehtë popullore, është- antipopullore: pra- gishta, e jo-gishtërinj!! Si dhe të pastrohet gjuha nga fjalët e huaja: prononcohem!-(deklarohem, përcaktohem), pa ekuivoke!-(pa mëdyshje), kinkaleri!-(çikërrimëtore, dyqan çikërrimash), ndjekur!-(përcjellur)...kurse kosovarët duhet të flasin ca më rrjedhshëm, duke mënjanuar hundoret: çâshtje!-(çështije), deçânâs-(deçanas), gjilânâs!-(gjilanas)...pra, theksi bie mbi zanoren e parafundit, dhe jo në zanoren e fundit, dhe aspak hundore. Në këtë plan e kndështojmë gegënishtën nazale:drûnî, hûnî, hîni, mullînî, brînî dhe përkrahim rotazimin: druri, huri, hiri, mulliri, briri...

Poashtu propozoj që të përngjiten fjalët, të formohen kompozita, sikur edhe te gjuha gjermane:

FJALË TË PËRBËRA

Gjuha shqipe ka shumë fjalë të përbëra, por, mundësitë e shqipes në këtë plan, janë shumë më të mëdha;- mendojmë se shqipja ka aftësi të barabartë me gjermanishten për krijim fjalësh të përbëra e kompozita: Dhomëfëmijësh, Numërshtëpie, Dhomëpune, Dhomëgjumi, Dhomëfjetje, Çerekshekulli, Herëpashere, Njëripërtjetrin, Njëripastjetrit-(Pasnjëritjetrit?), Krahasnjëritjetrit, Kundërefektet, Mendjeprishësì, Kundërasimilim, Kundërefekt, Pasmuri, Pasmali, Këtejkodre, Pasdërrasëszezë, Paraepokalè, Kopshtfëmijësh, Kopshtlulesh, Kopshtkulmi, Kopshtpemësh, Kopshtperimesh, Kopshtzarzavatesh, Autoburg, Autoambulancë, Polickomunikacioni, Fatkeqësikomunikacioni, Trennate, Trendite, Gurthemel, Gurmegje, Nëtëkatëranët, Lafshagjakosur, Kandërrkatërdhjetëkëmbëshe, Shitësgazetash, Pushimoremalore, Pushimorefushore, Pushimoreverore, Pushimoredimërore, Agjencitelegrafike, Agjenciatelegrafikeshqiptare, Agjenciatelegrafikekosovare, Grupfolklorik, Grupfolklorikmuzikor, Flotajrore, Postajrore, Akordiminstrumentesh, Akullnajëmalore, Sinjalalarmi, Pijealkoolike, Jashtëzakonshëmfuqiplotë, Modëburrash, Modëgrash, Çantudhëtimi, Mantelçante, Çnatëdore, Çantëparash, Drejtoriafinancave, Pijetorestudentësh, Pijetorepunëtorësh, Specialitetevendase, Specialiteterestorantesh, Specialiteteshtëpishë, Anëshiu-(jugu), Anëbore- (veriu), Anëtetrupit, Nganjëraanë, Ngatjetraanë, Ngatekatëranët, Gjyqtaransor, Fjalimmbajtësi, Fundjava, Vendplotësimi, Frikërespekt-(skr. Strahopostovanje), Luleakshami, Luleakulli, Lulealle, Luleargjendi, Lulebalsami, Luleblete, Barblete, Lulebualli, Luledielli, Luledimëri, Luledjathi, Luledushku, Luledylli, Luleethesh, Lulefieri, Lulefloriri, Lulefshese, Lulegishti, Lulegomari, Lulegjarpri, Lulegjize, Lulekashte, Lulekumbone-(as Këmbore, as Kambane!!), Lulekungulli, Lulelepuri, Lulemosmëharro, Lulemosmëprek, Lulepeshku, Luleplepi, Lulepranvere, Lulepreshi, Luleqeni, Luleqengji, Lulerezhde, Lulesahati: e që FSHS f. 703-704 i ka të ndara!

SI NUK PASKA NEVOJË PËR KORRIGJIM?

Më habiti një intervistë që dha para pak ditësh z. Ismail Kadare kur tha se „gjuha letrare nuk paska nevojë për korrigjim“, në një kohë kur shumë njerëz gjuhëtarë të kulturuar insistojnë që, jo vetëm duhet korrigjuar, por edhe duhet rishikuar nga e para. Pse?

As Fan Noli, as Eqerem çabej etj., nuk kanë pranuar që dialektit të një krahine t’i ndryshohet emri ashtu siç iu ndryshua toskërishtes dhe të quhet, me urdhër nga lart, „gjuha letrare“ ose „e njësuar“.

Para pak vitesh akademikut Idiriz Ajeti i merrej goja, jo se nuk dinte të fliste, por se e kishte me hile kur i bënë pyetjen: „Pse është hequr „mënyra paskajore“ (infinitivi) nga gramatika e gjuhës shqipe?“

Ai, për të justifikuar sa thamë më lart, na solli si shembull gjuhën serbe (që nuk e paska infinitivin) dhe nuk guxoi të përmendte të gjithë gjuhët e tjera të botës, që e kanë infinitivin në gramatikë. „Infinitiv“, pra që është bazë për zgjedhimin dhe mënyrat e foljeve.

Ai pretendoi padrejtësisht se gjuha letrare është një shkrirje midis dy dialekteve kryesore. Po pse, pra, u hoq „infinitivi“? Apo pse e kishte vetëm gegërishtja? Nga urrejtja, pra, për gegërishten. Bile edhe Kongresit të atëhershëm, të vitit 1972, për të cilin po flasim në këtë rast, nuk guxuan t’i venë emrin „Kongres të gjuhës letrare“, por „Kongres i drejtëshkrimit“.

Nuk ka shqiptar që të mos gëzohet kur kombi shiptar ka një gjuhë letrare të njehësuar, pavarësisht se mund të jetë në çamërisht, toskërisht (gjuha e Naimit ose e zogjve), gegërisht (gjuha burrërore e Skënderbeut, e Budit, e Bogdanit), kosovarçe, eEbasançe, shkodrançe etj., por jo t’i thuhet popullit dhe botës se „zotësia“ e gjuhëtarëve të mëdhenj shqiptarë, arriti të krijojë gjuhën letrare shqiptare, kur në fakt vetëm u hoq emri „toskërishtes“ dhe u quajt „gjuhë letrare“.

Për ilustrim, desha t’ju kujtoj të madhin Aleksandër Xhuvani i cili, kur dërgonte në „Zërin e Popullit“ ndonjë artikull, vinte poshtë artikullit këtë shënim: „Nëqoftëse i ndërroni dialektin, ju lutem të mos e botoni“. Dhe ata nuk guxonin ta ndryshonin dialektin e tij, puro, të Shqipërisë së Mesme dhe sidomos eEbasançen.

Po e mbyll me një konstatim: Kur i kthen vargjet e Naimit në gegërishte, nuk u prishet fare bukuria, ndërsa kur i kthen vargjet e Fishtës në toskërisht, përçudnohen si mos më keq… .

Prandaj, populli duhet të lihet i lirë të shkruajë shqip në çdo lloj dialekti se vetë koha pastaj e unifikon gjuhën.

Njeriu që ngriti flamurin mbi Rajshtag

Sergej Pavllovi, një hero shumë i njohur i luftës së Stalingradit, me të cilin ishim bashkëstudentë që prej dy vjetësh, më pyeti nëse dëshëroja të prezantohesha me njeriun që ngriti flamurin e fitores mbi Rajshtag.

- Kush është ai që nuk e dëshëron një rast të tillë të mrekullueshëm? - i thashë.

Sakaq, Pavllovi iu drejtua një burri të veshur me kostum të zi që po bisedonte më këmbë me dy kolonelë.

Ne biseduam një copë herë për gjërat më të ndryshme dhe ramë dakord që pas dy-tre ditëve do të takoheshim për një bisedë më të gjatë, meqë unë dëshëroja të shkruaja diçka për njeriun që hyri në histori. Atë natë ishte e pamundur të bisedojë gjatë me Jegorovin. Ndodheshim në Sallën e Madhe të Shtëpisë Qëndrore të Ushtrisë Sovjetike dhe pas pak do të fillonte mbrëmja solemne kushtuar Ditës së Fitores mbi fashizmin. Aty kishin ardhur nga të katër anët e Bashkimit Sovjetik dhe shumë prej tyre ndofta e shihnin për të parën herë nga afër ushtarin që ngriti flamurin mbi Rajshtag, prandaj edhe dëshëronin t’i jepnin dorën dhe të këmbenin dy fjalë me të.

Ashtu siç kishim rënë dakord, biseda ime me Mihail Jegorovin u zhvillua dy ditë më vonë. Dhe tani, në 60-vjetorin e fitores mbi fashizmin, duke u mbështetur në shënimet e mbajtura nga ai takim, po rendis këtu poshtë, ato çka më tregoi heroi i Rajshtagut.

... Kur nisi Lufta e Madhe Patriotike, isha 16 vjeç. Në maj të vitit 1942 u futa në një repart partizan që vepronte në prapavijat e armikut. Në skuadrën e zbulimit. Repartet partizane shtoheshin nga dita në ditë dhe në dhjetor të vitit 1944 njësiti ynë partizan e ndiqte armikun edhe në territorin polak. Aty u bashkuam me Ushtrinë e Kuqe dhe u bëmë repart i rregullt. Gjatë luftës për çlirimin e Varshavës më dekoruan me një medalje. Bashkë me armatën e parë të frontit bjellorus shkela për herë të parë në tokën gjermane. Kur u afruam nja tridhjetë kilometra pranë Berlinit, luftimet u dendësuan aq shumë saqë e ndjeje edhe tronditjen e tokës nën këmbë. Më vonë kam mësuar se në rrethimin e Berlinit, në çdo katër metro katror kishte një armë të rëndë artilerie. Gjatë gjithë natës, madje edhe ditën, qiellin e përshkonin vetëtima verbonjëse. Këto vetëtima ishin kryesisht katjusha. Ajri ishte tepër i rënduar nga era dhe tymi i barotit. Dita dhe nata ishin bërë një. Ujrat e lumit Shpré sillnin jo vetëm automjete të shkatërruara por edhe kufoma. Ato kufoma ishin të të dyja palëve.

Më datën 29 prill ne arritëm në zemër të Berlinit. Tani strehoheshim në llogoret e braktisura nga ushtria gjermane fare pranë Rajshtagut. Transhetë vinin radhë njëra pas tjetrës dhe mund të kalojë nga njëra në tjetrën, pa dalë në sipërfaqe. Mbi transhe dhe te hyrjet e tyre binin aq shumë predha sa mund të vriteshe njëqind herë në sekondë. Reparti ynë ishte tashmë njëqind apo pesëdhjetë metro larg Rajshtagut dhe togës sonë i ishte ngarkuar detyra të futej e para në ndërtesën e parlamentit gjerman. Blindazhi ynë ndodhej ballëpërballë me njërën nga hyrjet e ndërtesës së madhe. Për të vajtur atje duhej kaluar përmes ferrit. Një copë hapësirë prej rreth pesëdhjetë metrash ishte e ekspozuar para zjarrit armik, i cili qëllonte nga të gjitha anët. Nën mbështetjen e zjarrit të trupave tona, ushtarët sovjetikë kalonin dy e nga dy nëpër atë copë hapësirë, duke u zvarritur me një flamur në dorë. Ai flamur duhej vendosur në kupolën e Rajshtagut, që nxinte midis tymit dhe flakëve. Dyshet e para u vranë, pas disa metrove zvarritje. Kështu ndodhi edhe me të tjerë. Ne kishim bërë mijëra kilometra për të ardhur gjer këtu, ne kishim lënë pas mijëra qytete e fshatra të atdheut të bëra shkrumb e hi nga pushtuesit nazistë, shumë nga ne kishim humbur të afërmit, shtëpitë, na ishin vrarë shokët. Dhe ja tani, flamurtarët vazhdonin të vriteshin para syve tanë... Pranë meje qëndron shoku im i ngushtë, Meliton Kantarja, nga Abhazia e Gjeorgjisë. Po na vinte radha edhe neve. Ne kishim kaluar sëbashku të gjithë rrugën e luftës. Melitoni u kthye nga unë e më tha: "Ja, sapo të futem në Rajshtag, me majën e bajonetës do të shkruaj mu në hyrje: "Meliton Kantarja nga Gjeorgjia, erdhi në Rajshtag bashkë me Misha Jegorovin me datën..."

Ndërsa vazhdonin përpjekjet për kapërcimin e sheshit që na ndante nga Rajshtagu, koloneli Zincenko i dha urdhër komandantit të njësitit tonë të zbulimit, Kondrashovit, të niste zbuluesit para se të fillonte sulmi vendimtar mbi Rajshtag. Puna nuk priste. Njerëzit po vriteshin. Grupi i parë i zbulimit përbëhej nga Kantarja, Kubcikovi, Palcikovi, Mjahcenko dhe unë. Tre rusë, një ukrainas dhe një gjeorgjian. Duke u zvarritur pranë transheve armike nga ku derdhej zjarri, arritëm të neutralizojmë bunkerët kryesorë të armikut. Sipas të dhënave tona u organizua sulmi për të ecur më tej. E para ra në

· Atyre që nuk përgjigjen

· E ndihmuan revistën “Shqipëria etnike” këta patriotë shqiptarë

· Çështja çame në gjykim të lidhjes së kombeve

· Nacionalizmi përzgjedhës konfliktual shqiptar - varri i aspiratës kombëtare të shqiptarëve

· Abdi Baleta, alias ABDI b..., alias b... Abdia!!!

· Nga Poezia Shqiptare-Paskajore

· Nga Poezia Botërore-Horizonti Ahmad Shamlu

· Shqiptarët e Kosovës-elitë e racës sonë

· Arsim Bajramin nuk e shqetësojnë grevat

· Zotni Kryetar Alfred Moisiu,

· Fjala e presidentit Moisiu në seminarin për strategjinë kombëtare

· Hedhja e romuzeve nuk është karakteristikë burrërore!!

· Këndvështrim nga Shqipëria

Kryeartikulli

Shkruan: Kadri Mani

Shkruan: Ibrahim D. Hoxha

PASKAJORE

HORIZONTI

BOTIME EKSKLUZIVE

Mbi librin e Dr. Vasfi Samimit „Nëna Kosovë”

Letër e Hapur

Arkivore

NDËRKOMBËTARËT NGA SHQIPËRIA

Politikë pa strategji

Blendi Fevziu

Klan-Tiranë

Ese pa mbarim

Shkruan: Arton Blakaj

Çka kërkon sot Thaçi duke përsëritur atë që Rugova e ka thënë më 1999?!

Trekëndëshi Thaçi-Surroi-Haxhiu apo fataliteti i Kosovës

Gazetarucët pionierë të SHIK-ut

A kanë gisht në shpifje pseudopatriotë e fraksionistë të LDK-së dhe ish Ministra!?

Policia ka gjurmët nëse ndonjërit prej Ministrave i ndodhë ndonjë pritë

Nëse ndodhë kafshimi i “revolucionit të vonuar demokratik” statusi i Kosovës mbetet pezull

Lejla Hoti- Kastrati, shkrimtare

Shënime për autoren

Tregim

ZEQIRI E BEQIRI

HAXHILLËKU NË KOSOVË!

Nastradini dhe djemtë e prapë

Paratë e mia s’kanë ftohtë

Gjersa të arrijmë te molla...

"Fajin e ka Shtjefni"!

Mbeta tuj ta pa sherrin!

Trilli i vezirit dhe shkodranët

Papagalli dhe elefanti në dyuel!

Plaku në hall me një derrkuc!

Shkruan: Xhafer Leci

Rexhep Bunjaku/një cikël vjershash

Arkivore

Veton Sorroi ka shkelur me të dyja këmbët mbi gjakun e xhaxhait të vet dëshmor!!

Shkruan: Kadri Mani

(Fahri Pengili)