P O E T I

- Në 60 vjetorin e Lindjes së Petraq Palit

Nga Qazim Rrushaj

POETI

Ti Je
Hallkë midis kësaj dhe botës së ardhshme
Ti Je
Gurrë e pastër nga shpirtrat e Etshëm
që ndoshta do ta pinë.

Ti Je
Lis i ujitur nga Hijeshia e Lumit,
Fryte për zemrat e urta që dëshirojnë;
Ti Je
Bylbyli, që qetëson dëshpërimin
Shpirtin me meloditë e bukura;

Ti Je
Reja e Bardhë që shfaqesh mbi horizont,
Ngjitesh dhe rritesh derisa ngop faqen e qiellit!

Madje bie në lulet e Fushës së Jetës,
Ku hapen petalet për të përçuar dritën.

Ti Je
Engjëll, dërguar nga Perëndesha
Për të mësuar të vërtetën absolute
të Zotit;

Ti Je
Llampatina brilante, e papushtuar nga errësira
e pashuejtshme nga era-
E mbushur me Vajin e Dashurisë së Diellit,
Ndriçuar nga muzika e poezisë së Yllit!

Ti Je
Figurë vetmitare unike-
mveshur në thjeshtësinë e natyrshme
të dashamirësisë;
Ti rri ulur mbi prehër - Palët e Natyrës
që të josh frymëzimin,
Qëndruar lartë në heshtjet e natës,
Duke pritur zbritjen e shpirtit.

Ti Je
Mbjellës që shti farat e shpirtit
në Livadhet e Dashurisë
Dhe duke i vjelë frytet me njerëzishmëri,
Korrjet do të japin prodhimin për t’u ushqyer.

Ky është Poeti
Që njerëzit e injorojnë gjatë jetës së tij,
Dhe ai vlerësohet vetëm pasi kur të nxirret
Në tendër të kësaj bote me Lamtumirën!
Udhë e mbarë dhe rikthimi për në Kopshtin
e Parajsës të tij.

Ky është Poeti
Që nuk dëmton dikë
Por vetëm me një buzëqeshje njerëzore.

Ky është Poeti
Ku shpirti i tij ngjitet dhe ngop botën me gëzime
Me thënie të bukura e fjalë të urta;

Njerëzit mohojnë vetveten për shkëlqimin e tij.

Për sa kohë njerëzit do të jenë në gjumë?
Për derisa kur ata do të fillojnë për t'i thur lavde
Kur të arrijë madhështinë nga momentet e epërsisë?
Për sa kohë ata do t'i injorojnë këta
që do t’u mundësojnë të shohin bukurinë e Shpirtit
Që është simbol i paqes dhe i dashurisë?

Deri kur qenia njerëzore do të nderojë të vdekurin
Dhe harron të gjallin, ku shpenzojnë jetët e tyre
të rrethuar në mizerje, dhe pushtojnë veten
Si qirinj flakërues e të zjarrtë për të ndriçuar rrugët
Për injorantin që e prinë në shtigjet e agimit?

Poet,
Ju jeni jeta e kësaj jete, dhe keni ngadhënjyer
Mbi moshën e vjetëve që keni vazhduar
Pavarësisht nga përbuzjet, lëndimet, fyerjet
dhe vrazhdësisë së tyre.

Poet,
Një ditë do t'i pushtoni pasionet e zemrës,
Andaj,
Mbretëria tuaj kurrë s'ka për t'u mbaruar!

******************************

I dashur vëlla Petraq!

E kam detyrë mendjeje e zemre, për ta kujtuar kurdoherë e me gjithë zjarrin e shpirtit të paharruarin “Janko Pali”.

Përsëri e përsëri, me gjithë fuqinë e penës sime të thjeshtë, do të shkruaj plot frymëzim e pasion, për të...!

Do të shkruaj për TË dhe për TY !

Për të dy!

Dhe këtë dëshirë e premtim, do ta bëj realitet, me shumë dashuri e mirënjohje, duke të uruar!

“Për jetë e paç këngën burim Lizikoi, Trëndëlinë Gjivlashi, fllad e gjëmim JONI”.

Mbetsh përherë djalë i ri, plot energji, e frymëzime të zjarrta, për të mirën e kësaj toke me emrin e bukur, plot magji “Toka e kapedanëve”

Të përshëndes:

Me rrahjet e sinqerta të zemrës, të pastra si rrezet e diellit, maleve të Vetëtimës, bij e së cilës jemi dhe do të mbetemi përjetë.

I juaji ODISEA GORO, Qeparo, më 24.08.2004, Ora 6 e mëngjesit!

PENËN SOT E MBAN I BIRI

Thonë brehej nëpër vite

Bregasi, si kreshtë mali

Burri me mendje prej drite

Penë arti JANKO PALI.

Me merak ngrysej e gdhihej

Një mendim, thellë e mundonte

Përbrenda nga deti gërryhej

Këngën, kush do ta vazhdonte.

Nga tre djemtë tre të mirët

Kush do digjej zjarr e shpuzë,

Kush do mblidhte xhevahiret

Që mban populli në buzë

Thonë brehej nëpër vite

Brehej sa i therte gjiri

Kush do mbajë penën prej drite

Atë, sot e mban i biri!

Odisea Goro

Shkrimtar, poet, publicist.

Qeparo, 15.08.2004

Letra e tretë

Nga Odise Goro

Shkrimtar, Poet, Publicist.
Antar i Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve të Shqipërisë

Nga zjarri për tokën mëmë...!

(Letër, Poetit Petraq J. PALI, emigrant në SHBA)

Shkruan: Odisea Goro

E kam me të dëgjuar, se yt Atë, (Që është edhe Ati YNË, se një mësues i mirë, për çdo brez mbetet një prind fisnik,- e kishte merak, se kush do ta mbante penën e tij, pasi ai të ikte përgjithmonë: poeti, pedagogu, poligloti e folkloristi, gjuhëtari e historiani, muzikanti e njeriu i mirë- babai juaj!

(Odisea Goro)

Je larg. Shumë larg. Me mijëra kilometra, i ndarë nga gurët, ku u linde, ku u rrite, ku kapërceve pragun e shtëpisë, dhe u nise udhëve të jetës...!

Erdhi një ditë, më e vështirë, se ato që shkove shtigjeve të Atdheut. Si plot e plot bregas të tjerë, zgjodhe rrugën e hidhur të kurbetit. Si gjyshërit dhe etërit tanë, përsërite refrenin e kohës së shkuar... Çave dete dhe oqeane. Në fillim provove ishullin magjik të Korfuzit dhe me pas për ëndrra mes thinjash mbërrite në Amerikë...ku derdhe djersën e punës dhe të këngës, me trastën e emigrantit në shpinë, duke pritur muzgjet dhe agimet me shpresën e kthimit të gurët ku ke lerë, i djegur dhe i përvëluar, nga zjarri për TOKËN MËMË!

Shpirtin e mban të mbushur dinga me mushtin dehës të muzës së vjershërimeve.

Që nga libri i parë, tek i katërti, ta ndiej e ta dëgjoj gurgullimën e ëmbël të kroit të Lizikoit, ta shoh vesën e argjendë te petalet e trëndelinës në Gjivlash, ta thith, thellë mushkërive të mi, buçimën e flladin e dallgëve të Jonit, ta lexoj zemrën në këngë...

Me mallin e përvëluar për shtëpinë e për fshatin, për krahinën e për vendin, e ke të mbushur zemrën dhe mendjen. Blerimi i limonëve, përkundja paqësore e degëve të ullinjve shekullorë, aroma e luleve mjaltëngarkuar, të kundërmojnë në gjirin e gjerë-det, aty ku të ndizet frymëzimi e merr penën për të shkruar.
Shkruan thjeshtë dhe shumë-shumë bukur.

Paçka se pëllëmbët i ke plot kallo nga punët e rënda, të këndon pena në dorë, se nuk ligështohesh.

Përkundrazi. Me dridhërima shkëndijash nga stralli i këtyre gurëve, shkrep shpirtin e i bën përdaf krijimet. Na ngroh me zjarrin e këngëve të serenadave, të vjershave e poemave të tua.
Dhe mbetesh përherë: ai çapkën i dikurshëm, ai çamarrok faqekuq, përherë i qeshur, këmbëzbathur, rrugëve e kalldrëmeve e harcave të Qeparoit. Që aty, ndjekim pas shkollarin gazmor e shakaxhi, konvikteve, andej e këndej. Pastaj të shohim shpërthyes e plot pasion, në çdo veprimtari, ushtar të fortë, diku në një garnizon të atdheut, sportist të shkathët e të talentuar, terreneve sportive e fushave të spartakiadave, teknik të përkushtuar, që fushave e arave të rrethit me të mbjella, të mos u mungonte pika e ujit...!
Përmes vargjeve të tua, tepër të ngrohta e të frymëzuara, të kuptojmë brengën e shkuar në rininë e hershme, si një djalosh i dashuruar deri i në marrëzi!

Më vonë, si ai lumi i rrëmbyeshëm, që shtrohet në shtratin e tij, sa bie në fushë; të shohim familjar të përzemërt, bashkëshort e prind i mire e i shkëlqyer, gjysh të dashur e shumë të dhembur...!

Je, e mbetesh, në çdo krijim, ai qeparotas e bregas patriot, që e do vendin e popullin, duke mbetur bir i denjë, i "Mësuesit të Merituar"- Janko Pali.

E kam me të dëgjuar, se yt Atë, (Që është edhe Ati YNË, se një mësues i mirë, për çdo brez mbetet një prind fisnik- autori), e kishte merak, se kush do ta mbante penën e tij, pasi ai të ikte përgjithmonë: poeti, pedagogu, poligloti e folkloristi, gjuhëtari e historiani, muzikanti e njeriu i mirë- babai juaj!

Tashmë, ai burrë madhështor, aty tek prehet, në Lekekond, i lodhur pas një jete gati shekullore, në arsim, në art e në kulturë, s'brehet nga asnjë merak.

Përkundrazi, shpirti i prehet në Paqe, se penën e mban i biri.

Dhe e mban shumë-shumë mirë, se je i thjeshtë, në të vjershëruar. I thellë në të menduar. I kthjellët, në të pasqyruar. I dhembshur, në të përjetuar, I ashpër në të kritikuar... I drejtë në të gjykuar.
Mundohesh gjatë në kërkim të fjalës. E gdhend atë, ashtu siç gdhend edhe gurin, kur ngre e ngre mure, përtej Atlantikut, për të përballuar jetën, në emigracion...! Punon e shkruan, duke kulluar mall, për tokën e të Parëve. E pikon, në heshtje lotin për varret që ke lënë, për nënën dhe babanë e ikur, për shokët e tu të dashur, që vdekja i mori para kohe.

Nuk i harron, për asnjë çast, as shokët e tu të punës, në vitet e errëta, në diktaturë, ashtu siç nuk harron as ata, që skëterra moniste, u përpoq t'i linte në errësirë.

Nuk i harron kurrë as të rënët për liri. Me krenari, i këndon trimërisë së tyre, ashtu siç u këndon edhe njerëzve të thjeshtë të punës, bujqësore duarartë të bregdetit, barinjve që mbeten staneve e brinjave, ngritësve të tarracave, peshkatarëve. Rritësve të ullinjve e të limonëve.

Vuan e heq në shpirt, tek e mban para syve përherë, fushën pjellore të Qeparoit, si një copë tokë "të këputur nga Misiri", sot të lënë djerrë e të papunuar!

Të dhemb zemra kur kujton kullat e kapedanëve, dikur borë të bardha, kurse sot muret e shtëpive të fshatit "qajnë" për pak gëlqere...Atëherë, dhimbja jote bëhet thirje e fuqishme për të mos harruar vendin tonë, për t'u kthyer njëherë e përgjithmonë, në këto anë...!

Njerëzit janë ata, që e mbajnë të gjallë jetën, të ndezura vatrat, të hapura portat e shtëpive, në të bukurat brigjet tona... Në një rivierë bukurirrallë, si kjo e jona është e pafalshme të ketë një ikje masive njerëzish, ikje që të ngjall frikë, panik, dëshpërim...!

Prandaj mendja dhe zemra jote, është këtu, gjithmonë këtu, në bregdet. Nuk ka mësim e mesazh më të madh për një poet, i cili çdo varg, çdo këngë, çdo poezi e bën shteg e monopat, ku kalon malli e dashuria për vendlindjen dhe popullin e tij.

Ti je e mbetesh bir krenar i këtij populli, pasardhës e trashëgues besnik i veprës së ndritur të Babait tënd, "Mësuesit të Merituar" - Janko Pali, që mbarë bregasve, bashkëfshatarëve e bashkëkrahinorëve, dashamirësve të artit dhe të kulturës e të dijeve, kudo, u bën dhuratë veprën e çmuar që la pas Ai, në të gjitha fushat, ku hoqi brazda e mbolli dritë pena e tij e artë.

Ta mbash gëzuar e me nder, atë penë të florinjtë të tij!...Të ndrittë në dorë! Dhe nëse ndokush, i shtyrë nga zemërvogëlsia e vetes, nga smira apo zilia e tij, t'i quan krijimet "bejte", e kuptoftë një ditë se të shkruarit me varg të rregullt, a frymë të theksuar popullore, nuk është "stil i vjetëruar". Përkundrazi, në gurgullimën e shpirtit të popullit, shumë poetë, kanë bërë mrekullira dhe kanë lënë pas, pavdekësinë...! Nejse...!

Jetoje jetën, vëlla. Jetoje, ashtu siç e ke jetuar, në çdo kohë, në ballë të shokëve, plot vrull dhe energji të pashtershme djaloshare.

Këndoji asaj! Ashtu siç i këndon.

Jepna prushin e shpirtit, zjarrin e mendimit, mjaltin e zemrës.

Të këndoftë pena, ndër vite. Vitet me thinja, i paç përherë zambakë të bardhë, mbi valët e Jonit, plot kundërmime poezie, si dhuratë për brezat e sotëm dhe për brezat që do të vijnë mbi këtë tokë, me emrin "Toka e kapedanëve".

Himarë, më 22 Gusht, 2004 ODISEA GORO d.v.

POETI DHE PATRIOTI PETRAQ PALI.

Shkruan: Silo Mucko

Ka kohë që kam dashur të shkruaj diçka për Petraq Palin, dhe jo thjesht për faktin se ai është bashkëfshatari, shoku dhe miku im, por, për atë, që ai, më mirë se kushdo tjetër dhe më shumë, diti të bëjë përgjithësimin dhe përjetësimin e vlerave historike, kulturore, sociale etj. të fshatit të vet- Qeparoit, fshatit të kapedanëve, nëpërmjet shkrimeve të tija të shumta të botuara këto pesëmbëdhjetë vjetët e fundit, në tre vëllime me poezi dhe dy në prozë, si edhe të mjaft shkrimeve të tjera të botuara në vebfaqe, revista e gazeta të ndryshme. Në këtë drejtim, pa as më të voglin teprim, ay është Qeparotasi më prodhimtar, të paktën deri më sot.

Krijimtarinë e tij letrare Ai e nisi në moshë të pjekur, dhe siç ndodh jo rëndom në të tilla raste, ajo zhvillohet e vrullshme, e gjithanshme dhe e larmishme, e të krijohet përshtypja sikur Petraqi me këtë ritëm, kërkon të fitojë sa më shumë nga koha e humbur. Dhe ky fenomen ndodh pothuajse tek të gjithë krijuesit e vonuar.

Tradita familjare, dhuntia, intelekti dhe përvoja e jetës përbëjnë bazën mbi të cilën hodhi shtat krijimtaria e tij. Është aktualisht ndër intelektualët Qeparotas me krijimtarinë më të madhe, më interesante, e pse jo, edhe më popullori. Them më popullori, mbasi botimet e tij i gjen sot në çdo shtëpi Qeparotase, në Kudhës, Himarë, e në të gjitha fshatrat e Bregut; i gjen ato tek të gjithë emigrantët Qeparotas kudo që ndodhen në botë; i gjen tek dhjetra e dhjetra miq e shokë të Tij, dashamirës të librit, të Qeparoit. Dhe të gjitha botimet e tij, Ai i  ka bërë dhuratë, një veprim sa bujar aq edhe fisnik, e me të vetmin qëllim, që ata, dhe jo vetëm ata brezi ekzistues, por edhe brezat pasardhës të dinë për të kaluarën e të parëve të tyre. Dhe kjo është shumë. Po në këtë mënyre ai ka vepruar, edhe për botimet e babait të vet-Mësuesit të Merituar- Janko Pali, me Historia e Qeparoit, Afër fundit po shikoj dhe Feniksi i Himarës-Neço Muko (monografi).

Dhe qeparotasit i janë mirënjohës Petraqit për këtë veprim bujar të tij, të cilët me mburrje e shprehin haptas. Vjet, kur ndodhesha me pushime në Qeparo, dëgjoje të flisnin me respekt për Petraqin; të shikoje njerëzit nën hijen e tendave në anë të detit, me librat e tij nëpër duar, të diskutonin për to, ta falenderonin. Dhe ky është treguesi më sinjifikativ i personalitetit të Petraq Palit, i krijimtarisë së tij. Natyrisht, kishte edhe ndonjë intelektual vjeshtak, që nuk shikonte më larg se hunda e vet, e që gjithë jetës, ndonëse e quajti veten intelektual, nuk la asnjë gjurmë, e jo vetëm për Qeparonë, por as për veten e vet.

Natyrisht, Petraq Pali nuk mbaroi universitetin, se jo të gjithëve atë kohë iu jepej mundësia, por, i rritur midis librave në një familje përparimdashëse, tek ai pak e nga pak hodhën rrënjët dashuria për librin. Dhuntia, dhe talenti tek Petraqi shpërthejnë në kohën e duhur. Dhe kjo është njëra anë, dhe ndoshta kryesorja - Gjeni, tek i cili duhet kërkuar suksesi i tij në fushën e krijimtarisë letrare. Ana tjetër ishte vetë intelekti i Petraqit, i cili qysh fëmijë dallohej midis moshatarëve të vet për fantazinë e tij shumë të zhvilluar, e veçanërisht për detin me të cilin nuk ngopej kurrë. Përvoja e punës dhe natyra shoqërore e tij, ishin tregues që i dhanë mundësi të mbledhi dhe regjistrojë me kujdes gjatë gjithë viteve në memorien e vet zahirenë, gjë që  më vonë u evidentua mjaft mirë në të  gjitha krijimet e tija, e veçanërisht në vëllimet në prozë, Vise dhe njerëz Perëndie dhe Gjëma e Madhe. Dhe së fundi, ndryshimet politiko-shoqërore në Shqipëri dhe rruga e gjatë e emigracionit, krijuan tek ai terrenin e përshtatshëm për të zhvilluar një krijimtari të mirëfilltë, të larmishme dhe interesante.

Shkrimet e tij të para, filluan të marrin udhë mbas viteve `90, e, ato ishin kryesisht poezi, që i kushtoheshin mallit e dashurisë për fshatin, detit të tij të adhuruar, emigracionit, ndodhive e ngjarjeve të ndryshme, shokëve e miqve të tij, pa harruar asnjëherë të bukurën për të cilën pena e tij dukej se rrëshqiste më shpejt, si dhe fshatarëve Qeparotas, që me punën e tyre u bënë simbole të dashurisë, respektit e humanizmit.

Fillimi i jetës së tek Petraqi (dhe jo vetëm tek ai, por tek të gjithë), në ishullin e Korfuzit në Greqi, nuk ishte një gjë e lehtë, dhe jo më tepër nga përballja fizike se sa nga ana morale-psikologjike. Por edhe në këto kushte ai, jo vetëm nuk e uli kokën, por gjente kohë të hidhte në letër edhe hallet dhe shqetësimet e punës se emigrantit, e që më vonë i botoi në vëllimet poetike: Jam larg, Ecej nëpër vite dhe Bronx përmbi stërkala. Më vonë vendoset familjarisht si emigrant i përhershëm në shtetin Virxhinia të SHBA-së, nga ku krijimtaria e tij letrare bëhet më intensive, dhe botimet pasojnë njëritjetrin.

Këtë vit, në kongresin e shoqatës të shkrimtarëve Shqiptarë të Amerikës, Petraqit ju dha çmimi Pena e artë për vëllimin në prozë: “Vise dhe njerëz Perëndie” duke e cilësuar atë si një nga botimet më të arritura, si më i mirë do të thosha midis botimeve të tij të mira. Krenohet Petraqi, por krenohemi edhe ne miqtë e shokët e tij, krenohen të gjithë Qeparotasit dhe të gjithë dashamirët e artit letrar të të gjitha viseve tona të shpërndara gjithandej!

Por, Petraqi nuk është vetëm krijues, por ai është mbi të gjitha një patriot i devotshëm, një veprimtar i mirë shoqëror. Me inisiativën e tij u mundësua krijimi i Lidhja e Qeparotasve dhe miqtë e saj në internet. Krijimi i kësaj vebfaqeje ka luajtur dhe luan një rol të madh në forcimin e dashurisë dhe miqësisë  midis intelektualëve emigrantë kudo në botë, në mbajtjen lart të frymës së patriotizmit. Sot, nëpërmjet kësaj faqeje, jemi bërë shokë e miq me korrespodencë, shkëmbejmë mesazhe miqësie, ndjekim krijimtarinë e njëritjetrit, argëtohemi, bëjmë humor, marrim pjesë në gëzimet e hidhërimet e njëritjetrit, urojmë e përshëndesim. E,  kush nuk e njeh sot biografinë e Vitores tonë të dashur dhe të mirë, bijën e saj, Mardenën, djalit, motrës Eldes; Të Nirvanës së matur e të mençur, të jetës së babait të saj, Arditës, Drenushës të flaktë nga Kosova jone, Raimondës, Evisit, Meritës, Agim Bacellit, Farukut, Gjokës, Ramizit, Lekës, Pandit, Vlashit, Minait në Selanik, Vasilit në Francë, Mirit në Athinë, Valterit të palodhur me ekipin e vet të Stërkalës, e të dhjetra e dhjetra shoqeve e shokëve. Dhe midis të tjerash, kjo është merita e Petraqit, e punës së tij të palodhur, të gjithkundodhur. Dhe ky është fakt.

Po jo vetëm kaq. Petraqi për ne Qeparotasit, ka qenë dhe është qendra e informacionit. Shtëpia e tij, aty në shtetin Virxhinia të SHBA-s., është e hapur për të gjithë Qeparotasit, e pse jo për të gjithë shokët  e miqtë e tij. Të bëhet zemra mal, kur shikon se të gjithë në shtëpinë e Petraqit, gruaja e tij-Kristina, bijat Margarita dhe Jolanda, biri, Skerdilaidi, dhëndurët Xhimi e Landi, të presin me buzë në gaz. Njerëz të gëzuar, bujarë e me shumë humor.

Pra, edhe kjo, jeta e gëzuar në familjen e tij,  të madhe, një mikrokomunitet më vete, e bën Petraqin me krahë dhe pena e tij  të mos pushojë kurrë së shkruari, gjithmonë në humor, gjithmonë të qeshur.

Së shpejti Petraqi dhe e gjithë familja e vet ka me pasë edhe një gëzim të madh, shumë të madh. Mbas tre javësh, më 30 Tetor, ai marton birin e tij, Skerdilaidin me Elsen. E, me këtë rast i uroj nga zemra: DJALI T`I TRASHËGOHET, ME JETË TË LUMTUR, E ME PLOT NIPËR E MBESA.

SILO MUCKO

---------------------

Urimi im për JU!

Urimet tuaja prita

O të dashur miq

Në vitin e gjashtëdhjetë

Fillova që të hyj!

Më ikën vitet dhe s'kuptova asgjë

Por kur mora urimet qava me plot zë

Lotova, jo pse më iku plot edhe një vit

Në ndjenjat e brendshme më mbyt një gëzim!

Më madhështuat me dashurinë që dërguat

Respekt tek ju gëzuar kam fituar

Prandaj me këto vargje ju miq ju përshëndes

Të rroni të gëzoni mbi të qindat vjet

Gëzim paçi e zoti ju bekoftë

Diell e sheqer nga do shkofshi shtroftë

Sa të mira e dashuri ka bashkësia

Kur njerëzit respektojnë e s'mbajnë mërrira!

Ah... vitet shkojnë, rrjedhin në ujëvare

Kur je mes miqsh je djalë harbuar si kalë

Të gëzon shpirti e ëmbël është jeta

Gjeneratat vijnë cikël, larg nga e vërteta!

PJP

Cikël-MALL

12/1/2003

Në përvjetorin e 60-të, të lindjes sime!

1 Dhjetor 1944

(Pa egoizëm)

Porsi rrapi rritëm-vyshkem

Edhe vitet po stivos...

Si një mjergull si një ëndërr

Nëpër jetën udhëtoj!

Kalojnë vitet dhe dekadat

Që nga zero në gjashtëdhjetë

Çdo qelizë është shndërruar...

Ngjyra plaku do të ketë!

Plot dekada gjashtë herë

Qysh kur linda në Çlirim

Udhët nisa por nuk u sosën

Ja pra... sot, jam në mërgim...!

Me të mira boll rrethuar

Me fëmijë e nipa plot...

Pak kurrizi shtrembëruar

Ikur qendre, s’ndreqet dot!

Dhashë gjithë dashurinë

Edhe vitet i dhurova...

Të ëmblës jetë bukuritë

U përpoqa t'ia shijoja!

Dhe rrëmbeva ëmbëlsi

Nëpër rrugët që përshkova...

Ngela në zemër djalë i ri...

Plot një det me mall mblodha!

Celuloidi: vjetëruar...

( i jetës time)

Si dhe fotot për mbi të...

S'mbahen mend të gjitha ngjarjet

Vetëm tre kanë ngelur në mend!

Mbi të gjitha Dashuria...

Asnjë herë kurrë s'ndahet,

Një uratë nga Perëndia

Me vendlindjen ajo matet!

S'jam pishman kurrë asnjëherë

Sikur vdekja sot të mbërrijë...

Një biletë kam rezervuar

Pranë Jonit të më gjejë!

Dhe detyrën:

siç tha: Krishti

(erdha, pashë, shkova)

Mirë fare e përmbusha,

Dy prej tyre i zbatova  

Si flori lidhur tek gusha!

Por e treta e sigurt...

Një ditë do të më vijë...

Por do ngelet kënga ime...

Buzë detit, në çdo brinjë .

Dhe urimet nëpër vargje

Vetes time i’a kushtoj...

Si gjithmonë “djalë i mbrapshtë”

Sot vetvetes i këndoj!

Gjithmonë mbi krahë malli

Fluturoj e fluturoj...

Kënga ime një ditë do ndalet

Qeparo...kur të pushoj!

P. J. P.

Të gjithë që më lexoni

Në ditëlindje po JU ftoj

Pini nga një broke vere

Sa jam gjallë t’ju përqafoj!

--------------------------

"Penën e artë" për librin tim "Vise dhe njerëz perëndie"